ลมหนาวพัดโชยมา ต้องใบหน้าของลลิลที่ยืนอยู่ริมระเบียงของโรงพยาบาล เธอเพิ่งจะออกมาจากห้องของคิรากรหลังจากที่เขาพักผ่อนแล้ว เธอรู้สึกโล่งใจที่เห็นเขาเริ่มมีเรี่ยวแรงมากขึ้น แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกหนักอึ้งกับข้อมูลใหม่ที่ได้รับ "คุณคิรากรคะ" ลลิลเอ่ยเรียกเขาเมื่อเดินเข้าไปในห้องอีกครั้ง "คุณพอจะจำชื่อของอดีตพนักงานคนนั้นได้ไหมคะ" คิรากรขมวดคิ้ว พยายามนึก "ผม... ผมจำได้ว่าเขาชื่อ 'ธนา' เขาเคยทำงานในแผนกบัญชี ผมได้ยินมาว่าเขาเป็นคนขยัน และมีความรู้เรื่องการเงินเป็นอย่างดี" "แผนกบัญชีเหรอคะ" ลลิลทวนคำ "แล้วคุณรู้ไหมว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน" "ผมไม่แน่ใจครับ" คิรากรกล่าว "หลังจากที่เขาถูกให้ออกไป ผมก็ไม่เคยได้ยินข่าวคราวของเขาอีกเลย" "ไม่เป็นไรค่ะ" ลลิลยิ้ม "ฉันจะลองหาข้อมูลของเขาดู" เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และเริ่มค้นหาข้อมูลอย่างรวดเร็ว เธอใช้ชื่อ 'ธนา' และคำว่า 'แผนกบัญชี' พร้อมกับชื่อบริษัทที่เกี่ยวข้องกับโครงการ 'อัญมณี' "เจอแล้วค่ะ!" ลลิลอุทานด้วยความดีใจ "มีข้อมูลของนายธนา อดีตพนักงานที่เคยทำงานในบริษัทนั้นจริงๆ ค่ะ" "เขาอยู่ที่ไหน" คิรากรถามอย่างกระตือรือร้น "เขา... เขาไม่ได้อยู่ที่กรุงเทพฯ ค่ะ" ลลิลกล่าว "เขาไปเปิดร้านอาหารเล็กๆ ที่จังหวัดเชียงใหม่" "เชียงใหม่เหรอ" คิรากรกล่าว "อยู่ไกลเหมือนกันนะ" "ไม่เป็นไรค่ะ" ลลิลตอบ "ฉันจะเดินทางไปหาเขาเอง" "ไม่! คุณไม่ควรเสี่ยงอีกแล้ว" คิรากรคัดค้านทันที "เรื่องนี้อันตรายเกินไป" "แต่เขาคือพยานปากสำคัญนะคะ" ลลิลอธิบาย "ถ้าเราได้คำให้การจากเขา เรื่องของเราก็จะง่ายขึ้นมาก" "ผม... ผมจะไปเอง" คิรากรกล่าว พยายามจะลุกขึ้นจากเตียง "ไม่ได้ค่ะ!" ลลิลรีบเข้าไปประคองเขาไว้ "คุณเพิ่งจะฟื้นไข้ คุณยังไม่แข็งแรงพอที่จะเดินทาง" "แต่ผม..." คิรากรอิดออด "คุณพักผ่อนเถอะค่ะ" ลลิลกล่าว "ฉันจะไปหาคุณธนาเอง และฉันจะระมัดระวังตัวให้ถึงที่สุด" "ถ้าคุณไป... คุณต้องให้ผมรู้ความเคลื่อนไหวของคุณตลอดเวลา" คิรากรกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แน่นอนค่ะ" ลลิลรับปาก "ฉันจะคอยรายงานคุณตลอด" เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะต้องไปเชียงใหม่ เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะรวบรวมหลักฐานให้สมบูรณ์ "ผม... ผมเป็นห่วงคุณ" คิรากรกล่าว สายตาของเขาสบกับลลิล "ฉันรู้ค่ะ" ลลิลตอบ "และฉันก็เป็นห่วงคุณเหมือนกัน" เธอโน้มตัวลงไปจูบที่หน้าผากของเขาเบาๆ "คุณพักผ่อนนะคะ ฉันจะรีบกลับมา" หลังจากนั้น ลลิลก็รีบเดินทางไปยังสนามบินเพื่อขึ้นเครื่องบินไปยังจังหวัดเชียงใหม่ เธอติดต่อชนิกานต์และธนากรเพื่อแจ้งแผนการของเธอ และขอให้พวกเขารอฟังข่าวจากเธอ ระหว่างการเดินทาง ลลิลครุ่นคิดถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เธอรู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ไม่เคยรู้สึกท้อแท้ เมื่อมาถึงเชียงใหม่ เธอได้ติดต่อกับธนา อดีตพนักงานที่เธอตามหา เขาดูหวาดกลัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อบริษัทและโครงการ 'อัญมณี' แต่เมื่อลลิลอธิบายถึงความตั้งใจของเธอ และบอกว่าเธอมีคิรากรซึ่งเป็นคนที่เขาไว้ใจอยู่เบื้องหลัง เขาก็ยอมเปิดใจ "คุณลลิลครับ... ผมไม่รู้จะทำอย่างไรจริงๆ" ธนากล่าว เสียงของเขาสั่นเครือ "ตอนที่ผมถูกไล่ออก ผมพยายามจะเปิดโปงเรื่องนี้ แต่พวกเขาก็ข่มขู่ผม จนผมต้องยอมเงียบ" "คุณธนาคะ" ลลิลกล่าวอย่างอ่อนโยน "ตอนนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปแล้วค่ะ เรามีคุณคิรากรที่พร้อมจะช่วยเรา และเราก็มีหลักฐานที่มากพอสมควรแล้ว" "หลักฐานเหรอครับ" ธนาถามด้วยความหวัง "ใช่ค่ะ" ลลิลตอบ "และคุณคือพยานปากสำคัญที่จะทำให้หลักฐานของเราสมบูรณ์" เธอได้อธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับแผนการของเธอ และให้ธนาฟังเกี่ยวกับความคืบหน้าต่างๆ "ผม... ผมจะทำทุกอย่างที่ช่วยได้ครับ" ธนากล่าว "ผมไม่อยากให้ใครต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายแบบที่ผมเคยเจอ" "ขอบคุณมากค่ะคุณธนา" ลลิลกล่าว การพบปะกับธนาในครั้งนี้ ทำให้ลลิลได้ข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับวิธีการทำงานที่ซับซ้อนของโครงการ 'อัญมณี' รวมถึงรายชื่อของบุคคลสำคัญที่เกี่ยวข้องอีกหลายคน "พวกนั้น... พวกเขามีเครือข่ายที่กว้างขวางมากครับ" ธนาอธิบาย "ไม่ใช่แค่ในวงการธุรกิจ แต่ยังรวมถึงนักการเมืองระดับสูงด้วย" "นักการเมืองเหรอคะ" ลลิลอุทาน "ใช่ครับ" ธนาพยักหน้า "มีหลายคนที่ได้รับผลประโยชน์จากโครงการนี้ และพวกเขาคอยให้การคุ้มครองพวกนั้นอยู่" ข้อมูลนี้ทำให้ลลิลตระหนักว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะยากลำบากกว่าที่เธอคาดไว้มาก "ผม... ผมไม่แน่ใจว่าผมจะไหวไหม" ธนากล่าวด้วยความกังวล "คุณธนาคะ" ลลิลกล่าว "เราไม่ได้สู้คนเดียวค่ะ เรามีทีมที่แข็งแกร่ง และเราจะดูแลความปลอดภัยของคุณเอง" เธอได้ให้ช่องทางการติดต่อที่ปลอดภัยกับธนา และบอกให้เขารอการติดต่อจากเธออีกครั้ง ขณะที่ลลิลกำลังเดินทางกลับกรุงเทพฯ เธอก็ได้รับข้อความจากคิรากร "คุณลลิล... เกิดเรื่องแล้ว" หัวใจของลลิลหล่นวูบ เธอรีบโทรกลับหาคิรากรทันที "เกิดอะไรขึ้นคะคุณคิรากร" ลลิลถามเสียงร้อนรน "พวกนั้น... พวกเขารู้แล้ว" คิรากรกล่าวเสียงเครียด "พวกเขารู้ว่าคุณกำลังตามหาหลักฐาน" "แล้ว... แล้วคุณล่ะคะ" ลลิลถามด้วยความกังวล "ผมปลอดภัยครับ" คิรากรตอบ "แต่ผมคิดว่า... พวกเขาจะโจมตีคุณ" ลลิลยืนนิ่งอยู่กลางสนามบิน ความรู้สึกหวาดกลัวเข้ามาเกาะกุมหัวใจ แต่เธอก็ยังคงตั้งสติได้ "ฉันจะระวังตัวค่ะ" ลลิลกล่าว "คุณเองก็ต้องระวังตัวด้วยนะคะ" "ผมรู้แล้ว" คิรากรตอบ "กลับมาให้เร็วนะ" "ค่ะ" ลลิลรับปาก เธอรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้กำลังจะเข้าสู่บทสรุปที่เข้มข้น และอันตรายยิ่งกว่าเดิม