ค่ำคืนนั้น ลลิลในคราบของนารา ขับรถยนต์ส่วนตัวมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่คิรากรนัดหมาย มันเป็นโกดังเก่าร้างที่ตั้งอยู่นอกเมือง ห่างไกลจากผู้คน ท่ามกลางความมืดมิดและความเงียบสงัด มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาเป็นบางส่วน หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความตื่นเต้นที่จะได้รับข้อมูลใหม่ๆ และความหวาดหวั่นต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นข้างหน้า เธอจอดรถห่างจากโกดังพอสมควร แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง เมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ เสียงดนตรีเบาๆ และเสียงหัวเราะบางส่วนก็ดังลอดออกมาจากภายใน ลลิลรู้สึกประหลาดใจ เพราะเธอคาดหวังว่าจะได้พบกับคิรากรเพียงลำพัง เธอค่อยๆ แง้มประตูเข้าไปอย่างแผ่วเบา ภาพที่ปรากฏต่อสายตาทำให้เธอตกตะลึง ภายในโกดังไม่ได้ร้างอย่างที่คิด แต่กลับถูกตกแต่งให้เป็นสถานบันเทิงส่วนตัวอย่างหรูหรา มีกลุ่มคนกำลังนั่งดื่มกิน พูดคุย และหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ท่ามกลางแสงไฟสลัวและเสียงเพลงที่ดังคลอเบาๆ และที่มุมหนึ่งของห้อง เธอก็เห็นคิรากร เขากำลังนั่งพูดคุยอยู่กับกลุ่มคนที่มีท่าทางน่าเกรงขาม ใบหน้าของพวกเขาดูคุ้นตา ราวกับเคยเห็นในข่าว หรือบนหน้าปกนิตยสาร "ไม่จริงน่า" ลลิลพึมพำกับตัวเอง "นี่มันอะไรกัน" ทันใดนั้นเอง คิรากรก็หันมาเห็นเธอพอดี เขายิ้มบางๆ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเธอ "คุณนารา" คิรากรกล่าว "มาช้าจังนะครับ" "คุณ... คุณกำลังทำอะไรอยู่ที่นี่" ลลิลถามเสียงสั่น "นี่มันงานอะไรกัน" "ผมนัดคุณมาคุยเรื่องข้อมูล" คิรากรตอบ "ที่นี่เป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเรา" "ปลอดภัยเหรอคะ" ลลิลเลิกคิ้ว "ดูจากสภาพแล้ว ไม่เห็นจะเหมือนที่ปลอดภัยเลย" "คุณกำลังเข้าใจผิดครับ" คิรากรอธิบาย "คนที่อยู่ที่นี่ ล้วนเป็นคนที่ผมไว้ใจ และพวกเขาก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เรากำลังจะเปิดโปง" "เกี่ยวข้องยังไงคะ" ลลิลถามอย่างไม่ไว้ใจ "พวกเขาคือเหยื่อของโครงการ 'อัญมณี' เหมือนกัน" คิรากรกล่าว "และพวกเขาก็ต้องการความยุติธรรม" ลลิลพยายามมองเข้าไปในกลุ่มคนเหล่านั้น เธอเห็นบางคนมีท่าทางเศร้าหมอง บางคนดูสิ้นหวัง ราวกับแบกรับความทุกข์ทรมานมานาน "แล้วทำไมคุณถึงไม่พาพวกเขาไปแจ้งความ หรือเปิดโปงเรื่องนี้ตั้งแต่แรก" ลลิลถาม "ทำไมต้องรอให้ฉันมาช่วย" "เพราะอำนาจของพวกที่อยู่เบื้องหลังมันใหญ่เกินกว่าที่ใครจะกล้าต่อกร" คิรากรตอบ "พวกเขาข่มขู่และปิดปากทุกคนที่คิดจะต่อต้าน" "แล้วคุณ... คุณเป็นใครกันแน่" ลลิลถามอย่างตรงไปตรงมา "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่" คิรากรยิ้ม "ผมก็เป็นเหยื่อคนหนึ่งเหมือนกันครับคุณนารา