รินดาใช้เวลาสองสามวันแรกปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ เธอและต้นกล้าได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ วินคอยดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี เขาทำอาหารให้พวกเขาทุกมื้อ และคอยเป็นเพื่อนพูดคุยกับรินดา "คุณอรเขาฝากให้ผมซื้อผลไม้ที่คุณชอบมาให้ด้วยครับ" วินยื่นตะกร้าผลไม้ที่เต็มไปด้วยสตรอว์เบอร์รี เชอร์รี่ และองุ่น มาให้รินดา "ขอบคุณค่ะคุณวิน" รินดาหยิบสตรอว์เบอร์รีขึ้นมาลูกหนึ่ง "คุณอรเขานี่...ใส่ใจรายละเอียดจริงๆ" "เขารู้ว่าคุณชอบผลไม้พวกนี้" วินยิ้ม "เขาสั่งให้ผมซื้อมาเยอะๆ เลย เผื่อคุณกับต้นกล้าจะชอบ" ต้นกล้าวิ่งเข้ามา หยิบองุ่นเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย "อร่อยจังเลยค่ะแม่" "อร่อยเนอะลูก" รินดาตอบ บรรยากาศที่บ้านพักส่วนตัวของอรนั้นอบอุ่นและเป็นกันเอง วินพยายามทำให้รินดารู้สึกสบายใจที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ในใจของรินดายังคงมีความกังวลเรื่องอรอยู่เสมอ เธออยากรู้ว่าอรปลอดภัยดีหรือไม่ และแผนการของเขามีอะไรบ้าง "คุณวินคะ" รินดาเอ่ยขึ้นมาวันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังนั่งเล่นอยู่ในสวน "คุณอรเขา...เขาจะทำอะไรต่อไปคะ" วินวางหนังสือในมือลง มองหน้ารินดาอย่างจริงจัง "อรเขากำลังวางแผนครับ" เขาตอบ "แผนใหญ่ทีเดียว" "แผนอะไรคะ" รินดาถามอย่างกระตือรือร้น "ผมบอกคุณมากไม่ได้ครับ" วินกล่าว "มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนมาก" "หนูเข้าใจค่ะ" รินดาตอบ "แต่หนูแค่เป็นห่วงเขา" "ผมรู้ครับ" วินยิ้ม "อรเขาก็เป็นห่วงคุณกับต้นกล้ามากเหมือนกัน เขาถึงได้ให้ผมพาคุณมาที่นี่" "เขาบอกว่าเขามีวิธีที่จะจัดการกับธนาคมได้" วินพูดต่อ "วิธีที่จะทำให้คุณกับต้นกล้าไม่ต้องตกอยู่ในอันตรายอีกต่อไป" "จริงเหรอคะ" รินดามีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย "จริงครับ" วินพยักหน้า "แต่แผนนี้ต้องอาศัยความร่วมมือจากหลายฝ่าย และต้องใช้เวลา" "แล้วเมื่อไหร่...เมื่อไหร่ทุกอย่างจะจบลงคะ" รินดาถาม "ผมไม่ทราบแน่ชัดครับ" วินตอบ "แต่ผมมั่นใจว่าอรจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณกับต้นกล้าปลอดภัย" หลังจากนั้นไม่นาน วินก็บอกรินดาว่าเขาต้องออกไปข้างนอกเพื่อติดต่อกับคนของอร "ผมต้องไปทำธุระนิดหน่อยครับ" วินบอก "คุณกับต้นกล้าอยู่บ้านไปก่อนนะ ถ้ามีอะไรให้ตะโกนเรียกได้เลย" "จะไปไหนคะ" รินดาถาม "ไปพบคนที่จะช่วยเราเตรียมการขั้นต่อไปครับ" วินตอบ "ไม่ต้องห่วง ผมจะรีบกลับมา" วินขับรถออกไป ทิ้งให้รินดาอยู่กับต้นกล้าตามลำพัง รินดาพาต้นกล้าไปเดินเล่นในสวน เธอรู้สึกปลอดภัยที่นี่ แต่ก็ยังคงคิดถึงอรอยู่เสมอ ขณะที่กำลังเพลิดเพลินกับการเก็บดอกไม้ ต้นกล้าก็ชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง "แม่คะ นั่นอะไรคะ" รินดาเงยหน้ามองตามที่ต้นกล้าชี้ เธอเห็นบางอย่างติดอยู่กับกิ่งไม้ เป็นเหมือนกระดาษสีขาว "เดี๋ยวนะลูก" รินดาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เมื่อหยิบมันลงมา เธอก็พบว่าเป็นกระดาษพับที่มีข้อความเขียนอยู่ "นี่มัน...