รินดาอุ้มต้นกล้าวิ่งลึกเข้าไปในป่า ทิ้งเสียงตะโกนของธนาคมและเสียงต่อสู้ไว้เบื้องหลัง เธอไม่รู้ว่าชายในชุดดำคนนั้นเป็นใคร แต่เขาก็ได้ช่วยเธอออกมาจากสถานการณ์ที่เลวร้ายได้อีกครั้ง "แม่คะ...เราจะไปไหนคะ" ต้นกล้าถามพลางเช็ดน้ำตา "เราจะไปให้ถึงที่ที่คุณอรนัดไว้ลูก" รินดาตอบ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "เราต้องไปให้ถึงก่อนที่พวกเขาจะตามมาทัน" เธอวิ่งไปเรื่อยๆ โดยอาศัยสัญชาตญาณและความมุ่งมั่นที่จะไปให้ถึงจุดหมาย ต้นกล้าซบหน้ากับไหล่ของเธอ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "แม่คะ...หนูเหนื่อยแล้ว" ต้นกล้าเอ่ยเสียงแผ่ว "อดทนอีกนิดนะลูก" รินดาปลอบ "อีกไม่นานเราก็จะปลอดภัยแล้ว" ในขณะที่ทั้งสองกำลังวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง รินดาหันไปมองด้วยความตกใจ เห็นชายชุดดำคนเดิมกำลังวิ่งตามมา "คุณ! คุณตามมาทำไมคะ!" รินดาตะโกนถาม ชายชุดดำวิ่งเข้ามาใกล้ เขาหยุดยืนหอบเล็กน้อย ก่อนจะตอบ "ผมชื่อวินครับ" เขาพูด "คุณอรส่งผมมา" รินดาถึงกับอึ้ง "คุณวิน! เป็นคุณเหรอคะ!" เธอจำเขาได้ทันที "แล้ว...แล้วคุณธนาคมล่ะคะ" "ผมจัดการเขาแล้วครับ" วินตอบ "เขาจะไม่สามารถทำอะไรคุณได้อีกต่อไป" "แต่...แต่คุณบอกว่าจะถ่วงเวลา" รินดาถามอย่างไม่เข้าใจ "ผมต้องทำให้พวกมันเชื่อว่าผมกำลังสู้กับพวกมัน" วินอธิบาย "แต่จริงๆ แล้วผมมีแผนสำรอง" "แผนสำรอง?" "ใช่ครับ" วินพยักหน้า "คุณอรคาดการณ์ไว้แล้วว่าธนาคมอาจจะตามมาเจอคุณ" "คุณอรเขารู้เรื่องนี้เหรอคะ" รินดาถามด้วยความประหลาดใจ "ครับ" วินตอบ "เขาเตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้ว" "แล้ว...แล้วคุณอรอยู่ที่ไหนคะ" รินดาถามด้วยความหวัง "เขากำลังรอคุณอยู่ที่นั่นครับ" วินชี้ไปทางทิศทางหนึ่ง "เราต้องรีบไป" วินนำทางรินดาและต้นกล้าไปยังอีกทิศหนึ่งที่รินดาไม่เคยรู้จักมาก่อน ทางเดินเริ่มคดเคี้ยวและรกทึบมากขึ้นเรื่อยๆ "เราจะไปที่ไหนคะ" รินดาถาม "ที่ปลอดภัยครับ" วินตอบ "ที่ที่คุณอรเตรียมไว้ให้" หลังจากเดินอีกครู่ใหญ่ พวกเขาก็มาถึงริมแม่น้ำสายหนึ่ง ที่นั่นมีเรือลำเล็กจอดรออยู่ "คุณอรมาแล้ว!" ต้นกล้าตะโกนอย่างดีใจ รินดามองตามที่ลูกชายชี้ไป เห็นร่างหนึ่งยืนรออยู่ริมฝั่ง เรือลำนั้นกำลังแล่นเข้ามาใกล้ "คุณอร!" รินดาตะโกนสุดเสียง ร่างนั้นคือคุณอรจริงๆ เขายืนอยู่บนเรือ ใบหน้าของเขาเปื้อนยิ้มเมื่อเห็นรินดากับต้นกล้า "รินดา! ต้นกล้า!" คุณอรตะโกนกลับมา "มานี่เร็วเข้า!" รินดาอุ้มต้นกล้าขึ้นเรืออย่างรวดเร็ว วินก็รีบตามขึ้นไป "คุณอรคะ!" รินดาเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ขอบคุณมากนะคะ...