บุญพยายามติดต่อเพื่อนของอรอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ยังไม่สามารถติดต่อได้ เขาถอนหายใจด้วยความผิดหวัง "สงสัยว่าเพื่อนผมอาจจะยังเดินทางไม่ถึง" บุญกล่าว "แต่ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะให้พวกคุณอยู่ที่นี่ก่อน" "ขอบคุณค่ะคุณบุญ" รินดาตอบ "ผมพอจะมีที่หลบให้พวกคุณได้" บุญบอก "ผมจะพาไปดู" บุญพาเธอและต้นกล้าไปยังห้องเล็กๆ ด้านหลังกระท่อม ซึ่งดูเหมือนจะเป็นห้องเก็บของเก่าๆ แต่บุญก็ได้จัดเตรียมที่นอนง่ายๆ ไว้ให้ "ที่นี่อาจจะไม่สบายมากนัก" บุญกล่าว "แต่ก็ปลอดภัย" "แค่นี้ก็ดีมากแล้วค่ะ" รินดาตอบ บุญจากไป ทิ้งให้รินดาและต้นกล้าอยู่ในห้องนั้น รินดากอดต้นกล้าไว้แน่น เธอรู้สึกขอบคุณบุญที่ให้ที่พักพิงอย่างไม่ลังเล "แม่คะ เราจะเจอคุณอรไหมคะ" ต้นกล้าถาม "เราจะเจอค่ะลูก" รินดาตอบ "แค่เราต้องรอหน่อย" เช้าวันรุ่งขึ้น รินดาตื่นขึ้นมาด้วยแสงแดดที่ส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่างเล็กๆ ของห้อง เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นเล็กน้อย "แม่คะ หิวจังเลยค่ะ" ต้นกล้ากล่าว "เดี๋ยวแม่ไปหาอะไรให้ลูกกินนะ" รินดาตอบ เธอเดินออกจากห้องไปเจอบุญกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ "อรุณสวัสดิ์ครับ" บุญกล่าว "นอนหลับสบายดีไหม" "สบายดีค่ะ" รินดาตอบ "ขอบคุณค่ะ" "ผมติดต่อเพื่อนของอรได้แล้วนะ" บุญบอก "เขาบอกว่าจะมารับคุณที่นี่ตอนเที่ยง" รินดาดีใจจนแทบจะกระโดด "จริงเหรอคะ" "จริงสิ" บุญยิ้ม "เขาบอกว่าเขากำลังเดินทางมา" รินดารู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เธอและต้นกล้าจะได้ไปพบกับคนที่จะช่วยพวกเขาได้จริงๆ ประมาณเที่ยงวัน รถยนต์คันหนึ่งก็มาจอดอยู่ที่หน้ากระท่อมของบุญ ชายหนุ่มหน้าตาคมเข้ม รูปร่างสูงโปร่ง ลงจากรถมา "คุณบุญใช่ไหมครับ" ชายหนุ่มเอ่ยถาม "ใช่ครับ" บุญตอบ "แล้วคุณคือ..." "ผมชื่อวินครับ" ชายหนุ่มแนะนำตัว "เป็นเพื่อนของอร" "อ้อ เชิญครับ" บุญผายมือเชื้อเชิญ วินมองเห็นรินดาและต้นกล้าที่ยืนอยู่ข้างๆ บุญ "คุณรินดาใช่ไหมครับ" วินถาม รินดาพยักหน้า "ใช่ค่ะ" "อรฝากบอกมาว่าให้ผมพาคุณกับต้นกล้าไปอยู่ที่ปลอดภัย" วินกล่าว "ขึ้นรถมาได้เลยครับ" รินดาหันไปมองบุญ "หนูต้องขอบคุณคุณบุญมากจริงๆ ค่ะ" "ไม่ต้องห่วงนะ" บุญกล่าว "ขอให้เดินทางปลอดภัย" รินดาพาต้นกล้าขึ้นรถไปกับวิน "คุณวินคะ" รินดาถามขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัว "คุณอรเป็นยังไงบ้างคะ" "เขาสบายดีครับ" วินตอบ "แต่ก็กังวลเรื่องของคุณกับต้นกล้ามาก" "แล้วเขาจะมาเจอเราไหมคะ" "แน่นอนครับ" วินยิ้ม "เขาตั้งใจจะมาหาคุณ แต่เขาติดธุระบางอย่างที่ต้องจัดการก่อน" "ธุระอะไรคะ" วินชะลอรถเล็กน้อย "คุณอรเขาต้องแน่ใจว่าคุณธนาคมจะไม่สามารถตามรอยคุณมาได้" เขากล่าว "เขาเลยต้องจัดการเรื่องบางอย่างที่คฤหาสน์ก่อน" "จัดการเรื่องอะไรคะ" รินดาถามอย่างสงสัย "เขาบอกว่า...