หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ แก้วตาก็เริ่มบทเรียนแรกทันที เธอพา รินลดา ไปยังห้องรับแขกที่โอ่อ่า หรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นชาไม่ต่างจากส่วนอื่นของคฤหาสน์ "เอาล่ะ คุณรินลดา" แก้วตาเริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความเฉียบคม "ก่อนอื่น เรามาทำความเข้าใจเรื่องตำแหน่งของคุณกันก่อนนะคะ คุณมาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร" รินลดารู้สึกได้ถึงคำถามที่จงใจทดสอบ เธอตอบเสียงเรียบ "ฉันมาอยู่ที่นี่ในฐานะภรรยาของคุณธนาคมค่ะ" แก้วตาหัวเราะเบาๆ "ถูกต้องค่ะ แต่ในขณะเดียวกัน คุณก็เป็นเหมือน 'ของประดับ' ชิ้นหนึ่งของคุณธนาคม เข้าใจนะคะ" รินลดากลืนน้ำลายฝืดๆ "ดิฉันเข้าใจค่ะ" "ดี" แก้วตากล่าวต่อ "คุณธนาคมเป็นคนที่มีรสนิยมสูง เขาต้องการผู้หญิงที่เพียบพร้อมในทุกด้าน ไม่ใช่แค่สวย แต่ต้องมีความรู้ มีมารยาท และที่สำคัญที่สุดคือต้องทำให้เขาดูดี" แก้วตาเดินไปหยิบหนังสือเล่มหนาจากชั้นวาง "นี่คือคู่มือมารยาทสังคมชั้นสูง คุณต้องอ่านให้ขึ้นใจ และจำทุกอย่างให้ได้" รินลดาหยิบหนังสือมาเปิดอ่าน เนื้อหาข้างในเต็มไปด้วยกฎเกณฑ์ และข้อปฏิบัติที่ซับซ้อน เธอรู้สึกว่ามันยากเกินกว่าที่เธอจะทำได้ "ยกตัวอย่างเช่น" แก้วตาพูดต่อ "เวลาที่คุณธนาคมพูดกับใคร คุณต้องนั่งฟังอย่างตั้งใจ ห้ามขัดจังหวะ และห้ามแสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาเด็ดขาด" "แล้วถ้าฉันไม่เห็นด้วยล่ะคะ" รินลดาเผลอถามออกไป แก้วตายิ้มมุมปาก "ถ้าคุณไม่เห็นด้วย คุณก็แค่เก็บมันไว้ในใจ คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะแสดงความคิดเห็นที่ขัดแย้งกับคุณธนาคม" รินลดาหน้าเสีย เธอไม่เคยถูกสอนให้เป็นแบบนี้ การแสดงความคิดเห็นเป็นเรื่องปกติในครอบครัวของเธอ "คุณต้องเข้าใจนะคะ" แก้วตากล่าวเสริม "ชีวิตของคุณตอนนี้ขึ้นอยู่กับคุณธนาคมทั้งหมด คุณต้องทำทุกอย่างเพื่อเอาใจเขา และทำให้เขาพอใจ" "คุณธนาคมเคยบอกฉันว่า เขาซื้อฉันมาด้วยเงิน" รินลดากล่าวเสียงแผ่วเบา "เขาไม่ได้รักฉัน" แก้วตายักไหล่ "แน่นอนค่ะ เขาไม่ได้รักคุณ เขาแค่ต้องการผู้หญิงที่จะมาเติมเต็มช่องว่างบางอย่างในชีวิตเขา หรืออาจจะแค่ต้องการใครสักคนมาเป็นหน้าเป็นตาให้เขาในสังคม" คำพูดของแก้วตาสะท้อนความรู้สึกของรินลดาได้เป็นอย่างดี เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์นี้ไม่มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้องเลย "แล้วต้นกล้าล่ะคะ" รินลดากล่าว "เขาจะอยู่ในความดูแลของฉันใช่ไหมคะ" "ใช่" แก้วตาตอบ "แต่คุณต้องจำไว้ว่า คุณเป็นแค่แม่เลี้ยง เขาไม่ใช่ลูกของคุณจริงๆ คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจเรื่องสำคัญๆ เกี่ยวกับเขา โดยไม่ปรึกษาคุณธนาคมก่อน" รินลดาเม้มปากแน่น เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกควบคุมในทุกๆ ด้าน "อีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญมาก" แก้วตากล่าว "คือเรื่องของความสัมพันธ์ของคุณกับคุณธนาคม" รินลดามองแก้วตาด้วยความสงสัย "คุณธนาคมมี... 