เสียงฟ้าร้องดังครืนๆ มาพร้อมกับเม็ดฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วง ลลิลยืนอยู่ที่หน้าต่างของบ้านพัก มองออกไปเห็นท้องฟ้าสีดำทะมึนที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง เธอรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่คืบคลานเข้ามาในหัวใจ "เขาจะมาถึงเมื่อไหร่กันนะ" ลลิลพึมพำกับตัวเอง "อากาศก็เลวร้ายแบบนี้" กมลทิพย์เดินเข้ามาหา "ไม่ต้องห่วงค่ะ คุณลลิล" เธอกล่าว "เราได้เตรียมที่พักที่ปลอดภัยไว้ให้คุณคิรากรแล้ว" "แต่ฉันก็ยังเป็นห่วงเขาอยู่ดีค่ะ" ลลิลตอบ "เขากำลังจะนำข้อมูลสำคัญมาให้เรา ถ้าเขาเกิดอันตรายขึ้นมา ข้อมูลพวกนั้นก็จะสูญเปล่า" "เราต้องเชื่อใจเขาค่ะ" กมลทิพย์ย้ำ "คุณคิรากรฉลาดพอที่จะเอาตัวรอดได้" คุณธนาที่นั่งอยู่เงียบๆ มาตลอด ก็เอ่ยขึ้น "ผมมีเรื่องจะบอกครับ" ทั้งลลิลและกมลทิพย์หันไปมองเขา "เมื่อวานนี้ ผมได้รับอีเมลจากเพื่อนของผมที่เป็นอัยการ" คุณธนาอธิบาย "เขาบอกว่าเขากำลังจะเข้ามาในพื้นที่นี้ เพื่อตรวจสอบคดีบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับการทุจริต" "จริงเหรอคะ" ลลิลถามด้วยความหวัง "ใช่ครับ" คุณธนาพยักหน้า "ผมคิดว่าเราควรจะติดต่อเขา และให้เขารับข้อมูลจากเรา" "เป็นความคิดที่ดีมากค่ะคุณธนา" กมลทิพย์กล่าว "เราจะได้มีหลักฐานที่แข็งแกร่งขึ้น" "แต่ผมไม่แน่ใจว่าเขาจะเชื่อผมไหม" คุณธนาเสริม "ผมเคยถูกไล่ออกจากการทำงาน และอาจจะเสียความน่าเชื่อถือไป" "ไม่ต้องห่วงค่ะ" กมลทิพย์ตอบ "ฉันจะช่วยคุณเอง" ขณะที่พวกเขากำลังวางแผนกันอยู่นั้นเอง เสียงรถยนต์คันหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านนอก ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกหนัก "น่าจะเป็นคุณคิรากรมาแล้วค่ะ" ลลิลกล่าว เธอรีบเดินไปเปิดประตู รถยนต์คันสีดำสนิทหยุดลงหน้าบ้านพัก พลางเปิดไฟหน้าสาดส่องเข้ามา ลลิลชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถ เขาคือคิรากร ใบหน้าของเขาซีดเซียว ดวงตาดูเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงความมุ่งมั่น "คุณคิรากร!" ลลิลอุทานด้วยความโล่งใจ "คุณมาถึงแล้ว" คิรากรยิ้มบางๆ ให้ลลิล "ขอโทษที่มาช้า" เขาตอบ "ถนนเปียกและอันตรายมาก" เขาเดินเข้ามาในบ้านพัก กมลทิพย์และคุณธนาเข้ามาต้อนรับ "ยินดีต้อนรับค่ะคุณคิรากร" กมลทิพย์กล่าว "เรากำลังรอคุณอยู่" "ผมนำข้อมูลมาให้แล้วครับ" คิรากรบอก เขาหยิบฮาร์ดดิสก์บางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "นี่คือข้อมูลทั้งหมดที่ผมรวบรวมมา" คิรากรอธิบาย "เกี่ยวกับโครงการ 'อัญมณี' และเครือข่ายของผู้มีอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลัง" "คุณแน่ใจนะคะว่าข้อมูลนี้ปลอดภัย" ลลิลถาม "ผมแน่ใจ" คิรากรตอบ "ผมได้ซ่อนมันไว้อย่างดี" "ดีมากค่ะ" กมลทิพย์กล่าว "เราจะนำข้อมูลนี้ไปให้เพื่อนของผมที่เป็นอัยการ" "ผมขอไปด้วยได้ไหมครับ" คิรากรถาม "ได้ค่ะ" กมลทิพย์ตอบ "เราจะไปกันทั้งหมด" ขณะที่พวกเขากำลังเตรียมตัวที่จะเดินทาง เสียงโทรศัพท์มือถือของกมลทิพย์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง "ใครคะ" กมลทิพย์ถาม "ไม่รู้ค่ะ" เธอตอบ "เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย" เธอกดรับสาย "สวัสดีค่ะ" กมลทิพย์กล่าว "นี่กมลทิพย์ใช่ไหม" เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังมาจากปลายสาย "ฉัน... ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ" เสียงของผู้ที่โทรมาสั่นเครือ ลลิลรู้สึกใจหายวาบ "ใครคะ" ลลิลถาม "ฉัน..." เสียงนั้นขาดหายไปชั่วขณะ "ฉันคือ... คนที่ท่านประธานกำลังตามล่า" ลลิลเบิกตากว้าง เธอจำเสียงนั้นได้ทันที "คุณธนา!" ลลิลอุทาน "คุณเป็นใคร" "ฉัน... ฉันคือคนที่คุณธนาให้ไปติดต่อกับอัยการ" เสียงนั้นตอบ "ฉัน... ฉันกำลังจะพาข้อมูลไปให้เขา แต่... แต่ฉันถูกขัดขวาง" "ถูกขัดขวางอย่างนั้นเหรอคะ" กมลทิพย์ถามอย่างรวดเร็ว "ใช่" เสียงนั้นตอบ "พวกเขา... พวกเขากำลังจะฆ่าฉัน" "อยู่ที่ไหน!" กมลทิพย์ถามเสียงเข้ม "ฉัน... ฉันอยู่ที่... โรงแรม..." เสียงนั้นขาดหายไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้น "โรงแรมอะไร!" กมลทิพย์ตะโกนถาม แต่ปลายสายก็เงียบไปแล้ว ความตึงเครียดปกคลุมไปทั่วห้อง ลลิลรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น "ใครคะ" เธอถาม "ใครโทรมา" "เป็น... เป็นคนที่เราจะให้ไปติดต่อกับอัยการ" กมลทิพย์ตอบ เสียงของเธอสั่นเครือ "เขา... เขากำลังตกอยู่ในอันตราย" "เราต้องไปช่วยเขา!" ลลิลประกาศเสียงดัง "แต่เราจะไปที่ไหน" คุณธนาถาม "เขาไม่ได้บอกชื่อโรงแรม" "เขาบอกว่า 'โรงแรม...'" กมลทิพย์ทวนคำ "และเขากำลังถูกตามล่า" คิรากรที่ยืนนิ่งมาตลอด ก็ตัดสินใจ "ผมว่าผมรู้ว่าเขาหมายถึงที่ไหน" เขาบอก "ผมเคยได้ยินท่านประธานพูดถึงโรงแรมแห่งหนึ่งที่ใช้เป็นที่ซ่องสุมของพวกมัน" "ที่ไหนคะ" ลลิลถามอย่างกระตือรือร้น "โรงแรม 'ดาวเหนือ'" คิรากรตอบ "มันตั้งอยู่บนเขา ห่างจากที่นี่ไปไม่ไกล" "เราต้องไปเดี๋ยวนี้!" กมลทิพย์กล่าว "ถ้าเราไปช้า พวกเขาอาจจะตาย" ทุกคนรีบขึ้นรถ คิรากรเป็นคนขับรถ เขาขับรถฝ่าสายฝนที่ตกหนัก มุ่งหน้าไปยังโรงแรมดาวเหนือ ด้วยความหวังอันริบหรี่ที่จะช่วยชีวิตของใครบางคน