อรชะลอความเร็วรถเล็กน้อย "ฉันเตรียมแผนสำรองไว้แล้วค่ะ" เธอตอบ "แต่ฉันหวังว่าเราคงไม่ต้องใช้มัน" เสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวลเล็กน้อย รินดากลืนน้ำลาย พลางประคองต้นกล้าในอ้อมแขนให้แนบแน่นขึ้น "แผนสำรองของคุณอร...คืออะไรคะ" เธอถามเสียงสั่นเครือ "เราจะไปที่ปลอดภัยก่อนค่ะ" อรตอบ "มีเพื่อนของฉันคนหนึ่งที่พอจะไว้ใจได้ เขาจะช่วยเราหาที่พักชั่วคราว และเราจะค่อยๆ หาทางต่อไปจากตรงนั้น" "แล้วถ้าเขาตามเรามาเจอจริงๆ ล่ะคะ" รินดายังคงถามย้ำ ความหวังที่เพิ่งก่อตัวขึ้นเริ่มสั่นคลอน "ถ้าเขาตามเรามาเจอจริงๆ" อรสูดหายใจเข้าลึกๆ "ฉันจะพยายามถ่วงเวลาให้คุณกับต้นกล้าหนีไปก่อน" "ไม่นะคะคุณอร!" รินดาอุทานเสียงดัง "ฉันจะทิ้งคุณไว้คนเดียวไม่ได้" "คุณต้องหนีค่ะ รินดา" อรยืนกราน "คุณกับต้นกล้าคือสิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้ คุณมีอนาคตรออยู่ข้างหน้า อย่าให้โอกาสนี้หลุดลอยไป" รินดากลั้นน้ำตา เธอเข้าใจดีว่าอรพูดถูก แต่ใจหนึ่งก็รู้สึกผิดที่ต้องทิ้งเพื่อนใหม่คนนี้ไว้เผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพัง "ฉัน...ฉันจะไม่มีวันลืมบุญคุณของคุณอรเลยค่ะ" รินดาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องบุญคุณค่ะ" อรยิ้มบางๆ "คิดถึงแต่เรื่องข้างหน้าก็พอ" รถยนต์แล่นต่อไปเรื่อยๆ กลางความมืดมิด รินดามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นภาพทิวทัศน์ที่เปลี่ยนไปจากเดิม ทุ่งนาสีเขียวขจีเริ่มกลายเป็นไร่อ้อยสูงเสียดฟ้า จากนั้นก็เป็นป่าทึบที่เต็มไปด้วยต้นไม้ยืนต้นสูงใหญ่ แสงจันทร์ส่องลอดกิ่งก้านลงมาเป็นลำ เป็นภาพที่ดูอ้างว้างแต่ก็แฝงไปด้วยความหวัง "เราจะไปถึงที่หมายอีกนานไหมคะ" รินดาถาม "อีกประมาณสองชั่วโมงค่ะ" อรตอบ "แต่ถ้าเดินทางราบรื่นนะคะ" "ถ้ามีอะไรผิดพลาดล่ะคะ" "เราก็จะเจอปัญหาค่ะ" อรตอบตรงๆ "แต่เราจะสู้ไปด้วยกัน" บทสนทนาเงียบไปชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังเป็นจังหวะ รินดากล่อมต้นกล้าที่เริ่มกระสับกระส่ายเล็กน้อย เธอวางศีรษะลูกชายลงบนไหล่เบาๆ พลางลูบผมอย่างอ่อนโยน "แม่รักหนูนะ ต้นกล้า" เธอพึมพำ "แล้วแม่จะพาหนูไปที่ที่ปลอดภัย" ขณะที่รถกำลังจะเลี้ยวเข้าสู่ถนนลูกรังที่ขรุขระ อรก็ชะลอรถลงอีกครั้ง "มีรถค่ะ" เธอพูดเสียงเครียด รินดาเงยหน้ามองตามที่อรผายมือไป เธอมองเห็นแสงไฟหน้ารถยนต์คันหนึ่งกำลังแล่นตามมาอย่างกระชั้นชิด "เป็นรถของใครคะ" รินดาถามด้วยใจที่เต้นระรัว "ไม่รู้ค่ะ" อรตอบ "แต่เร็วจัง" "คุณธนาคมส่งคนมาตามเราแล้วแน่ๆ" รินดาอุทาน "อาจจะค่ะ" อรพยักหน้า "ฉันบอกแล้วไงว่าเราอาจจะต้องใช้แผนสำรอง" อรหักเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนที่แคบกว่าเดิม ซึ่งทอดตัวเข้าไปในป่าทึบกว่าเดิม รถยนต์คันนั้นก็ยังคงไล่ตามมาอย่างไม่ลดละ "เราหนีไปทางนี้ไม่ได้แล้วค่ะ" อรบอก "คุณธนาคมต้องรู้ว่าเราจะมาทางนี้" "แล้วเราจะทำยังไงคะ" รินดาถาม "คุณกับต้นกล้าต้องลงจากรถตรงนี้ค่ะ" อรบอกพลางจอดรถข้างทาง "แล้ววิ่งเข้าไปในป่า" "ไม่ค่ะ! ฉันไปไม่ได้" รินดาปฏิเสธทันที "ฉันจะไปกับคุณอร" "คุณไปไม่ได้ค่ะ" อรเขย่าศีรษะ "ฉันต้องถ่วงเวลา" "แต่..." "รินดา! ฟังฉัน" อรพูดเสียงดังขึ้น "นี่คือโอกาสสุดท้ายของคุณ ถ้าคุณไม่ไปตอนนี้ คุณจะไม่มีวันได้หนีไปไหนอีก" รถยนต์คันที่ไล่ตามมาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ อรหันไปมองกระจกหลัง "ไปเถอะค่ะ! เร็วเข้า!" อรเปิดประตูให้รินดาอย่างรวดเร็ว รินดาอุ้มต้นกล้าที่เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ ลุกออกจากรถ "คุณอรคะ" รินดาน้ำตาไหล "ขอบคุณจริงๆ ค่ะ" "ไปเถอะค่ะ!" อรย้ำ พลางลดกระจกข้างลง "อย่าหันกลับมา!" รินดาไม่มีทางเลือกอื่น เธอประคองต้นกล้า วิ่งเข้าไปในป่าทึบตามที่อรบอก เสียงตะโกนของอรดังไล่หลังมา "วิ่งไปให้ไกลที่สุด! อย่าหยุด!" เธอวิ่งสุดกำลัง หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังใกล้เข้ามา แต่รินดาก็ยังคงวิ่งต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่หันกลับไปมอง "คุณอร! คุณอร!" เสียงต้นกล้าเริ่มร้องไห้ "แม่คะ คุณอรเป็นอะไรไปคะ" "ไม่เป็นไรนะลูก" รินดาพยายามปลอบลูกชาย "เราไปที่ปลอดภัยกันนะ" เธอวิ่งเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเสียงฝีเท้าของคนที่ไล่ตามมาเริ่มห่างออกไป และเสียงรถยนต์ก็ค่อยๆ จางหายไปในความมืด รินดาหยุดพัก หอบหายใจอย่างหนัก เธอพิงต้นไม้ใหญ่ โอบกอดต้นกล้าที่ยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้น "เรา...เราหนีมาได้แล้วใช่ไหมคะแม่" ต้นกล้าถามเสียงสั่น "ใช่จ้ะลูก" รินดาตอบ เสียงแหบพร่า "เราหนีมาได้แล้ว" เธอเงยหน้ามองฟ้า เห็นแสงจันทร์ส่องผ่านหมู่เมฆ รินดาภาวนาในใจขอให้คุณอรปลอดภัย และขอให้การเดินทางครั้งนี้ของเธอและต้นกล้า มีจุดหมายปลายทางที่แท้จริง