รินดายังคงใช้ชีวิตอย่างสงบสุขที่บ้านพักของอรภายใต้การดูแลของวิน เธอกับต้นกล้าเริ่มคุ้นเคยกับที่นี่มากขึ้น ต้นกล้ามีความสุขกับการวิ่งเล่นในสวน และรินดาก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นกว่าเดิม แต่ความกังวลเรื่องอรก็ยังคงไม่จางหายไป วันหนึ่ง ขณะที่รินดากำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่ เธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง "คุณวินคะ" รินดาตะโกนเรียก "มีอะไรอยู่ตรงรั้วหลังบ้านคะ" วินรีบเดินออกมาดูตามที่รินดาบอก เขาชะโงกหน้ามองไปที่รั้ว เขามีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันที "อะไรคะ" รินดาถามด้วยน้ำเสียงกังวล "เหมือนจะมีอะไรบางอย่างถูกทิ้งไว้ที่รั้วครับ" วินตอบ "ผมขอไปดูก่อน" วินเดินออกไปที่รั้วหลังบ้าน รินดาเฝ้ามองเขาอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อวินกลับมา ใบหน้าของเขาซีดเผือด "เป็นอะไรไปคะ" รินดาถาม "มี...มีซองจดหมายถูกเหน็บไว้ที่รั้วครับ" วินพูดเสียงสั่น "และในนั้นมี...มีรูปของคุณกับต้นกล้า" รินดาตกใจจนแทบจะยืนไม่อยู่ "รูปหนูกับต้นกล้าเหรอคะ" "ใช่ครับ" วินพยักหน้า "เป็นรูปที่เรากำลังเล่นอยู่ในสวนเมื่อวานนี้เอง" "ใครทำแบบนี้" รินดาถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ "ผมไม่แน่ใจครับ" วินตอบ "แต่เป็นสัญญาณว่า...ธนาคมอาจจะกำลังตามหาเราอยู่" "แล้วเราจะทำยังไงดีคะ" รินดาถามอย่างร้อนรน "คุณอรบอกให้รอ แต่ถ้าเขาเจอเราก่อนล่ะคะ" วินเงียบไปครู่หนึ่ง เขากำลังประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว "ผมต้องติดต่ออร" เขากล่าว "ผมต้องบอกอรว่าเกิดอะไรขึ้น" วินรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่หน้าจอแสดงข้อความว่า "ไม่สามารถเชื่อมต่อเครือข่ายได้" "แย่แล้วครับ" วินอุทาน "สัญญาณโทรศัพท์ถูกตัด" ความหวาดกลัวเกาะกุมหัวใจของรินดา เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกปิดล้อม "แล้วรถล่ะคะ" รินดาถาม "รถของคุณวินยังใช้ได้ไหมคะ" "รถ...รถก็อาจจะถูกตามรอยได้ครับ" วินตอบ "ถ้าธนาคมมีคนของเราติดเครื่องติดตามไว้" "เราจะหนีไปไหนได้คะ" รินดาถาม "ถ้าเราออกจากที่นี่ เขาอาจจะเห็นเรา" "เราต้องใช้เส้นทางลับ" วินตัดสินใจ "อรเคยบอกผมไว้ว่ามีทางออกฉุกเฉินจากที่นี่ ซึ่งเป็นทางเดินใต้ดินที่เชื่อมต่อไปยังป่าด้านนอก" "ทางเดินใต้ดินเหรอคะ" รินดาถาม "ใช่ครับ" วินตอบ "เราต้องไปที่นั่นเดี๋ยวนี้" วินรีบพาต้นกล้าที่กำลังตกใจกับสถานการณ์ ไปยังห้องเก็บของที่อยู่ติดกับโรงรถ เมื่อเปิดประตูเข้าไป ด้านหลังของตู้เก็บของเก่าๆ นั้น มีแผ่นเหล็กปิดซ่อนทางเข้าไว้ "นี่คือทางเข้าครับ" วินบอก "ต้องใช้กุญแจพิเศษ" วินหยิบกุญแจดอกเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า แล้วไขเข้ากับช่องเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ เมื่อไขเสร็จ แผ่นเหล็กก็เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นบันไดไม้ที่ทอดลงไปสู่ความมืด "คุณไปก่อนเลยครับ" วินบอก "ผมจะตามคุณไป" รินดาอุ้มต้นกล้าที่กำลังหวาดกลัว ก้าวลงบันไดไปอย่างระมัดระวัง ความมืดและความอับชื้นโอบล้อมตัวเธอ "แม่คะ กลัวจังเลยค่ะ" ต้นกล้ากระซิบ "ไม่เป็นไรนะลูก" รินดาปลอบ "เราจะปลอดภัย" เมื่อวินลงมาปิดแผ่นเหล็กให้สนิทแล้ว เขาก็รีบตามรินดาไป ทั้งสองคนเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ใต้ดิน เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังเป็นระยะๆ "เราจะไปไหนกันคะ" รินดาถาม "เราจะมุ่งหน้าไปยังจุดนัดพบที่อรเคยบอกไว้" วินตอบ "ที่นั่นจะมีคนของอรรออยู่" "แล้วคุณอร...เขาจะรู้ไหมคะว่าเรามาที่นี่" "เขาจะรู้ครับ" วินมั่นใจ "ผมได้ส่งสัญญาณบางอย่างไปให้เขาก่อนที่สัญญาณโทรศัพท์จะหายไป" รินดารู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง เธอเชื่อมั่นในตัวอร และเชื่อมั่นในแผนการของเขา แม้ว่าสถานการณ์จะเลวร้ายเพียงใด เธอก็จะทำทุกอย่างเพื่อความปลอดภัยของลูก "เราต้องระวังตัวให้มาก" วินเตือน "ธนาคมอาจจะส่งคนตามเรามา" ทั้งสองคนเดินต่อไปในความมืด มุ่งหน้าสู่จุดหมายที่ไม่แน่นอน แต่เต็มไปด้วยความหวังว่าจะมีทางออกรออยู่เบื้องหน้า "คุณวินคะ" รินดาเอ่ยถาม "คุณอรเคยบอกคุณไหมคะว่าเขากำลังจะทำอะไร" "เขากำลังจะเปิดโปงความจริงบางอย่าง" วินตอบ "ความจริงที่จะทำให้ธนาคมต้องสูญเสียทุกอย่าง" "หนูหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ ค่ะ" รินดาพึมพำ เธอโอบกอดต้นกล้าไว้แน่นยิ่งขึ้น รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ลูกชายมอบให้ เป็นกำลังใจให้เธอสู้ต่อไปในสถานการณ์ที่อันตรายนี้ "เราต้องรีบไป" วินเร่ง "ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี" พวกเขาก้าวเดินอย่างไม่หยุดยั้งภายใต้ผืนดิน มุ่งหน้าสู่ความหวังและอนาคตที่ยังคงมองไม่เห็น