เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนที่หรูหราอย่างไม่เคยปรานีใคร รินลดาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า แม้จะนอนหลับไปแล้ว แต่ภาพของธนาคมและคำพูดอันเย็นชาของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัว เธอพลิกตัวมองไปรอบๆ ห้อง ห้องนอนนี้ใหญ่โตกว่าห้องนอนที่บ้านเก่าของเธอหลายเท่า การตกแต่งก็หรูหราเกินความจำเป็น แต่กลับไม่มีความรู้สึกอบอุ่นใดๆ ซ่อนอยู่เลย เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ "คุณหนูคะ" เสียงแม่บ้านคนเดิมดังมาจากนอกห้อง "อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ แล้วก็คุณผู้ชายฝากบอกว่าวันนี้จะมีแขกพิเศษมาเยี่ยมค่ะ" รินลดาลุกขึ้นนั่ง ขมวดคิ้วกับคำว่า "แขกพิเศษ" แต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไรต่อ เธอค่อยๆ ลุกไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่แม่บ้านจัดเตรียมไว้ให้ ชุดนั้นดูเรียบง่ายแต่ก็ดูดี เธอสวมมันอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าจะทำมันเปื้อน เมื่อลงมาถึงห้องอาหาร รินลดาก็พบว่าธนาคมนั่งรออยู่แล้ว เขาอยู่ในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาดูสง่างามยิ่งขึ้นเมื่ออยู่ในชุดทางการ รินลดารู้สึกประหม่าทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าเขา เธอเดินเข้าไปนั่งลงที่เก้าอี้ว่างข้างๆ "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" รินลดาทักทายเสียงเบา ธนาคมเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย "วันนี้มีคนที่จะมาสอนเธอเกี่ยวกับกฎต่างๆ ของที่นี่ และเรื่องมารยาทสังคม" เขากล่าว "อย่าทำตัวให้น่าอาย" รินลดากลืนน้ำลายฝืดๆ "เข้าใจค่ะ" ทันใดนั้นเอง ประตูห้องอาหารก็ถูกเปิดออก พร้อมกับร่างเล็กๆ ของเด็กชายคนหนึ่งที่วิ่งเข้ามาหาธนาคมอย่างรวดเร็ว "คุณพ่อครับ!" เด็กชายตัวน้อยน่ารัก อายุราวๆ ห้าขวบ ใบหน้ากลมแป้น ดวงตากลมโตสีเดียวกับธนาคม สวมใส่ชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีเข้ม ผมสีดำสนิทถูกหวีเรียบร้อย ธนาคมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเด็กชาย "เป็นอะไรไปลูก" "ผมอยากเล่นกับคุณพ่อครับ" เด็กชายตอบเสียงอ้อน ธนาคมถอนหายใจเบาๆ "ตอนนี้คุณพ่อกำลังทานอาหารเช้าอยู่" เด็กชายหันมามองรินลดาเป็นครั้งแรก ดวงตาใสแป๋วของเขาจ้องมองมาที่เธออย่างสงสัย ราวกับจะสำรวจว่าเธอเป็นใคร "นี่ลูก" ธนาคมเอ่ยเสียงเรียบ "นี่คือคุณรินลดา เขาจะมาอยู่กับเราที่นี่" เด็กชายมองรินลดาอีกครั้ง ใบหน้าของเขาดูไม่เข้าใจนัก "มาอยู่ด้วยเหรอครับ" "ใช่" ธนาคมตอบ "เธอคือแม่เลี้ยงของลูก" เด็กชายตาโตขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมองธนาคม "แล้วคุณแม่ของผมไปไหนครับ" คำถามของเด็กชายทำให้บรรยากาศในห้องอาหารเงียบสงัดไปชั่วขณะ ธนาคมมองหน้าลูกชายอย่างลังเล ก่อนจะตอบเสียงแผ่วเบา "คุณแม่ของลูก... เขาจากไปแล้วนะลูก" เด็กชายดูเศร้าลงทันที เขาก้มหน้าลงมองพื้น "ผมคิดถึงคุณแม่ครับ" รินลดารู้สึกสงสารเด็กชายจับใจ เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี เธอไม่เคยมีประสบการณ์กับการดูแลเด็กมาก่อน