"ส่วนพวกแก สองคน จะต้องเสียใจที่เข้ามายุ่งเรื่องของฉัน!" ชายในชุดสูทตะโกนเสียงดัง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาพยักหน้าให้ลูกน้องที่ยืนคุมเชิงอยู่รอบๆ "คุณธนา ทำไมคุณถึงบอกพวกเขา!" ลลิลถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุม แต่ก็มีความสั่นเครือปนอยู่ เธอหันไปมองคุณธนาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ คุณธนาส่ายหน้าช้าๆ "ผม... ผมไม่ได้บอกพวกเขาครับ ท่านประธานมาได้ยังไง ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" "อย่ามาโกหก!" ชายในชุดสูทตวาด "แกคิดว่าฉันจะไม่รู้เหรอว่าแกแอบติดต่อใครอยู่ ฉันจับตาดูแกมาตลอด" คิราก้าวเข้ามาบังลลิลไว้เล็กน้อย "ถ้าคุณคิดว่าคุณจะทำอะไรพวกเราได้ที่นี่ คุณคิดผิดแล้ว" "ไอ้เด็กปากดี!" ชายในชุดสูทแสยะยิ้ม "แกคิดว่าแกเป็นใคร มาขู่ฉันเหรอ ฉันบอกให้รู้ไว้ ฉันคือผู้มีอิทธิพลในที่แห่งนี้ ใครขวางทางฉัน ฉันจัดการมาหมดแล้ว" ลูกน้องของชายในชุดสูทเริ่มขยับเข้ามา ลลิลเองก็เตรียมพร้อมที่จะป้องกันตัว เธอเหลือบมองไปรอบๆ ฟาร์ม หวังว่าจะหาทางหนีทีไล่ได้ "ผมว่าท่านประธานควรจะใจเย็นๆ ก่อนนะครับ" ชายเจ้าของฟาร์มที่ยืนอยู่ห่างๆ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงประหม่า "ที่นี่เป็นที่ของผม ผมไม่อยากให้มีเรื่องวุ่นวาย" "หุบปากไปเลยไอ้ญาติเวร!" ชายในชุดสูทหันไปตวาดใส่เจ้าของฟาร์ม "ถ้าแกไม่เกี่ยว ก็ออกไปซะ!" เจ้าของฟาร์มหน้าซีดเผือด แต่ก็ยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับจะปกป้องคุณธนา "คุณธนา ถ้าคุณไม่ได้บอกพวกเขาจริงๆ คุณแน่ใจเหรอว่าใครจะมาได้" ลลิลถามเบาๆ พยายามหาข้อมูลเพิ่ม คุณธนาขมวดคิ้ว "ผมไม่รู้จริงๆ ครับ อาจจะมีคนอื่นที่รู้เรื่องเอกสารพวกนี้... หรือว่า..." เขาชะงักไป "หรือว่าอะไร?" คิรากรเร่งถาม "ท่านประธานรู้ได้ยังไงว่าผมมีเอกสารพวกนี้" คุณธนาพูดเสียงแผ่ว "ผมเก็บมันไว้เป็นความลับมาตลอด" "บางทีอาจจะมีใครบางคนเห็นคุณ" ลลิลเสนอ "หรืออาจจะมีคนที่แอบฟังคุณคุยกับผมเมื่อวานนี้" สายตาของคุณธนาเบิกกว้างขึ้น เขาหันไปมองรอบๆ โรงนาอย่างรวดเร็ว "เมื่อวานนี้... ตอนที่คุณมา... ผมเผลอคุยเสียงดังไปหน่อย... อาจจะมีคนได้ยิน" "ใครกัน" ชายในชุดสูทถามด้วยความสงสัย "ในฟาร์มนี้มีแต่คนของฉันทั้งนั้น" "ผม... ผมไม่แน่ใจ" คุณธนาส่ายหน้า "แต่มีคนงานใหม่เข้ามาเมื่อไม่นานนี้เองครับ" ลูกน้องของชายในชุดสูทคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆ หันไปมองหน้าคนอื่นๆ ราวกับกำลังมองหาใครบางคน "คนงานใหม่?" ชายในชุดสูทพึมพำ "แกแน่ใจเหรอ" "ผม... ผมแค่สงสัยครับ" คุณธนาตอบ "ผมจำหน้าเขาไม่ค่อยได้" สถานการณ์เริ่มตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง ชายในชุดสูทหันไปมองหน้าลูกน้องของเขา "ไปตามหาคนงานใหม่คนนั้นมาดูซิ" ขณะที่ลูกน้องคนหนึ่งกำลังจะเดินออกไป คิรากรก็พูดขึ้น "ผมว่าคุณคงไม่ต้องเสียเวลาแล้วล่ะ" "หมายความว่าไง" ชายในชุดสูทถาม "ผมคิดว่าคนที่คุณควรจะคุยด้วยจริงๆ คือผม" คิรากรกล่าว "เพราะคนที่ให้ข้อมูลคุณมา... คือผมเอง" ทุกคนหันไปมองคิรากรด้วยความตกใจ คุณธนาอ้าปากค้าง ส่วนลลิลก็มองเขาด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ "แกพูดอะไรของแก!" ชายในชุดสูทตะคอก "ผมรู้ว่าคุณต้องการเอกสารพวกนี้" คิรากรพูดต่อ "และผมก็รู้ว่าคุณต้องการกำจัดใครบ้าง ผมเลยตัดสินใจ... ที่จะร่วมมือกับคุณ" "ร่วมมือ?" ลลิลถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่เชื่อ "คุณคิรากร คุณทำแบบนี้ได้ยังไง" "ลลิล ใจเย็นๆ ก่อน" คิรากรหันไปมองเธอ "ผมมีแผน" "แผนอะไรของแก!" ชายในชุดสูทถามอย่างไม่ไว้ใจ "ผมจะให้เอกสารพวกนี้กับคุณ" คิรากรผายมือไปทางกล่องที่ลลิลถืออยู่ "แต่คุณต้องปล่อยตัวคุณธนา และ... คุณลลิล ไป" ชายในชุดสูทหัวเราะเยาะ "แกคิดว่าฉันโง่หรือไง ถึงจะยอมปล่อยพยานสำคัญไปง่ายๆ แบบนี้" "ผมไม่ได้โง่" คิรากรตอบ "ผมแค่ต้องการให้คุณแน่ใจว่าเอกสารพวกนี้จะตกอยู่ในมือคุณจริงๆ และผมก็ไม่อยากให้คุณมีข้ออ้างที่จะทำร้ายพวกเขา" "แล้วถ้าฉันไม่ยอมล่ะ" ชายในชุดสูทถาม "ถ้าคุณไม่ยอม" คิรากรพูดเสียงเย็น "ผมก็จะทำลายเอกสารพวกนี้ทั้งหมด แล้วคุณก็จะไม่ได้อะไรเลย" เขาเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ราวกับจะหยิบอะไรบางอย่างออกมา "อย่าทำนะ!" ชายในชุดสูทตะโกน "คุณธนา คุณแน่ใจเหรอว่าอยากจะให้เรื่องมันบานปลายไปกว่านี้" คิรากรหันไปมองคุณธนา คุณธนาดูสับสน เขาหันไปมองลลิล สลับกับมองคิรากรและชายในชุดสูท "คุณกำลังจะทำอะไรกันแน่คิรากร" ลลิลถามด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน "เชื่อผมนะลลิล" คิรากรตอบ "ผมรู้ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่" ชายในชุดสูทครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาหันไปมองลูกน้องของเขา แล้วก็หันกลับมามองคิรากร "ก็ได้ ฉันยอม" "แต่มีข้อแม้" ชายในชุดสูทกล่าว "แกต้องมากับฉันตอนนี้เลย" "ผมพร้อม" คิรากรตอบ "แต่ขอให้คุณสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายคุณธนา และคุณลลิล" "ตกลง" ชายในชุดสูทรับคำ คิรากรหันไปบอกลลิล "ลลิล ดูแลตัวเองนะ" "คุณคิรากร!" ลลิลร้องเรียก แต่คิรากรก็ถูกลูกน้องของชายในชุดสูทคุมตัวขึ้นรถไปแล้ว ทันทีที่รถของชายในชุดสูทแล่นออกไป ลลิลก็รีบเข้าไปหาคุณธนา "คุณธนา คุณเป็นอะไรหรือเปล่า" คุณธนาส่ายหน้า "ผม... ผมไม่เป็นไรครับ แต่ผมไม่เข้าใจ... ทำไมคุณคิรากรถึงทำแบบนั้น" "ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะ" ลลิลตอบ เธอหยิบกล่องเอกสารขึ้นมา "ตอนนี้เราต้องรีบไปจากที่นี่แล้ว" "แล้วเราจะไปไหน" คุณธนาถาม "ฉันจะพาคุณไปที่ปลอดภัย" ลลิลกล่าว "เราต้องหาทางช่วยเหลือคุณคิรากรด้วย" เธอพาคุณธนาขึ้นรถ และขับออกจากฟาร์มไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่รู้เลยว่ามีรถยนต์คันหนึ่งขับตามหลังมาอย่างเงียบเชียบ