ข้อความ" รินดาพึมพำ เธอค่อยๆ คลี่กระดาษออก ตัวอักษรเป็นลายมือที่คุ้นเคย "ถึงรินดา" ข้อความเริ่มต้น "หากเธอเจอสิ่งนี้ แสดงว่าฉันกำลังดำเนินการตามแผน ห้ามไว้ใจใครทั้งสิ้นนอกจากวิน เขาคือคนที่ฉันไว้ใจที่สุด ถ้ามีอันตราย ให้รีบไปที่จุดนัดพบที่ฉันเคยบอกไว้ จำไว้ว่าอย่าเพิ่งทำอะไรโดยไม่มีคำแนะนำจากวิน ฉันจะรีบไปหาเธอให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ รักษาตัวให้ดี" ลายเซ็นของอรอยู่ด้านล่างสุด รินดาตัวสั่น มือที่ถือข้อความสั่นเทา เธอเงยหน้ามองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง "ใครกันนะที่เอามาติดไว้" เธอพึมพำ "แม่คะ ใครเขียนคะ" ต้นกล้าถาม "คุณอรเขียนค่ะลูก" รินดาตอบ พยายามควบคุมเสียงให้สั่นน้อยที่สุด "เขาเป็นห่วงเรา" เธอเก็บข้อความนั้นไว้ในกระเป๋าอย่างดี รู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้น เมื่อวินกลับมา รินดาก็รีบเล่าเรื่องข้อความที่เธอเจอให้ฟัง "อรเขาฉลาดจริงๆ" วินพยักหน้า "เขาคงรู้ว่าต้องมีคนพยายามเข้าถึงตัวคุณ" "แล้ว...แล้วเขาจะมาจริงๆ ใช่ไหมคะ" รินดาถาม "แน่นอนครับ" วินตอบ "อรไม่เคยทิ้งคำพูด" "แต่เขาบอกว่าห้ามไว้ใจใครนอกจากวิน" รินดาพูดเน้น "หมายความว่า...ยังมีคนอื่นที่อาจจะอันตรายอยู่" "ใช่ครับ" วินยอมรับ "สถานการณ์มันซับซ้อนกว่าที่คิด" "แล้วแผนของเขาคืออะไรคะ" รินดาถามอีกครั้ง "อรเขากำลังรวบรวมหลักฐานบางอย่าง" วินอธิบาย "หลักฐานที่จะใช้เปิดโปงธนาคม และทำให้เขาไม่สามารถทำอะไรคุณได้อีก" "แล้วผมจะช่วยอะไรได้บ้างคะ" รินดาถามอย่างมุ่งมั่น "คุณต้องรอครับ" วินกล่าว "รอให้ทุกอย่างพร้อม และรอให้ผมกับอรบอก" "แต่ถ้ามีอันตรายจริงๆล่ะคะ" รินดาถาม "ผมจะไม่ให้มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณกับต้นกล้าเด็ดขาด" วินรับปาก "อรได้กำชับผมมาแล้ว" วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า รินดาพยายามทำใจให้สงบ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความร้อนรน เธอรู้ว่าการรอคอยนี้คือส่วนหนึ่งของแผนการที่ใหญ่กว่า แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะกังวลถึงความปลอดภัยของอร "คุณวินคะ" รินดาถามในอีกวันหนึ่ง "คุณแน่ใจนะคะว่าที่นี่ปลอดภัยจริงๆ" "ปลอดภัยครับ" วินตอบ "ที่นี่เป็นบ้านส่วนตัวของอร ห่างไกลจากผู้คน และมีระบบรักษาความปลอดภัยบางอย่างที่อรติดตั้งไว้" "แล้วธนาคมรู้ที่นี่ไหมคะ" "เขาไม่รู้ครับ" วินตอบ "อรใช้ที่นี่มาตลอด แต่ไม่เคยมีใครรู้เรื่อง" รินดาถอนหายใจ เธอเชื่อใจวิน แต่ก็ยังคงมีความกังวลแฝงอยู่ เธอได้แต่หวังว่าแผนการของอรจะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี และเธอจะได้พบกับเขาอีกครั้งในเร็ววัน