ที่คุณมาช่วยหนู" "ผมบอกแล้วไง ว่าผมจะไม่มีวันทอดทิ้งคุณ" คุณอรถามด้วยรอยยิ้ม "คุณไม่เป็นไรใช่ไหม" "ค่ะ" รินดาพยักหน้า "หนูกับต้นกล้าปลอดภัยดี" "ดีแล้ว" คุณอรกล่าว "หลังจากนี้ จะไม่มีใครทำอะไรพวกคุณได้อีกแล้ว" เรือแล่นออกจากฝั่ง มุ่งหน้าไปยังที่ที่ปลอดภัย รินดามองย้อนกลับไปที่ฝั่ง เธอเห็นภาพของวินที่กำลังยืนมองพวกเขาอยู่ ก่อนที่ต้นไม้จะบดบัง "คุณวิน..." รินดาเอ่ยชื่อนั้นแผ่วเบา เธอรู้สึกขอบคุณเขาจริงๆ "เขาจะปลอดภัยครับ" คุณอรอ่านใจรินดาออก "วินเป็นคนของผม เขาจะจัดการทุกอย่างได้" "คุณอรคะ" รินดาหันมาถามคุณอร "คุณรู้ได้อย่างไรว่าหนูจะเจออันตราย" คุณอรมองหน้ารินดา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน "ผมรู้ว่าธนาคมไม่ยอมปล่อยคุณไปง่ายๆ" คุณอรอธิบาย "ผมจึงเตรียมการรับมือไว้แล้ว" "คุณเตรียมการไว้หมดเลยเหรอคะ" "ใช่" คุณอรอธิบาย "ผมรู้ว่าธนาคมเป็นคนอย่างไร เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่เขาต้องการ" "แล้ว...แล้วคุณวินล่ะคะ เขาเป็นใคร" "วินเป็นมือขวาของผม" คุณอรตอบ "เขาเก่งกาจและซื่อสัตย์มาก เขาคอยช่วยเหลือผมในเรื่องที่อันตรายหลายอย่าง" "แล้วเรื่องที่เขาบอกว่า...เขาต้องถ่วงเวลา" "มันเป็นส่วนหนึ่งของแผนครับ" คุณอรอธิบาย "เพื่อให้แน่ใจว่าคุณจะหนีไปได้จริงๆ" รินดาพยักหน้า เธอเริ่มเข้าใจทุกอย่างมากขึ้น "คุณอรคะ" รินดาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ทำไมคุณถึงช่วยเหลือหนูขนาดนี้คะ" คุณอรมองหน้ารินดา ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่รินดาอ่านไม่ออก "ผม...ผมเคยเห็นคุณมาก่อน" คุณอรกล่าว "เมื่อนานมาแล้ว" "ที่ไหนคะ" "ที่งานเลี้ยงของครอบครัวธนาคม" คุณอรอธิบาย "ตอนนั้นคุณยังเด็กมาก แต่ผมประทับใจในตัวคุณ" รินดาพยายามนึก แต่ก็จำไม่ได้ "ผมเห็นความเข้มแข็งในตัวคุณ" คุณอรอธิบาย "แม้ในยามที่คุณตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก" "หนู...หนูไม่รู้จะพูดอย่างไรดีค่ะ" รินดาเอ่ยเสียงเบา "ไม่เป็นไรครับ" คุณอรรอยยิ้ม "ตอนนี้คุณก็ปลอดภัยแล้ว" เรือแล่นเข้าใกล้ฝั่งที่สงบเงียบกว่าเดิม รินดามองไปยังผืนน้ำที่สะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับ เธอรู้สึกเหมือนได้ก้าวเข้ามาสู่โลกใบใหม่ โลกที่ปราศจากความหวาดกลัว และเต็มไปด้วยความหวัง "แม่คะ...เราจะไปอยู่ที่ไหนคะ" ต้นกล้าถาม "เราจะไปอยู่ด้วยกันนะลูก" คุณอรอุ้มต้นกล้าขึ้นมา "และเราจะไม่มีวันถูกใครทำร้ายอีกต่อไป" รินดามองใบหน้าของคุณอร เธอมั่นใจว่าจากนี้ไป ชีวิตของเธอและลูกชายจะเปลี่ยนไปตลอดกาล