ผมสูญเสียทุกอย่างไปเพราะโครงการนี้" "สูญเสียอะไร" ลลิลถามอย่างอยากรู้ "ครอบครัวของผม" คิรากรตอบเสียงเบา "พ่อแม่ของผมถูกพวกเขาทำลาย" คำพูดของคิรากรทำให้ลลิลรู้สึกเห็นใจ เขาดูเหมือนกำลังพูดความจริง น้ำตาเริ่มเอ่อคลอในดวงตาของเขา "ผมเลยตัดสินใจว่าจะต้องแก้แค้น" คิรากรกล่าว "ผมรวบรวมข้อมูลทุกอย่างที่ผมหาได้ และผมก็มองหาคนที่เหมาะสมที่จะช่วยผมเปิดโปงความจริง" "แล้วคุณก็เจอฉัน" ลลิลกล่าว "ใช่ครับ" คิรากรพยักหน้า "ผมเห็นความมุ่งมั่นในตัวคุณ และผมเชื่อว่าคุณจะทำได้" "แต่ท่านทูตชาญชัยเตือนฉันว่า ระวังคนที่เข้ามาช่วยเหลือ" ลลิลกล่าว "เขาบอกว่าคนที่เข้ามาช่วย อาจจะเป็นคนที่อันตรายที่สุด" คิรากรหัวเราะเบาๆ "ท่านทูตชาญชัย... เขาเป็นคนดี แต่เขาก็อ่อนแอเกินไปที่จะต่อสู้กับอำนาจมืด" "คุณกำลังจะบอกว่าท่านทูตเป็นคนไม่น่าไว้ใจเหรอคะ" ลลิลถาม "ผมไม่ได้บอกว่าเขาไม่น่าไว้ใจ" คิรากรตอบ "แต่เขาไม่สามารถให้ความช่วยเหลือที่เราต้องการได้" "แล้วคุณล่ะ" ลลิลถาม "คุณบอกว่าคุณจะให้ข้อมูลฉัน แต่คุณกลับพาฉันมาที่นี่ มาเจอคนพวกนี้" "ข้อมูลที่ผมมี มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด" คิรากรกล่าว "และผมต้องการให้พวกเขาทุกคนเป็นพยาน" "พยานในเรื่องอะไร" ลลิลถาม "พยานว่าโครงการ 'อัญมณี' ไม่ใช่โครงการที่บริสุทธิ์อย่างที่ใครๆ คิด" คิรากรตอบ "และพวกเขาก็พร้อมที่จะเปิดเผยความจริงทั้งหมด" ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากด้านนอกโกดัง ลลิลและคิรากรหันไปมองพร้อมกัน "ใครมา" ลลิลถามเสียงกระซิบ "ผมไม่รู้" คิรากรตอบ "แต่ดูเหมือนว่าจะมีคนรู้ว่าเราอยู่ที่นี่" ประตูโกดังถูกผลักเปิดออกอย่างแรง กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำหลายคน ก้าวเข้ามาภายใน พวกเขาถืออาวุธปืนอยู่ในมือ ทุกคนมีสีหน้าเคร่งขรึมและดูอันตราย "ใครก็ตามที่อยู่ในนี้ ออกมาให้หมด" ชายร่างใหญ่คนหนึ่งตะโกนขึ้น ทุกคนในโกดังตกอยู่ในความโกลาหล ผู้คนเริ่มกรีดร้องด้วยความตกใจ และพยายามวิ่งหนี "เกิดอะไรขึ้น" ลลิลถามคิรากรด้วยความตื่นตระหนก "ผมไม่รู้" คิรากรตอบ "แต่ดูเหมือนว่าแผนของเราจะรั่วไหล" ชายร่างใหญ่เดินตรงมาหาคิรากรและลลิล "แกสองคน... ฉันรู้ว่าพวกแกกำลังวางแผนอะไรอยู่" "คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร" คิรากรพยายามตั้งสติ "อย่ามาทำเป็นไม่รู้" ชายร่างใหญ่ตะคอก "ฉันรู้ว่าแกคือคนให้ข้อมูลกับนักข่าวคนนี้" "ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงใคร" คิรากรพยายามปฏิเสธ "หุบปาก!" ชายร่างใหญ่ตะโกน "แกคิดว่าแกจะหนีพ้นเหรอ" เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวคิรากร ก่อนจะชักปืนออกมาเล็งไปที่เขา "แกจะต้องชดใช้" ลลิลเห็นท่าไม่ดี เธอรีบคว้าแขนของคิรากร "ถอยไป!" แต่ก่อนที่เธอจะทำอะไรได้มากกว่านั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นนัดหนึ่ง