เสียงปืนดังขึ้นในความมืดมิดของโกดังเก่า ลลิลเบิกตากว้าง หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นคิรากรทรุดตัวลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่หน้าท้อง "คิรากร!" ลลิลร้องเรียกด้วยความตกใจ เธอรีบเข้าไปประคองร่างของเขาไว้ "รีบหนีไป!" คิรากรพูดเสียงแผ่ว "ผมไม่เป็นไร" "ไม่จริง! คุณกำลังจะตาย!" ลลิลตะโกนด้วยความหวาดกลัว ชายร่างใหญ่ที่ยิงคิรากร ยิ้มเยาะ "แกคิดว่าแกจะรอดไปได้เหรอ" "ฉันจะทำให้แกชดใช้!" ลลิลตะโกนกลับไป สายตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและความเด็ดเดี่ยว เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมากลัว เธอต้องทำอะไรสักอย่าง "รีบไปเอาข้อมูลมา!" คิรากรพูดกับลลิล "มันอยู่ในกระเป๋าผม" ลลิลไม่รอช้า เธอรีบล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของคิรากร และหยิบซองเอกสารออกมา เอกสารเหล่านั้นคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เธอต้องการ "ไปเถอะ!" คิรากรพยายามดันลลิลออกไป "ผมจะถ่วงเวลาให้" แต่ลลิลไม่ยอม เธอรู้ดีว่าถ้าเธอหนีไปโดยทิ้งคิรากรไว้ที่นี่ มันจะเป็นการทรยศต่อความเชื่อใจของเขา "ฉันไม่ทิ้งคุณไปเด็ดขาด!" ลลิลกล่าว "เราจะไปพร้อมกัน!" ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนตำรวจก็ดังขึ้นจากภายนอก เสียงดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ชายร่างใหญ่และลูกน้องของเขาตกใจ พากันสาดกระสุนไปทางประตู ก่อนจะรีบวิ่งหนีไป ลลิลรีบดึงคิรากรที่บาดเจ็บให้ลุกขึ้นยืน "เราต้องไปกันแล้ว!" เธอพยุงคิรากรที่อ่อนแรงเดินออกจากโกดัง ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงปืนที่ยังคงดังไม่หยุด เมื่อพวกเขาออกมาถึงรถ ตำรวจก็กำลังล้อมพื้นที่ไว้แล้ว ลลิลรีบพาคิรากรขึ้นรถทันที "คุณไปก่อน" คิรากรพูด "บอกตำรวจทุกอย่าง" "ไม่ค่ะ" ลลิลส่ายหน้า "ฉันจะไม่ทิ้งคุณ" เธอขับรถพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางรถตำรวจที่กำลังมุ่งหน้ามายังโกดัง "คุณจะไปไหน" คิรากรถาม "ไปโรงพยาบาล" ลลิลตอบ "คุณต้องได้รับการรักษา" "แล้วข้อมูลล่ะ" คิรากรถาม "ฉันจะจัดการเอง" ลลิลกล่าว "ตอนนี้คุณสำคัญที่สุด" ในรถยนต์ที่กำลังเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว ลลิลมองเห็นใบหน้าซีดเซียวของคิรากร เธอสัมผัสได้ถึงความผูกพันบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเธอและเขา "ฉันไม่เคยคิดเลยว่าการเข้ามาเพื่อขโมยข้อมูล จะทำให้ฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" ลลิลคิดในใจ "และฉันก็ไม่เคยคิดว่า... ฉันจะรู้สึกเป็นห่วงใครสักคนมากขนาดนี้" เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ลลิลรีบพาคิรากรเข้ารับการรักษา เธอรออยู่ข้างเตียงของเขาอย่างไม่ห่าง ไม่นานนัก นักสืบสมชาย หัวหน้าทีมสืบสวนคดีทุจริต ก็มาถึงโรงพยาบาล "คุณนารา" นักสืบสมชายกล่าว "ผมได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว" "ท่านนักสืบ" ลลิลกล่าว "ฉันมีข้อมูลทั้งหมดที่ต้องการ" เธอส่งซองเอกสารให้กับนักสืบสมชาย "นี่คือหลักฐานทั้งหมดเกี่ยวกับโครงการ 'อัญมณี' ค่ะ" นักสืบสมชายรับเอกสารไปเปิดดูอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นข้อมูลภายใน "เหลือเชื่อ... ข้อมูลพวกนี้จะช่วยเราได้มากจริงๆ" "ฉันหวังว่าอย่างนั้นค่ะ" ลลิลกล่าว "แต่คุณเสี่ยงอันตรายมากนะครับ" นักสืบสมชายกล่าว "ทำไมคุณถึงตัดสินใจเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้" "เพราะฉันเชื่อในความยุติธรรมค่ะ" ลลิลตอบ "และเพราะฉันคิดว่าทุกคนสมควรได้รับโอกาสที่จะมีชีวิตที่ดี" นักสืบสมชายพยักหน้า "ผมเข้าใจ แต่คุณก็ควรจะระวังตัวให้มากกว่านี้" "ฉันจะระวังค่ะ" ลลิลกล่าว เมื่อนักสืบสมชายจากไป ลลิลก็หันกลับมามองคิรากรที่กำลังหลับอยู่ เธอรู้สึกโล่งใจที่เขาปลอดภัย "คุณคิรากร" ลลิลกระซิบ "คุณปลอดภัยแล้ว" เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ ความรู้สึกที่มากกว่าคำว่า "เพื่อน" หรือ "พันธมิตร" คิรากรลืมตาขึ้นมามองลลิล เขายิ้มบางๆ "ผม... ผมดีใจที่คุณปลอดภัย" "คุณก็เหมือนกันค่ะ" ลลิลตอบ "คุณควรจะพักผ่อน" "ผม... ผมต้องขอบคุณคุณนะ" คิรากรกล่าว "คุณช่วยชีวิตผมไว้" "ไม่ใช่แค่ชีวิตของคุณค่ะ" ลลิลกล่าว "ฉันคิดว่าเราได้ช่วยชีวิตของใครหลายคนไว้ด้วยกัน" คิรากรเงยหน้าขึ้นมองลลิล ดวงตาของเขาฉายแววซาบซึ้ง "คุณ... คุณคือผู้หญิงที่แข็งแกร่งที่สุดที่ผมเคยเจอ" ลลิลหน้าแดงเล็กน้อย "คุณก็เหมือนกันค่ะ" บรรยากาศระหว่างทั้งสองเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายได้ยาก ความรู้สึกที่เกิดขึ้นท่ามกลางอันตรายและคำโกหก ลลิลรู้ดีว่าการเปิดโปงโครงการ "อัญมณี" เป็นเพียงจุดเริ่มต้น แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง และในขณะเดียวกัน เธอก็รู้ว่าหัวใจของเธอได้ถูกใครบางคนขโมยไปแล้ว... โดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว