สายลมเย็นยามพลบค่ำพัดพาเอาไอฝุ่นคลุ้งมาแตะต้องใบหน้าของรินลดา หญิงสาวร่างบางยืนนิ่งอยู่หน้าคฤหาสน์หรูหราโอ่อ่าหลังใหญ่ราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งรอบกาย ชุดเดรสสีขาวสะอาดตาที่สวมใส่ดูขัดแย้งกับรอยเปื้อนบางๆ ตรงชายกระโปรง บ่งบอกถึงการเดินทางอันยาวนานและเหน็ดเหนื่อย ดวงตาคมกริบสีนิลฉายแววสับสนระคนหวาดหวั่นขณะที่เท้าข้างหนึ่งก้าวเข้าไปในเขตแดนของคฤหาสน์ เธอสูดลมหายใจลึกพยายามเรียกความกล้าให้กลับคืนมา มือเรียวบีบกระเป๋าถือใบเก่าที่บรรจุข้าวของน้อยชิ้นแน่น ราวกับมันจะเป็นสมบัติล้ำค่าชิ้นเดียวที่เหลืออยู่ "คุณหนูรินลดาใช่ไหมคะ" เสียงของผู้หญิงวัยกลางคนดังขึ้นจากเงาของระเบียง ใบหน้าเธออ่อนหวานแต่แฝงไว้ด้วยความเคร่งขรึม "ดิฉันแม่บ้านที่นี่ค่ะ เชิญข้างในก่อนค่ะ" รินลดากลืนน้ำลายฝืดๆ พยักหน้ารับ เดินตามแม่บ้านเข้าไปในโถงทางเดินอันกว้างขวาง เพดานสูงเสียดฟ้า สลับกับโคมไฟระย้าคริสตัลที่ส่องแสงระยิบระยับราวกับดวงดาวบนฟากฟ้า ผนังตกแต่งด้วยภาพวาดสีน้ำมันขนาดมหึมา และเฟอร์นิเจอร์โบราณที่ดูมีราคาค่างวดแสนแพง ทุกอย่างดูหรูหราจนน่าอึดอัด ราวกับหลุดเข้ามาในโลกอีกใบที่แตกต่างจากชีวิตจริงของเธอโดยสิ้นเชิง "คุณท่านรอคุณหนูอยู่ในห้องทำงานค่ะ" แม่บ้านผายมือไปยังประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิทอยู่สุดโถง รินลดารู้ดีว่า "คุณท่าน" ที่แม่บ้านกล่าวถึงนั้นหมายถึงใคร ชายผู้ที่ซื้อชีวิตเธอด้วยเงินจำนวนมหาศาล ชายที่เธอไม่เคยพบหน้า แต่ชื่อของเขากลับถูกอ้างอิงมาตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ชื่อของ 'ธนาคม' ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการธุรกิจที่เบื้องหน้าใครๆ ต่างก็ชื่นชม แต่เบื้องหลังกลับมีอีกด้านที่มืดมิดและซับซ้อน เธอผลักประตูเข้าไปอย่างเชื่องช้า ห้องทำงานกว้างขวางโอ่อ่าไม่แพ้ส่วนอื่นของคฤหาสน์ กลิ่นหนังและไม้หอมลอยอวลอยู่ในอากาศ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ หันหลังให้เธอ เขาไม่ได้หันกลับมาทันที แต่ปล่อยให้เธอได้ยืนประหม่าอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังเอกสารกองโตตรงหน้า "เข้ามาสิ" น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นแฝงไว้ด้วยอำนาจ "ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ทำให้ฉันประทับใจขึ้นมาหรอก" รินลดาก้าวเข้าไปใกล้ เธอสูดลมหายใจอีกครั้ง "สวัสดีค่ะคุณธนาคม" ชายหนุ่มค่อยๆ เลื่อนเก้าอี้หมุนหันกลับมา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายปรากฏแก่สายตาเป็นครั้งแรก ดวงตาของเขาสีเข้ม ลึกล้ำราวกับมหาสมุทร ไม่มีแววตาใดๆ บ่งบอกถึงความรู้สึกใดๆ นอกจากความเย็นชาและเฉยเมย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง "ในที่สุดเธอก็มา" เขากล่าวเสียงเรียบ "ฉันนึกว่าเธอจะเปลี่ยนใจเสียแล้ว" "ฉัน... ฉันไม่มีทางเลือกอื่นค่ะ" รินลดากล่าวเสียงสั่นเครือ "ครอบครัวของฉัน..." "ฉันรู้อยู่แล้ว" ธนาคมขัดขึ้น "เพราะฉะนั้นเธอไม่ต้องมาพูดเรื่องน้ำเน่าเดิมๆ ให้ฉันฟังอีก ฉันซื้อเธอมาด้วยเงิน ไม่ใช่ด้วยความสงสาร" คำพูดของเขาบาดลึกเข้าไปในหัวใจของรินลดา เธอเม้มปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ "เข้าใจค่ะ" "ดี" เขาพยักหน้าช้าๆ "ในเมื่อเธอเข้าใจง่าย ฉันก็จะพูดอะไรที่มันตรงไปตรงมา เธอคือผู้หญิงของฉัน ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เธอต้องทำตามกฎทุกอย่างที่ฉันตั้งไว้ ห้ามขัดคำสั่ง ห้ามมีพิรุธ ห้ามทำให้ฉันเสียหน้า ถ้าเธอทำได้ดี ชีวิตของเธอก็จะสบาย แต่ถ้าเธอทำให้ฉันผิดหวัง..." เขาหยุดพูด ปล่อยให้ความหมายที่ซ่อนอยู่ลอยอวลอยู่ในอากาศ รินลดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวหนาวเย็นขึ้นทันที "ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" "ฉันไม่ต้องการคำว่าพยายาม ฉันต้องการผลลัพธ์" ธนาคมกล่าว "พรุ่งนี้เช้าจะมีคนมาสอนเธอเรื่องมารยาท การเข้าสังคม และทุกอย่างที่ผู้หญิงของฉันควรจะต้องรู้ อย่าทำให้ฉันผิดหวังนะ รินลดา" เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มจากบนโต๊ะ ยื่นส่งให้เธอ "นี่คือสัญญาของเธอ อ่านให้ละเอียด และเซ็นชื่อที่ท้ายสัญญา" รินลดารับซองเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอเปิดอ่านข้อความที่เขียนด้วยตัวอักษรเล็กๆ ละเอียดลออ ที่นั่นมีทุกเงื่อนไข ทุกข้อกำหนด ทุกประโยคที่บ่งบอกว่าเธอไม่ใช่คนรัก ไม่ใช่ภรรยา แต่เป็นเพียงทรัพย์สินที่ถูกซื้อมาด้วยเงิน "ถ้ามีคำถามก็ถามมา" ธนาคมกล่าว ขณะที่เขากลับไปสนใจเอกสารบนโต๊ะอีกครั้ง ราวกับว่าบทสนทนาเมื่อครู่ไม่มีความสำคัญใดๆ "คุณ... คุณมีลูกแล้วใช่ไหมคะ" รินลดากลั้นใจถาม คำถามนี้ผุดขึ้นมาในหัวเธอตั้งแต่เห็นภาพถ่ายบนโต๊ะทำงานของเขา ธนาคมชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงเย็น "ใช่ ฉันมีลูกชายหนึ่งคน" "แล้ว... แล้วเขาจะอยู่ที่นี่ด้วยไหมคะ" "เขาจะอยู่กับฉัน" ธนาคมตอบสั้นๆ "และเธอคือแม่เลี้ยงของเขา เธอต้องดูแลเขาให้ดี" รินลดารู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง เธอถูกซื้อมาเพื่อเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย และตอนนี้เธอก็ต้องมาเป็นแม่เลี้ยงของเด็กอีกคน ทั้งๆ ที่เธอไม่เคยมีความสุขมาก่อนเลยในชีวิต "มีอะไรอีกไหม" ธนาคมถามเสียงกระด้าง "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เธอกลับไปพักผ่อนได้" "ไม่มีแล้วค่ะ" รินลดากล่าวเสียงแผ่วเบา เธอรีบเซ็นชื่อลงบนสัญญาที่ปลายกระดาษ โดยไม่ได้อ่านข้อความทั้งหมดอย่างถี่ถ้วน เธอรู้ดีว่าต่อให้ได้อ่าน เธอก็คงไม่มีทางเลือกอื่นอยู่ดี เธอเดินออกจากห้องทำงานด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ราวกับมีหินถ่วงอยู่ภายใน ร่างกายของเธออาจจะถูกซื้อมาด้วยเงิน แต่หัวใจของเธอกลับไม่มีราคาใดๆ เลย