หลังจากเดินทางออกจากหมู่บ้านของชาวบ้านผู้มีน้ำใจมาได้พักใหญ่ รินดากับต้นกล้าก็มาถึงริมถนนใหญ่ที่ค่อนข้างเปลี่ยว แสงแดดเริ่มทอแสงแรงกล้าขึ้นเรื่อยๆ รินดาอุ้มต้นกล้าเดินไปตามไหล่ทางพลางสอดส่ายสายตามองหารถยนต์ที่จะพาเธอไปยังจุดนัดพบกับคุณอร "แม่คะ...หนูร้อน" ต้นกล้าบ่นอุบอิบ เขาเริ่มหงุดหงิดจากการเดินทางที่ยาวนาน "อดทนอีกหน่อยนะลูก" รินดาปลอบใจ พลางเช็ดเหงื่อที่ไหลย้อยบนใบหน้าของลูกชาย "เดี๋ยวเราก็จะเจอคุณอรแล้ว" เธอพยายามมองหาอะไรบางอย่างที่บ่งบอกว่านี่คือเส้นทางที่ถูกต้อง สัญญาณโทรศัพท์ก็ไม่มี เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นจากด้านหลัง รินดารีบหันไปมอง เห็นรถยนต์คันหนึ่งกำลังวิ่งเข้ามาใกล้ เธอดีใจมาก รีบยกมือโบกอย่างแรง "คุณอร! คุณอรมาแล้ว!" ต้นกล้าตะโกนอย่างดีใจ รถคันนั้นค่อยๆ ชะลอความเร็วลง และจอดเทียบข้างๆ รินดาด้วยความเร็วที่ทำให้เธอใจหายวาบ แต่เมื่อประตูรถเปิดออก รินดาก็พบว่าคนที่นั่งอยู่ในรถไม่ใช่คุณอรอย่างที่เธอหวังไว้ "อรุณสวัสดิ์...รินดา" เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากภายในรถ รินดาชะงักไป หัวใจหล่นวูบ เธอจำเสียงนั้นได้ดี มันคือเสียงของ...ธนาคม "คุณ...คุณธนาคม!" รินดาร้องออกมาด้วยความตกใจ "ใช่" ธนาคมยิ้มมุมปาก ดวงตาฉายแววอำมหิต "คิดว่าจะหนีไปพ้นหรือไง" "คุณ...คุณมาทำอะไรที่นี่" รินดาถาม พยายามเก็บอาการตกใจไว้ "มาหาเมียของฉันไง" ธนาคมพูดอย่างเย้ยหยัน "ที่คิดจะหนีไปกับชู้" "ไม่จริงนะคะ!" รินดารีบปฏิเสธ "หนูไม่ได้หนีไปกับชู้!" "แล้วที่กับไอ้หมอนั่นน่ะ คืออะไร" ธนาคมถามเสียงเข้ม "เขาช่วยเจ้าหนีไปไม่ใช่หรือ" "คุณวิน...เขาเป็นคนของ...ของคนที่ช่วยหนู" รินดาพยายามอธิบาย "เขาไม่ใช่ชู้ของหนู" "คนของใคร" ธนาคมก้าวลงมาจากรถ ใบหน้าบึ้งตึง "คนของไอ้ 'อร' นั่นน่ะนะ" รินดาหน้าซีดเผือด เมื่อได้ยินชื่อคุณอรจากปากธนาคม เธอไม่เข้าใจว่าธนาคมรู้เรื่องของคุณอรได้อย่างไร "คุณรู้เรื่องคุณอรได้ยังไง!" รินดาถามเสียงสั่น "ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉัน" ธนาคมโบกมือ "ตอนนี้เจ้ากลับไปกับฉันดีๆ มันจะดีต่อตัวเจ้าเอง" "ไม่ค่ะ! หนูไม่กลับไปกับคุณเด็ดขาด!" รินดาประกาศกร้าว "หนูจะไปหาคุณอร!" "แกคิดว่าจะไปไหนได้" ธนาคมแค่นหัวเราะ "ไม่มีใครช่วยแกได้หรอก" ขณะนั้นเอง ประตูรถอีกบานก็เปิดออก ชายร่างใหญ่สองคนเดินลงมา แต่ละคนมีสีหน้าเคร่งขรึม "พาตัวเธอกับเด็กนั่นกลับบ้าน" ธนาคมออกคำสั่ง "ฉันจะจัดการกับเรื่องนี้เอง" ชายทั้งสองคนเดินตรงเข้ามาหารินดา รินดาอุ้มต้นกล้าที่เริ่มร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว "อย่าเข้ามานะ!" รินดาตะโกน "อย่าทำอะไรพวกเรา!" "หนีไปลูก!" รินดาหันไปพูดกับต้นกล้า "หนีไป!" เธอพยายามผลักต้นกล้าออกไป แต่ชายทั้งสองคนก็เข้ามาคว้าแขนเธอไว้ได้เสียก่อน "ปล่อยนะ! ปล่อยหนู!" รินดาร้องเสียงดัง ต้นกล้าตกใจมาก เขาร้องไห้สะอึกสะอื้น พยายามจะวิ่งเข้าไปช่วยแม่ แต่ก็ถูกชายอีกคนคว้าตัวไว้ได้เช่นกัน "แม่! หนูไม่เอา! หนูจะอยู่กับแม่!" ต้นกล้าร้องไห้ "ต้นกล้า! อดทนไว้นะลูก!" รินดาตะโกนทั้งน้ำตา "หนูต้องเข้มแข็งนะ!" ธนาคมเดินเข้ามาใกล้รินดา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "แกคิดว่าแกจะหนีไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือไง" ธนาคมกระซิบข้างหูรินดา "ฉันจะทำให้แกเสียใจที่คิดจะทรยศฉัน" "หนูไม่ได้ทรยศคุณ!" รินดากล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "หนูแค่ต้องการชีวิตที่ดีกว่านี้! ต้องการอิสรภาพ!" "อิสรภาพงั้นเหรอ" ธนาคมหัวเราะ "อิสรภาพของแกคือการเป็นของฉัน! ตลอดไป!" เขาสั่งให้ลูกน้องจับรินดาและต้นกล้าขึ้นรถ รินดาพยายามขัดขืน แต่ก็ไม่เป็นผล เธอได้แต่มองออกไปนอกรถอย่างสิ้นหวัง "คุณอร...คุณอรอยู่ที่ไหนคะ" รินดาคร่ำครวญในใจ "ได้โปรดมาช่วยหนูด้วย" รถยนต์เคลื่อนตัวออกไป ทิ้งรินดาและต้นกล้าให้จมดิ่งลงไปในความมืดมิดอีกครั้ง ขณะที่รถกำลังจะขับออกไปจากบริเวณนั้นเอง เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด! ทุกอย่างหยุดนิ่ง ธนาคมหันขวับไปมองด้วยความตกใจ ลูกน้องของเขาทั้งสองคนก็ยืนแข็งทื่อ "เกิดอะไรขึ้น!" ธนาคมตะโกนถาม ไม่มีเสียงตอบรับ ทันใดนั้น ประตูรถด้านคนขับก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ชายในชุดสีดำปรากฏตัวขึ้น เขาถือปืนอยู่ในมือ "แก!" ธนาคมอุทานด้วยความตกใจ "ปล่อยพวกเธอซะ ธนาคม" ชายในชุดดำพูดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจ "แกเป็นใคร! มายุ่งอะไรกับเรื่องของฉัน!" ธนาคมถามอย่างเกรี้ยวกราด "ฉันคือคนที่มาพาเธอไป" ชายในชุดดำตอบ "และตอนนี้...เธอจะไม่ได้ไปไหนอีกแล้ว" เขาเล็งปืนไปที่ธนาคม รินดาที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับอึ้ง เธอไม่รู้ว่าชายคนนี้คือใคร มาจากไหน แต่เขากำลังช่วยเธอ "ปล่อยนะ! แกกล้าดียังไง!" ธนาคมพยายามข่มขู่ "ฉันไม่กลัวแกหรอก" ชายในชุดดำพูด "เพราะฉันมีสิ่งที่แกไม่มี" "มีอะไร!" "ความจริง" ชายในชุดดำตอบ "และความยุติธรรม" ก่อนที่ธนาคมจะทันได้ตอบโต้ ชายในชุดดำก็ใช้ด้ามปืนกระแทกเข้าที่ศีรษะของธนาคมอย่างแรง ธนาคมทรุดลงไปกองกับพื้น ลูกน้องของธนาคมเห็นดังนั้นก็พยายามจะเข้าทำร้ายชายในชุดดำ แต่พวกเขาก็ถูกจัดการอย่างรวดเร็ว รินดาเห็นโอกาส เธออุ้มต้นกล้าลงจากรถ และรีบวิ่งออกไป "แม่คะ! แม่จะไปไหนคะ!" ต้นกล้าถาม "เราหนีไปลูก!" รินดาตอบ "หนีไปให้ไกลที่สุด!" เธอวิ่งเข้าไปในป่าอีกครั้ง พร้อมกับความหวังใหม่ที่จุดประกายขึ้นมาในใจ