'ความต้องการ' บางอย่าง" แก้วตาพูดโดยไม่สบตา "และคุณต้องตอบสนองความต้องการนั้นให้เขา" รินลดาหน้าแดงก่ำ เธอเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ "ฉัน... ฉันเข้าใจค่ะ" "ดี" แก้วตากล่าว "คุณต้องทำให้เขาประทับใจในเรื่องนั้นด้วย" ช่วงบ่าย รินลดาถูกสอนเกี่ยวกับวิธีการเดิน การนั่ง การพูด การทานอาหาร การใช้คำพูด และทุกอย่างที่เธอต้องปฏิบัติตัวในคฤหาสน์แห่งนี้ แก้วตาเข้มงวดมาก ทุกความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ของรินลดา จะถูกตำหนิทันที "คุณเดินเหมือนหุ่นกระป๋องเกินไป" แก้วตาตำหนิ "ผ่อนคลายกว่านี้หน่อย" "คุณพูดเสียงเบาเกินไป" แก้วตากล่าวอีกครั้ง "คุณต้องพูดให้ดังฟังชัด" รินลดาพยายามทำตามทุกอย่าง แต่เธอก็รู้สึกเหนื่อยล้า และกดดันอย่างมาก ราวกับว่าเธอถูกจับมาทดสอบตลอดเวลา เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น รินลดาลงมาทานอาหารพร้อมกับธนาคมและต้นกล้าอีกครั้ง "วันนี้เป็นไงบ้าง" ธนาคมถามขณะที่เขากำลังตักอาหารเข้าปาก "คุณรินลดาเรียนรู้อะไรใหม่ๆ เยอะเลยค่ะ" แก้วตาตอบแทน "เธอตั้งใจเรียนมาก" "ดี" ธนาคมพยักหน้า "พรุ่งนี้ก็เรียนต่อ" ต้นกล้าหันมามองรินลดา "คุณรินลดาครับ พรุ่งนี้เราไปเล่นสวนสนุกกันนะครับ" รินลดาประหลาดใจ "สวนสนุกเหรอคะ" "ใช่ครับ คุณพ่อบอกว่าคุณรินลดาจะพาผมไป" ต้นกล้าตอบตาเป็นประกาย ธนาคมมองรินลดา "ฉันบอกเธอแล้วนี่ ว่าเธอต้องดูแลต้นกล้า" รินลดารู้สึกดีใจเล็กน้อย ที่อย่างน้อยเธอก็มีหน้าที่ที่สำคัญอย่างหนึ่งที่ต้องทำ "แน่นอนค่ะ ต้นกล้า พรุ่งนี้เราจะไปเล่นสวนสนุกกันนะคะ" ต้นกล้ายิ้มกว้างอย่างมีความสุข หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ รินลดาได้รับคำเชิญจากธนาคมให้ไปพบเขาที่ห้องทำงานอีกครั้ง "วันนี้เป็นยังไงบ้าง" ธนาคมถามขณะที่เขานั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่ "แก้วตาคงสอนเธอเยอะสินะ" "ค่ะ" รินลดากล่าว "ฉันพยายามทำความเข้าใจทุกอย่างค่ะ" "ดี" ธนาคมพยักหน้า "เธอจำไว้ว่า ชีวิตของเธอตอนนี้ขึ้นอยู่กับการทำให้ฉันพอใจ ถ้าเธอทำได้ดี ทุกอย่างก็จะราบรื่น" รินลดาก้มหน้าลงมองพื้น "ฉันเข้าใจค่ะ" "พรุ่งนี้เธอต้องไปสวนสนุกกับต้นกล้า ใช่ไหม" ธนาคมกล่าว "ดูแลเขาให้ดี อย่าให้เขาได้รับอันตราย" "ค่ะ" รินลดารับคำ ธนาคมมองรินลดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "เธออาจจะคิดว่าชีวิตของเธอตอนนี้มันแย่ แต่เชื่อเถอะ มันยังดีกว่าอีกหลายคน" คำพูดของธนาคมทำให้รินลดารู้สึกชาไปทั้งตัว เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นใดอีกแล้ว เธอเป็นเพียงผู้หญิงที่ถูกซื้อมา และชีวิตของเธอทั้งหมดได้ถูกกำหนดไว้แล้ว