เขาจะเปิดโปงความจริงทั้งหมด" วินตอบ "ความจริงเกี่ยวกับคุณธนาคม และเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับภรรยาคนแรกของเขา" รินดาตกใจ "ความจริงเหรอคะ" "ครับ" วินพยักหน้า "อรเขาบอกว่าเขาจะทำให้ทุกคนรู้ว่าคุณธนาคมไม่ใช่คนดีอย่างที่ใครๆ คิด" "แล้ว...แล้วรูปภาพในห้องโถงล่ะคะ" รินดาถาม "รูปภาพนั้นคือภรรยาคนแรกของคุณธนาคมค่ะ" วินอธิบาย "เธอชื่อว่า ดาริน เธอเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน" "เธอเสียชีวิตยังไงคะ" รินดาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เรื่องนี้เป็นเรื่องที่อรต้องการจะเปิดเผยค่ะ" วินกล่าว "เขาบอกว่าดารินไม่ได้เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุอย่างที่คุณธนาคมบอก" รินดานึกถึงใบหน้าเศร้าสร้อยของหญิงสาวในรูปภาพ เธอรู้สึกสังเวชใจกับชะตากรรมของดาริน "แล้วคุณอรรู้ความจริงทั้งหมดได้ยังไงคะ" รินดาถาม "อรเขาเป็นคนใกล้ชิดกับครอบครัวนี้มานานแล้วครับ" วินอธิบาย "เขาเห็นอะไรหลายๆ อย่างที่คนอื่นไม่เห็น" "เขารู้ว่าผมธนาคมทำอะไรกับดาริน" วินพูดต่อ "และเขาก็รู้ว่าคุณถูกซื้อมาเพื่อเป็นอะไร" รินดาตัวสั่น เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าตัวเองจะต้องเจอชะตากรรมแบบเดียวกับดาริน "คุณอรเขาจะช่วยเรายังไงคะ" รินดาถาม "เขาจะช่วยให้คุณได้หลุดพ้นจากพันธนาการนี้" วินตอบ "เขาจะช่วยให้คุณกับต้นกล้าได้มีชีวิตใหม่" "แต่...เขาจะสามารถสู้กับคุณธนาคมได้ยังไงคะ" "อรเขาไม่ได้สู้ด้วยกำลังครับ" วินกล่าว "เขาจะสู้ด้วยความจริง" "เขาจะนำหลักฐานทั้งหมดที่เขามีออกมาเปิดเผย" วินกล่าว "หลักฐานที่จะทำให้คุณธนาคมหมดอำนาจ และทำให้ความจริงทั้งหมดปรากฏ" รินดานั่งนิ่ง เธอพยายามประมวลผลทุกสิ่งที่วินได้บอกมา ความหวังใหม่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ แต่ก็ยังคงมีความกังวลและหวาดกลัวปะปนอยู่ "คุณอรเขาฉลาดมากค่ะ" รินดาเอ่ยชม "เขาเป็นคนดีมากครับ" วินยิ้ม "และเขาก็อยากจะช่วยเหลือคุณจริงๆ" รถยนต์แล่นต่อไปบนถนนที่ทอดไปยังตัวเมือง รินดามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นผู้คนมากมายที่กำลังใช้ชีวิตอย่างปกติสุข เธอภาวนาขอให้เธอและต้นกล้าได้มีโอกาสกลับไปมีชีวิตแบบนั้นบ้าง "คุณวินคะ" รินดาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ถ้า...ถ้าเรื่องนี้จบลงแล้ว หนูควรจะไปอยู่ที่ไหนคะ" วินหันมายิ้มให้เธอ "อรเขาเตรียมทุกอย่างไว้ให้คุณแล้วครับ" เขากล่าว "เขาจะหาที่ปลอดภัยให้คุณกับต้นกล้าได้อยู่" รินดาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอเริ่มเชื่อมั่นในตัวอร และเชื่อมั่นว่าเส้นทางที่เธอได้เลือกเดินนี้ จะนำพาเธอไปสู่อนาคตที่ดีกว่าเดิม "ขอบคุณค่ะ" รินดาพูด "ขอบคุณคุณอร และขอบคุณคุณวินด้วยค่ะ" วินเพียงแค่พยักหน้ารับ เขามองไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น ราวกับว่าเขากำลังจะพาเธอไปสู่วันใหม่ที่สดใสกว่าเดิม