และเธอก็ยังไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์ทั้งหมดนี้ "ไม่ต้องเสียใจนะลูก" ธนาคมกล่าว พยายามปลอบลูกชาย "เดี๋ยวคุณรินลดาจะคอยดูแลลูกนะ" เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองรินลดาอีกครั้ง ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ปรากฏขึ้น "คุณรินลดาจะเล่นกับผมไหมครับ" รินลดารู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างประหลาด "แน่นอนค่ะ" เธอตอบยิ้มบางๆ "คุณชื่ออะไรคะ" "ผมชื่อต้นกล้าครับ" เด็กชายตอบ "ต้นกล้า" รินลดาเอ่ยชื่อเด็กชายซ้ำ "ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ" เด็กชายต้นกล้ายิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี เขาวิ่งมาหาธนาคม แล้วกระโดดขึ้นไปนั่งบนตักของเขา "คุณพ่อครับ ผมอยากทานแพนเค้กครับ" ธนาคมถอนหายใจ แต่ก็ยอมอุ้มลูกชายขึ้นมา "ได้สิลูก" เขาหันไปสั่งแม่บ้าน "ช่วยเอาแพนเค้กมาให้คุณต้นกล้าหน่อย" รินลดามองภาพพ่อลูกอยู่ด้วยกัน เธออดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบกับภาพครอบครัวของเธอที่เคยมีอยู่ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลง เธอรู้สึกเห็นใจเด็กชายต้นกล้าเป็นอย่างมาก ที่ต้องสูญเสียแม่ไปตั้งแต่อายุยังน้อย และตอนนี้ยังต้องมาเจอแม่เลี้ยงใหม่ที่เขาไม่คุ้นเคย "คุณรินลดาคะ" เสียงของผู้หญิงวัยประมาณสามสิบกว่าปี ดังขึ้นจากประตูห้องอาหาร หญิงสาวผู้นั้นมีใบหน้าสวยคม ผิวขาวผ่อง สวมชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ขับผิวให้ดูโดดเด่น "ดิฉันแก้วตาค่ะ หวังว่าคุณคงไม่รบกวนเวลาของคุณธนาคมมากเกินไปนะคะ" รินลดาหันไปมองหญิงสาวผู้นั้นด้วยความประหลาดใจ เธอรู้สึกได้ถึงความไม่เป็นมิตรที่แผ่ออกมาจากแก้วตา ธนาคมหันไปมองแก้วตา "แก้วตา เข้ามาก่อนสิ" เขากล่าว "นี่รินลดา แม่เลี้ยงของต้นกล้า" แก้วตาเดินเข้ามาใกล้ แล้วก้มลงมองต้นกล้า "สวัสดีจ้ะ ต้นกล้า" "สวัสดีครับคุณป้าแก้วตา" ต้นกล้าตอบเสียงใส แก้วตาหันมายิ้มให้รินลดา "ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ คุณธนาคมคงเล่าเรื่องของดิฉันให้คุณฟังแล้วสินะคะ" "ยังค่ะ" รินลดากล่าวอย่างตรงไปตรงมา แก้วตายิ้มมุมปาก ราวกับพอใจกับคำตอบ "ดิฉันเป็นเพื่อนสนิทของคุณธนาคมมานานค่ะ และก็เป็นผู้จัดการส่วนตัวของคุณธนาคมด้วย" รินลดาพยักหน้ารับ เธอรู้สึกว่าแก้วตาเป็นผู้หญิงที่อันตราย สายตาของแก้วตาจับจ้องมาที่เธอราวกับจะประเมินค่า "ดิฉันจะช่วยสอนคุณเรื่องมารยาทและสังคมต่างๆ นะคะ" แก้วตากล่าว "คุณจะได้ไม่ทำให้คุณธนาคมขายหน้า" "ขอบคุณค่ะ" รินลดาตอบอย่างสุภาพ แต่ในใจก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ "เชิญนั่งก่อนสิคะ" ธนาคมผายมือไปที่เก้าอี้อีกตัว แก้วตาเดินไปนั่งลงข้างๆ ธนาคม ราวกับเป็นเรื่องปกติ เธอมองรินลดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "วันนี้เราจะเริ่มกันเลยนะคะ" แก้วตากล่าว "คุณธนาคมเป็นคนสำคัญ มีคนมากมายอยากจะรู้จักเขา ดังนั้นคุณจะต้องวางตัวให้เหมาะสม" รินลดาพยักหน้ารับ เธอรู้สึกว่าการมาถึงคฤหาสน์แห่งนี้ ไม่ใช่จุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ที่ดีขึ้น แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน