วินไม่รอช้า เขาออกแรงพายเรืออย่างสุดกำลัง เรือลำเล็กค่อยๆ เคลื่อนออกจากฝั่ง ท่ามกลางเสียงตะโกนไล่หลังมา "หยุดนะ! ถ้าไม่อยากโดนอะไร!" หนึ่งในชายกลุ่มนั้นตะโกนข่มขู่ "คุณอรเขาจะมาจริงๆ ใช่ไหมคะ" รินดาถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "เขาจะมาครับ!" วินตอบพลางพายเรือด้วยแรงทั้งหมดที่มี "แต่เราต้องเอาตัวรอดไปให้ถึงก่อน!" ชายกลุ่มนั้นกระโดดลงไปในน้ำตามมา พวกเขาว่ายน้ำเข้ามาหาเรืออย่างรวดเร็ว "แย่แล้ว!" วินอุทาน "เราจะไปไม่ทัน!" รินดาเห็นท่าไม่ดี เธอมองไปรอบๆ อย่างสิ้นหวัง ต้นกล้าที่เพิ่งตื่นขึ้นมาด้วยเสียงเอะอะโวยวาย เริ่มร้องไห้ "แม่คะ...หนู...หนูกลัว" "ไม่เป็นไรนะลูก" รินดาพยายามปลอบ "เดี๋ยวเราก็จะปลอดภัยแล้ว" วินหันมามองรินดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "ผมต้องตัดสินใจอะไรบางอย่างแล้วครับ" เขาบอก "คุณจะทำอะไรคะ" "ผมจะถ่วงเวลาให้คุณกับต้นกล้าหนีไปก่อน" วินกล่าว "ผมจะพยายามสู้กับพวกนั้นเอง" "ไม่ได้นะคะ!" รินดาคัดค้านทันที "คุณจะทำคนเดียวไม่ได้!" "ผมต้องทำครับ" วินยืนกราน "นี่คือคำสั่งของอร" "คำสั่งของคุณอร?" รินดาถามอย่างไม่เข้าใจ "อรบอกผมว่า ถ้ามีอันตรายถึงชีวิต ให้ผมพาคุณกับต้นกล้าหนีไปก่อนเสมอ" วินอธิบาย "ส่วนผม...ผมจะจัดการเอง" "แต่...แต่ถ้าคุณ..." รินดาพูดไม่ออก "ผมจะพยายามให้ดีที่สุดครับ" วินยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน "คุณรีบไปเลยครับ" ขณะที่เรือเข้าใกล้ฝั่งตรงข้ามมากขึ้นเรื่อยๆ ชายกลุ่มนั้นก็ว่ายน้ำเข้ามาใกล้จนเกือบถึงเรือ "เร็วเข้าครับ!" วินเร่ง "คุณต้องไปให้ถึงป่าก่อนที่พวกมันจะจับได้!" รินดามองวินด้วยความรู้สึกขอบคุณและเสียใจ เธออุ้มต้นกล้าที่ยังร้องไห้อยู่ วิ่งลงจากเรือเมื่อมันถึงฝั่ง "ขอบคุณนะคะคุณวิน" เธอพูดเสียงสั่น "ดูแลตัวเองด้วยนะคะ" "ไปเถอะครับ!" วินตะโกนกลับมา "ผมจะอยู่ตรงนี้!" รินดาประคองต้นกล้าวิ่งเข้าไปในป่า เธอหันกลับไปมอง เห็นวินกำลังต่อสู้กับชายกลุ่มนั้นอย่างดุเดือด เขาใช้ไม้พายฟาดฟันอย่างกล้าหาญ แต่ก็มีจำนวนน้อยกว่ามาก "แม่คะ...เราจะไปไหนคะ" ต้นกล้าถาม "เราจะไปหาคุณอรนะลูก" รินดาบอก "อดทนอีกนิดนะ" เธอวิ่งไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ทิศทาง รู้แต่เพียงว่าต้องวิ่งหนีให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขณะที่วิ่งไปนั้นเอง เธอก็สังเกตเห็นแสงไฟบางอย่างอยู่ไกลๆ "แสงไฟ!" รินดาร้องด้วยความดีใจ "ต้นกล้า! ดูสิลูก!" เธอรีบวิ่งตรงไปยังทิศทางของแสงไฟนั้น เมื่อเข้าไปใกล้ เธอก็เห็นว่าเป็นกระท่อมหลังเล็กๆ "เราเข้าไปขอความช่วยเหลือกันเถอะค่ะ" รินดาบอกต้นกล้า เธอเดินเข้าไปใกล้กระท่อมนั้น ประตูเปิดออก เผยให้เห็นร่างของชายคนหนึ่ง "อร!" รินดาร้องเรียกชื่อเขาอย่างดีใจ อรยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองเธอด้วยสายตาที่เจ็บปวด "รินดา...ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่" "หนู...หนูกับต้นกล้า...พวกเรากำลังหนี" รินดาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว "วิน...วินเขาอยู่ที่นั่น" อรหลับตาลง ถอนหายใจอย่างหนัก "ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าออกไปจากที่นั่น" "แต่...แต่มันอันตราย" รินดาแก้ตัว "สัญญาณโทรศัพท์ถูกตัด...แล้วก็มีคนมาที่รั้ว" "แล้ววินล่ะ" อรถามเสียงเรียบ "เขากำลังสู้กับพวกนั้นค่ะ" รินดาตอบ "เขาให้หนูหนีมาก่อน" อรเดินเข้ามาประคองรินดา "ฉันขอโทษนะ" เขากล่าว "ฉันไม่คิดว่าพวกเขาจะตามมาเร็วขนาดนี้" "แล้ว...แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงคะ" รินดาถาม "เราจะไปช่วยวิน" อรตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "แล้วเราจะจบเรื่องนี้กันจริงๆ สักที" อรพาเธอและต้นกล้าเข้าไปในกระท่อม เขาหยิบวิทยุสื่อสารออกมา "วิน...วินได้ยินฉันไหม" เสียงสัญญาณวิทยุขาดๆ หายๆ ดังขึ้น "อร...อร...ฉัน...ฉัน..." "วิน! เกิดอะไรขึ้น!" อรถามเสียงดัง "ฉัน...ฉันติดอยู่...พวกเขา...พวกเขาจับฉันได้" เสียงของวินขาดหายไป "ไม่นะ!" อรร้องออกมาด้วยความโกรธ "เราต้องไปช่วยเขา" อรหันมาบอกรินดา "อยู่กับต้นกล้าที่นี่นะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้" "ไม่ค่ะ! หนูจะไปด้วย!" รินดาคัดค้าน "ไม่ได้!" อรปฏิเสธ "ที่นี่อันตรายเกินไป" "แต่หนูเป็นห่วงคุณวิน!" รินดายืนกราน "แล้วหนูก็อยากจะอยู่ข้างๆ คุณอรด้วย" อรชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เขามองไปที่ต้นกล้าที่กำลังซบหน้ากับอกของรินดา "ก็ได้" อรตัดสินใจ "แต่เธอต้องทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง" "ค่ะ!" รินดารับคำทันที อรคว้าปืนพกที่ซ่อนไว้ออกมา "เราไปกัน" เขากล่าว