"แน่นอนครับ" วินยิ้ม "เขากำลังหาทางมาอยู่ครับ" รินดารู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังคงมีความกังวลแฝงอยู่ เธอไม่แน่ใจว่า "สถานที่ปลอดภัย" ของอรนั้นจะเป็นอย่างไร และการที่อรต้องหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้ แสดงว่าสถานการณ์ต้องไม่ธรรมดา "เราจะไปที่ไหนกันคะ" รินดาถาม พลางเหลือบมองต้นกล้าที่กำลังซบหลับอยู่บนเบาะรถ "เราจะไปที่บ้านหลังหนึ่งครับ" วินตอบ "เป็นบ้านพักส่วนตัวของอร เอาไว้สำหรับหลบซ่อนตัวในกรณีฉุกเฉิน แบบนี้แหละครับ ที่นั่นค่อนข้างห่างไกลจากผู้คน ปลอดภัยแน่นอน" "แล้วคุณอร...เขาจะอยู่ที่นั่นด้วยไหมคะ" รินดาถามอย่างมีความหวัง วินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูสบายๆ "อรเขา...เขามีธุระที่ต้องจัดการอยู่ครับ แต่เขาส่งผมมาดูแลคุณกับต้นกล้าก่อน เขาบอกว่าถ้ามีโอกาสเขาจะรีบมาหา" คำตอบของวินทำให้รินดาใจแป้วลงไปอีกนิด เธอเข้าใจดีว่าอรคงกำลังตกอยู่ในอันตราย หรือไม่ก็กำลังวางแผนบางอย่างที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ การที่อรส่งคนอื่นมาแทน แสดงว่าอรไม่สามารถปรากฏตัวได้ง่ายๆ "คุณอรเขาเป็นคนดีนะคะ" ต้นกล้าละเมอพูดขึ้นมาเบาๆ ทำให้รินดาหันไปมองลูกชายที่กำลังหลับใหล "ใช่ค่ะลูก" รินดาตอบเบาๆ "คุณอรใจดีมากจริงๆ" วินเหลือบมองต้นกล้าผ่านกระจกมองหลัง "อรเขาผูกพันกับต้นกล้ามากนะครับ" "ค่ะ" รินดาตอบ "เหมือนลูกชายของเขาจริงๆ" บทสนทนาเงียบไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเสียงลมที่พัดผ่านหน้าต่าง "คุณรินดาครับ" วินเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "คุณอรเขาฝากเงินจำนวนหนึ่งมาให้คุณด้วยครับ เผื่อคุณต้องการใช้" วินยื่นซองเอกสารให้รินดา รินดาเปิดดู พบว่าเป็นธนบัตรจำนวนหนึ่งซึ่งมากกว่าที่อรให้ไว้ก่อนหน้านี้เสียอีก "อรเขาเป็นห่วงคุณมากจริงๆ ครับ" วินกล่าว "เขาบอกว่าให้คุณใช้จ่ายอย่างระมัดระวัง และอย่าให้ใครรู้ว่าอยู่ที่ไหน" "ขอบคุณมากค่ะคุณวิน" รินดารับซองมาด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย "จะบอกคุณอรว่าขอบคุณแทนหนูและต้นกล้าด้วยนะคะ" "ผมจะบอกครับ" วินยิ้ม รถเคลื่อนไปเรื่อยๆ เข้าสู่ถนนลูกรังที่คดเคี้ยว สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้นานาชนิด บรรยากาศเริ่มดูสงบและห่างไกลจากความวุ่นวายในเมือง "เราใกล้จะถึงแล้วครับ" วินบอก "บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ในป่าลึกหน่อย อากาศดีมากครับ" รินดาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ ของยามบ่าย เธอสูดหายใจลึก รู้สึกถึงกลิ่นอายของธรรมชาติที่บริสุทธิ์ "สวยจังเลยค่ะ" เธอพูด "ใช่ครับ ที่นี่เป็นที่ที่อรชอบมาพักผ่อนเวลาเครียดๆ" วินตอบ "เขาบอกว่าอยากให้คุณกับต้นกล้าได้พักผ่อนที่นี่เหมือนกัน" ไม่นานนัก รถก็จอดลงหน้าบ้านไม้หลังเล็กๆ ท่ามกลางแมกไม้ที่ร่มรื่น ตัวบ้านดูเรียบง่าย แต่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย มีระเบียงไม้เล็กๆ หน้าบ้าน และสวนหย่อมที่จัดไว้อย่างน่ารัก "ถึงแล้วครับ" วินกล่าว พลางเปิดประตูให้รินดาและต้นกล้าลงจากรถ ต้นกล้ายังคงหลับอยู่ในอ้อมแขนของรินดา รินดาค่อยๆ ประคองลูกชายลงจากรถ "ดูสิคะต้นกล้า ถึงที่ปลอดภัยแล้วนะ" รินดาพูดเบาๆ กับลูกชาย วินเดินนำเข้าไปในบ้าน เปิดประตูไม้บานใหญ่ เผยให้เห็นภายในที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่มีรสนิยม เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่ทำจากไม้ ให้ความรู้สึกอบอุ่น มีโซฟาตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่น โต๊ะอาหารเล็กๆ และเคาน์เตอร์ครัวที่ดูสะอาดสะอ้าน "เชิญตามสบายเลยครับ" วินกล่าว "คุณอรเขาเตรียมทุกอย่างไว้ให้แล้ว ทั้งอาหาร เสื้อผ้า และของใช้ที่จำเป็น" รินดาค่อยๆ วางต้นกล้าลงบนโซฟาอย่างนุ่มนวล เธอเดินสำรวจรอบๆ บ้านด้วยความรู้สึกทึ่ง "สวยจังเลยค่ะ" เธอพูด "ไม่น่าเชื่อว่าจะมีที่แบบนี้อยู่" "อรเขาเตรียมพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์ครับ" วินตอบ "เขาเป็นคนรอบคอบมาก" รินดาเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปเห็นสวนหลังบ้านที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิด เธอรู้สึกเหมือนได้หลุดเข้ามาอยู่อีกโลกหนึ่ง โลกที่ห่างไกลจากอันตรายและความขัดแย้ง "คุณวินคะ" รินดาหันมาถาม "คุณอรจะมาหาเราจริงๆ ใช่ไหมคะ" "ผมเชื่ออย่างนั้นครับ" วินตอบ "เขาบอกผมว่าเขาจะหาทางมาหาคุณให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้" "หนู...หนูกลัวค่ะ" รินดาเอ่ยออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว "กลัวว่าเขาจะตามมาเจอ" วินเดินเข้ามาใกล้ๆ มองหน้ารินดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ "ผมเข้าใจครับ" เขาพูด "แต่ที่นี่ปลอดภัยแน่นอน ผมจะคอยดูแลคุณกับต้นกล้าอย่างดีที่สุด" "ขอบคุณค่ะ" รินดาพึมพำ "ตอนนี้คุณพักผ่อนก่อนนะครับ" วินกล่าว "ถ้ามีอะไรก็บอกผมได้ตลอดเวลา" รินดารู้สึกขอบคุณวินจากใจจริง ชายหนุ่มคนนี้ดูจริงใจและพร้อมที่จะช่วยเหลือจริงๆ เธอพาต้นกล้าไปที่ห้องนอนที่วินจัดเตรียมไว้ให้ ห้องนอนมีเตียงขนาดใหญ่ หน้าต่างที่มองเห็นวิวต้นไม้ และตู้เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าสำหรับเธอและลูก เธอค่อยๆ อาบน้ำให้ต้นกล้าที่เพิ่งตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ก่อนจะพาลูกเข้านอน "แม่คะ ที่นี่ที่ไหนคะ" ต้นกล้าถาม "ที่นี่คือที่ปลอดภัยค่ะลูก" รินดาตอบ "เราจะอยู่ที่นี่สักพักนะ" "แล้วคุณธนาคมจะมาหาเราไหมคะ" ต้นกล้าถามด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น รินดาชะงักไปเล็กน้อย "ไม่ค่ะลูก" เธอตอบอย่างมั่นใจ "เราอยู่ที่นี่แล้ว เขาหาเราไม่เจอหรอก" เธอปลอบลูกชายจนหลับไปอีกครั้ง ทิ้งให้ตัวเองนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งความโล่งใจ ความหวัง และความกังวลที่ยังคงไม่จางหายไป