รินดายังคงกอดต้นกล้าแน่น ใบหน้าของเธอซีดเผือด หัวใจยังเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว แต่ก็มีความโล่งใจเล็กๆ ที่สามารถพาตัวเองและลูกชายออกมาได้ "แม่คะ คุณอรจะมาหาเราไหมคะ" ต้นกล้าถามอีกครั้ง เสียงเริ่มอ่อนลง "แม่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะลูก" รินดาตอบ "แต่คุณอรเขาสัญญาว่าจะหาทางมาหาเรา" เธอรู้ดีว่าคำพูดของอรอาจเป็นเพียงคำปลอบใจ หรือไม่ก็เป็นแผนการจริงจังที่เธอไม่สามารถคาดเดาได้ แต่อย่างน้อยที่สุด อรได้มอบโอกาสให้เธอและต้นกล้าได้มีชีวิตใหม่ "เราจะไปไหนกันต่อคะแม่" ต้นกล้าถาม รินดานึกย้อนไปถึงคำพูดของอร "ไปที่ปลอดภัยก่อน" แต่ตอนนี้เธอจะรู้ได้อย่างไรว่าที่ไหนคือที่ปลอดภัย "แม่...แม่จะพาลูกไปหาที่พักก่อนนะลูก" รินดาตัดสินใจ "เราต้องหาทางติดต่อคนที่จะช่วยเราได้" เธอค่อยๆ พาต้นกล้าเดินออกจากป่า มองหาเส้นทางที่จะพาพวกเขาออกไปจากตรงนี้ ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงสัตว์ป่าที่เริ่มดังขึ้นเป็นระยะๆ "คุณอรบอกว่ามีเพื่อนของเขาที่จะช่วยเรา" รินดาพึมพำกับตัวเอง "ฉันต้องพยายามติดต่อเขาให้ได้" เธอสำรวจกระเป๋าเป้ใบเล็กที่เตรียมมา มีเพียงน้ำดื่มหนึ่งขวด เสื้อผ้าสำรองของต้นกล้า และเงินจำนวนหนึ่งที่อรแอบยัดใส่มือให้ก่อนที่เธอจะลงจากรถ "ขอบคุณคุณอรอีกครั้ง" รินดานึกในใจ เธอเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ทิศทาง มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ดูเหมือนจะออกไปจากป่าได้ รังสีของแสงจันทร์ส่องลอดกิ่งไม้ลงมาเป็นระยะๆ พอให้เธอเห็นทางได้บ้าง "หนาวจังเลยค่ะแม่" ต้นกล้าเริ่มพูด รินดาถอดเสื้อคลุมที่เธอสวมอยู่ให้ลูกชาย "ใส่ไว้นะลูก" เธอพูด "เราต้องทำให้ร่างกายอบอุ่น" เธอเองสวมเพียงเสื้อบางๆ ซึ่งไม่เพียงพอต่อความหนาวเย็นยามค่ำคืนในป่า แต่เธอก็ต้องอดทนเพื่อลูก หลังจากเดินไปได้สักพักใหญ่ รินดาก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากข้างหลัง "แม่คะ นั่นเสียงอะไรคะ" ต้นกล้าถาม รินดาเงี่ยหูฟัง "เหมือน...เหมือนเสียงคน" เธอตอบ เธอหยุดเดิน หันไปมองด้านหลังอย่างระแวดระวัง "ไม่ใช่ค่ะแม่" ต้นกล้าพูด "เหมือนเสียง...เสียงหมาเห่า" รินดาเริ่มใจไม่ดี เธอคิดถึงรถยนต์คันนั้นที่ไล่ตามมา และคิดถึงความเป็นไปได้ที่ธนาคมอาจจะส่งคนหรือสุนัขตามมา "เราต้องรีบไปค่ะลูก" รินดาบอก พลางจูงมือต้นกล้าให้เดินเร็วขึ้น เธอเริ่มวิ่งอีกครั้ง โดยมีต้นกล้าวิ่งตามมาติดๆ เสียงเห่าของสุนัขดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับกำลังจะไล่ตามมา "วิ่งค่ะต้นกล้า! วิ่งให้เร็วที่สุด!" รินดาตะโกน เธอไม่รู้ว่าสุนัขเหล่านั้นเป็นของใคร หรือมาจากไหน แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่าต้องหนี ทั้งสองวิ่งไปตามทางที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด ต้นกล้าเริ่มเหนื่อยหอบ แต่ก็ยังคงพยายามวิ่งตามแม่ไป จู่ๆ รินดาก็เห็นแสงไฟสว่างวาบมาจากด้านหน้า "แม่คะ นั่นอะไรคะ" ต้นกล้าถาม "เหมือนเป็นบ้านค่ะลูก" รินดาตอบ "เราต้องไปที่นั่น" เธอพยายามเร่งฝีเท้า นำต้นกล้าตรงไปยังทิศทางของแสงไฟนั้น เมื่อเข้าไปใกล้ รินดาก็เห็นว่าเป็นกระท่อมเล็กๆ หลังหนึ่ง ที่มีแสงไฟเปิดอยู่ภายใน "มีคนอยู่ค่ะแม่" ต้นกล้าพูด รินดาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเข้าไปขอความช่วยเหลือจากคนแปลกหน้าหรือไม่ แต่เสียงสุนัขที่ดังไล่หลังมาก็ทำให้เธอตัดสินใจได้ "เราต้องไปขอความช่วยเหลือค่ะลูก" รินดาบอก พลางเดินตรงไปยังประตูบ้าน เธอเคาะประตูอย่างแรง "ใครน่ะ" เสียงผู้ชายดังลอดออกมาจากข้างใน "ช่วยด้วยค่ะ!" รินดาตะโกน "มีคนกำลังไล่ตามเรามาค่ะ!" ประตูเปิดออกช้าๆ ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม ใบหน้าดูใจดี ยืนอยู่ตรงนั้น "เข้ามาเร็ว!" ชายคนนั้นพูด รินดาไม่รอช้า พาต้นกล้าวิ่งเข้าไปในกระท่อมทันที ชายคนนั้นปิดประตูอย่างรวดเร็ว แล้วล็อกกลอน "พวกคุณเป็นใครกัน" เขาถาม "หนูชื่อรินดาค่ะ" รินดาตอบ "นี่ลูกชายของหนู ต้นกล้า" "แล้วทำไมถึงวิ่งหนีอะไรมา" "มีคนกำลังไล่ตามเรามาค่ะ" รินดาบอก "เราหนีออกจากบ้านมา" ชายคนนั้นมองหน้าทั้งสองอย่างพิจารณา "ใจเย็นๆ ก่อนนะ" เขาพูด "ตอนนี้พวกคุณปลอดภัยแล้ว" เขาพาไปนั่งบนโซฟาเก่าๆ แล้วไปรินน้ำให้ดื่ม "ขอบคุณมากค่ะ" รินดาพูด "ไม่เป็นไร" ชายคนนั้นตอบ "ผมชื่อบุญครับ ที่นี่คือบ้านของผม" "คุณบุญคะ" รินดาเริ่มเล่าเรื่องราวของเธอให้ฟังอย่างคร่าวๆ ตั้งแต่การถูกซื้อมา การต้องมาเป็นเมียธนาคม และการตัดสินใจหนีออกมา บุญฟังเรื่องราวของเธออย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาแสดงความเห็นใจ "คุณนี่มัน...กล้าหาญจริงๆ" บุญกล่าว "แต่ก็เสี่ยงอันตรายมาก" "หนูไม่มีทางเลือกอื่นค่ะ" รินดาตอบ "แล้วคุณอรล่ะคะ" บุญถาม "เขาไปไหน" "เขา...เขาอยู่ข้างหลังค่ะ" รินดาบอก "เขาช่วยให้หนูหนีออกมาได้" "หวังว่าเขาจะปลอดภัยนะ" บุญพึมพำ "หนูเองก็หวังอย่างนั้นค่ะ" รินดาตอบ "แล้วคุณจะทำยังไงต่อไป" บุญถาม "หนูไม่รู้เหมือนกันค่ะ" รินดาถอนหายใจ "หนูแค่อยากจะพาต้นกล้าไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัย" "ผมพอจะช่วยอะไรคุณได้นะ" บุญกล่าว "ผมรู้จักคนที่จะช่วยคุณได้ เขาเป็นเพื่อนของอร" รินดาเงยหน้ามองบุญด้วยความหวัง "จริงเหรอคะ" "จริงสิ" บุญยิ้ม "อรเขาฝากเรื่องของคุณไว้กับผม เขาบอกว่าถ้าคุณมาที่นี่ ให้ผมพาคุณไปหาเขา" "เขาอยู่ที่ไหนคะ" รินดาถามอย่างกระตือรือร้น "อยู่ที่เมืองข้างๆ นี้แหละ" บุญตอบ "แต่ผมพาคุณไปเองไม่ได้" "ทำไมคะ" "เพราะผมต้องอยู่ที่นี่" บุญอธิบาย "แต่ผมจะติดต่อเพื่อนของอรให้" "ขอบคุณมากค่ะคุณบุญ" รินดาพูดอย่างซาบซึ้ง บุญลุกขึ้นเดินไปหยิบโทรศัพท์เก่าๆ มาเครื่องหนึ่ง "ผมจะลองติดต่อดูนะ" รินดามองต้นกล้าที่เริ่มผล็อยหลับไปบนโซฟา เธอรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็มีความหวังใหม่ฉายชัดในใจ