แสงไฟสีขาวจ้าของห้องผู้ป่วยพิเศษสาดส่องลงมาบนใบหน้าของคิรากรที่ซีดเผือด ดวงตาของเขาหลับพริ้ม นิ่งสงบภายใต้สายระโยงระยางของเครื่องมือแพทย์ที่คอยตรวจจับสัญญาณชีพ ลลิลนั่งอยู่ข้างเตียง มองดูเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปนเป ทั้งความโล่งใจที่เขารอดชีวิตและความกังวลที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ เธอเพิ่งจะออกมาจากห้องไอซียู หลังจากที่แพทย์ได้ทำการรักษาอาการบาดเจ็บของคิรากรจนพ้นขีดอันตราย แม้จะปลอดภัยแล้ว แต่เขาก็ยังคงต้องพักฟื้นอีกระยะหนึ่ง "คุณคิรากรคะ" ลลิลเอ่ยเรียกเบาๆ "คุณได้ยินฉันไหม" เปลือกตาของคิรากรขยับเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ ดวงตาที่เคยฉายแววกร้าวแกร่ง บัดนี้ดูอ่อนล้าและฉายแววสับสน "คุณ... คุณมาแล้วเหรอ" คิรากรเอ่ยถาม เสียงแหบพร่า "ค่ะ ฉันอยู่ที่นี่แล้ว" ลลิลตอบ พยายามยิ้มให้กำลังใจ "คุณไม่ต้องเป็นห่วงอะไรทั้งสิ้น" "แล้ว... ข้อมูลล่ะ" คิรากรพยายามจะขยับตัว แต่ก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวด "ฉันจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ" ลลิลรีบพูด "คุณพักผ่อนเถอะค่ะ" "คุณ... คุณไม่ได้บอกใครใช่ไหม" คิรากรถามด้วยน้ำเสียงกังวล "ฉันไม่ได้บอกใครค่ะ" ลลิลยืนยัน "แต่ฉันได้ส่งสำเนาให้กับคนที่ฉันไว้ใจแล้ว คนที่จะช่วยเราเปิดโปงเรื่องนี้ได้" "ดีมาก" คิรากรกล่าว "ผม... ผมเกือบจะคิดว่าผมจะไม่ได้เห็นคุณอีกแล้ว" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ลลิลรู้สึกใจหายวาบ "อย่าพูดแบบนั้นนะคะ" เธอกลอกตา "คุณต้องหายดี แล้วเราจะลุยเรื่องนี้ไปด้วยกัน" "ผม... ผมเป็นหนี้คุณมากจริงๆ คุณลลิล" คิรากรพูด ใบหน้าของเขาฉายแววสำนึกผิด "ผมไม่น่าพาคุณไปเสี่ยงอันตรายแบบนั้นเลย" "ฉันไม่เป็นไรค่ะ" ลลิลย้ำ "สิ่งที่สำคัญคือตอนนี้คุณปลอดภัยแล้ว" เธอจับมือของเขาไว้เบาๆ สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของผิวหนัง "แต่ผม... ผมยังไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดกับคุณ" คิรากรกล่าว "ผมโกหกคุณหลายเรื่อง" ลลิลขมวดคิ้ว "คุณหมายความว่ายังไงคะ" "ผม... ผมไม่ใช่คนธรรมดา" คิรากรอธิบาย "ผมถูกส่งมาที่นี่โดยองค์กรที่ผมทำงานด้วย เพื่อตามหาข้อมูลเกี่ยวกับโครงการ 'อัญมณี' โดยเฉพาะ" "องค์กรของคุณ... เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยเหรอคะ" ลลิลถามอย่างไม่เชื่อสายตา "องค์กรของผม... พยายามต่อต้านการใช้อำนาจในทางที่ผิด" คิรากรตอบ "และโครงการ 'อัญมณี' ก็เป็นหนึ่งในเป้าหมายหลักของเรา" "แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉันตั้งแต่แรก" ลลิลถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อเล็กน้อย "ถ้าคุณบอกฉัน เราก็คงไม่ต้องมาเจออันตรายแบบนี้" "ผม... ผมไม่ไว้ใจใคร" คิรากรตอบ "โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเรื่องที่เกี่ยวข้องกับข้อมูลอ่อนไหวขนาดนี้ ผมกลัวว่าข้อมูลจะรั่วไหล หรือถ้าคุณเป็นคนของอีกฝ่าย ผมก็จะตกอยู่ในอันตราย" "คุณคิดว่าฉันเป็นคนของพวกนั้นเหรอคะ" ลลิลถามเสียงสูง "ตอนแรก... ผมก็ไม่แน่ใจ" คิรากรสารภาพ "แต่พอได้รู้จักคุณ ได้เห็นความมุ่งมั่นของคุณ ผมก็เริ่มเชื่อใจคุณมากขึ้น" "แล้วถ้าคืนนั้น... ฉันไม่ไปหาคุณ คุณจะทำยังไง" ลลิลถาม "ผม... ผมก็คงต้องเผชิญหน้ากับพวกเขาตามลำพัง" คิรากรกล่าว "ซึ่งผมก็ไม่แน่ใจว่าจะรอดกลับมาได้หรือเปล่า" "ไม่ค่ะ" ลลิลพูดหนักแน่น "ฉันจะไม่ยอมให้คุณเป็นอะไรไปเด็ดขาด" เธอรู้สึกถึงความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเธอและคิรากรอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกของคนที่ร่วมมือกันทำงาน แต่เป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น "คุณ... รู้ไหมว่าทำไมผมถึงอยากได้ข้อมูลนี้มากขนาดนั้น" คิรากรถาม "ก็เพราะมันเป็นหลักฐานการทุจริตของโครงการ 'อัญมณี' ใช่ไหมคะ" ลลิลตอบ "ใช่... แต่ไม่ใช่แค่นั้น" คิรากรถอนหายใจ "ครอบครัวของผม... เคยตกเป็นเหยื่อของการใช้อำนาจในทางที่ผิดมาก่อน" "ครอบครัวของคุณ?" ลลิลอุทาน "พ่อแม่ของผม... เคยถูกใส่ร้าย จนต้องเสียทุกอย่างไป" คิรากรเล่า "ผมเห็นพวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานมาตลอดชีวิต ผมสาบานว่าจะไม่ยอมให้ใครต้องเจอชะตากรรมแบบเดียวกันอีก" "ฉันเสียใจด้วยนะคะ" ลลิลกล่าวอย่างเห็นอกเห็นใจ "คุณ... คือความหวังเดียวของผม" คิรากรพูด ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของลลิล "ผมเชื่อว่าคุณจะช่วยผมได้" "ฉันจะช่วยคุณเองค่ะ" ลลิลตอบอย่างหนักแน่น "เราจะทำให้เรื่องนี้กระจ่างให้ได้" "ขอบคุณนะ คุณลลิล" คิรากรกล่าว "ผม... ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน" "แบบไหนคะ" ลลิลถาม "ความรู้สึก... ที่อยากจะปกป้องใครสักคน" คิรากรตอบ "ผมคิดว่า... ผมอาจจะกำลังตกหลุมรักคุณ" คำพูดของคิรากรทำให้ลลิลใจเต้นแรง ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว "คุณ... คุณพูดจริงเหรอคะ" เธอถาม "จริงที่สุด" คิรากรยืนยัน "แม้ว่าสถานการณ์ของเราจะอันตรายแค่ไหน ผมก็ไม่อยากให้คุณต้องจากไปไหน" ลลิลมองเข้าไปในดวงตาของคิรากร เธอเห็นความจริงใจและความรู้สึกที่แท้จริงที่สะท้อนออกมา "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" ลลิลสารภาพ "ฉันไม่เคยคิดว่า... การเข้ามาเพื่อขโมยข้อมูล จะทำให้ฉันได้พบกับคุณ" เธอรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเธอและคิรากร เป็นความรู้สึกที่สวยงาม ท่ามกลางความมืดมิดและอันตรายรอบตัว "ตอนนี้... เราต้องคิดถึงแผนต่อไป" คิรากรกล่าว "เราต้องหาทางเปิดโปงพวกนั้นให้ได้" "ฉันพร้อมเสมอค่ะ" ลลิลตอบ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะสู้ไปด้วยกัน" คิรากรยิ้มบางๆ "ผมรู้แล้วว่าทำไมผมถึงตกหลุมรักคุณ" ลลิลหัวเราะเบาๆ "คุณ... คุณเหมือนแสงสว่างในความมืดมิดของผม" คิรากรกล่าว "และคุณ... ก็เหมือนคนที่จะมาเติมเต็มชีวิตที่ว่างเปล่าของฉัน" ลลิลตอบ บรรยากาศในห้องผู้ป่วยพิเศษค่อยๆ อบอุ่นขึ้น ท่ามกลางเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังเป็นจังหวะ ลลิลรู้ดีว่าการต่อสู้ของเธอกับคิรากรเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น แต่ในตอนนี้ เธอรู้สึกว่าเธอไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพังอีกต่อไปแล้ว