รินดาใช้เวลาพักผ่อนอยู่ที่บ้านหลังนั้นหลายวัน เธอเริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ที่สงบสุข ต้นกล้าก็มีความสุขมากที่ได้วิ่งเล่นในสวนกว้างและมีของเล่นมากมายให้เล่น คุณอรแวะมาหาเธอเป็นประจำทุกวัน บางครั้งก็พาเธอออกไปเดินเล่นในบริเวณใกล้เคียง แต่ก็ไม่เคยออกห่างจากบ้านหลังนี้มากนัก "คุณอรคะ" รินดาถามขณะนั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน "คุณอรเคยเจอธนาคมมาก่อนหรือเปล่าคะ" คุณอรชะงักมือไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ "เคย" "แล้ว...คุณอรรู้จักธนาคมดีแค่ไหนคะ" "ผมรู้จักเขาในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจ" คุณอรเลี่ยงที่จะตอบตรงๆ "เขาเป็นคนอันตรายมาก" "คุณอรรู้ไหมคะว่าทำไมธนาคมถึงอยากได้หนูขนาดนี้" รินดากลั้นใจถาม คุณอรวางส้อมลง เขามองหน้ารินดาอย่างพิจารณา "รินดา...มีบางอย่างที่ผมต้องบอกคุณ" รินดารู้สึกใจเต้นแรง เธอสัมผัสได้ว่าเรื่องที่กำลังจะถูกเปิดเผยนั้นสำคัญมาก "ธนาคมไม่ได้อยากได้ตัวคุณแค่เพราะความหลงใหล" คุณอรเริ่มพูด "แต่เพราะเขาคิดว่าคุณเป็นกุญแจสำคัญในการได้บางอย่างที่เขาต้องการ" "กุญแจสำคัญ?" รินดาทวนคำ "หมายความว่ายังไงคะ" "ผมเคยได้ยินข่าวลือบางอย่างเกี่ยวกับธนาคม" คุณอรกล่าว "เขาพยายามจะครอบครองธุรกิจของครอบครัวผม" "ธุรกิจครอบครัวของคุณอร?" รินดาถามอย่างไม่เข้าใจ "แล้วหนูเกี่ยวอะไรด้วย" "สมบัติของครอบครัวผมมีมูลค่ามหาศาล" คุณอรอธิบาย "และธนาคมก็ต้องการมันมาก" "แต่...ทำไมต้องเป็นหนู" รินดาถามอีกครั้ง "มีพินัยกรรมฉบับหนึ่งซ่อนอยู่" คุณอรกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "ซึ่งจะระบุผู้ที่จะได้รับมรดกทั้งหมดหลังจากที่พ่อของผมเสียชีวิต" "แล้ว...พินัยกรรมฉบับนั้นมันอยู่ที่ไหนคะ" "นั่นคือสิ่งที่ธนาคมพยายามจะหา" คุณอรตอบ "และตามข่าวลือ พินัยกรรมฉบับนั้นจะถูกมอบให้แก่คนที่เขารักและไว้ใจที่สุด" รินดาอ้าปากค้าง เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย "แล้ว...คุณอรคิดว่า...เขาหมายถึงหนูเหรอคะ" รินดาถามเสียงสั่น "ผมก็ไม่แน่ใจ" คุณอรตอบ "แต่ธนาคมเชื่ออย่างนั้น" "ทำไมเขาถึงเชื่อแบบนั้นคะ" "เพราะคุณเป็นคนสุดท้ายที่พ่อของผมพูดถึงก่อนจะเสียชีวิต" คุณอรบอก "และพ่อของผมก็ไว้ใจคุณมาก" "แต่...หนูเป็นแค่...แค่ผู้หญิงที่เขาซื้อมา" รินดาพูดอย่างรู้สึกผิด "หนูไม่มีสิทธิ์อะไรเลย" "อย่าพูดแบบนั้น" คุณอรจับมือของเธอ "คุณมีค่ามากกว่าที่ธนาคมคิดเยอะ" "แล้ว...คุณอรจะทำยังไงคะ" "ผมจะปกป้องคุณ" คุณอรตอบอย่างหนักแน่น "และผมจะหาพินัยกรรมฉบับนั้นให้เจอ" "คุณอรจะหาพินัยกรรมที่ว่าได้ยังไงคะ" "พ่อของผมเคยบอกใบ้บางอย่างไว้" คุณอรอธิบาย "ผมคิดว่าผมพอจะเดาได้ว่ามันอยู่ที่ไหน" "แล้ว...ถ้าเจอแล้วล่ะคะ" "ถ้าเจอแล้ว...ทุกอย่างก็จะจบลง" คุณอรกล่าว "ธนาคมจะไม่มีทางได้อะไรไป" รินดารู้สึกสับสนและหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกมีความหวังขึ้นมาบ้าง "แล้ว...คุณวินล่ะคะ เขาเป็นใคร" รินดาถามเปลี่ยนเรื่อง "วินเป็นคนของผม" คุณอรตอบ "เขาเป็นหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ผมไว้ใจที่สุด" "เขาเก่งมากเลยนะคะ" รินดาพึมพำ "ใช่ เขาเก่งจริงๆ" คุณอรยิ้ม "เขาจะคอยดูแลคุณและต้นกล้าอย่างดี" หลังจากวันนั้น รินดาก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง เธอเริ่มรู้สึกเหมือนมีคนคอยจับตาดูเธออยู่ตลอดเวลา ถึงแม้จะอยู่ที่บ้านที่ปลอดภัยก็ตาม "คุณอรคะ" รินดาถามคุณอรวันหนึ่ง "หนูรู้สึกเหมือนมีคนคอยมองหนูอยู่ตลอดเวลาเลยค่ะ" คุณอรมองเธอด้วยความเป็นห่วง "คุณแน่ใจนะ" "แน่ใจค่ะ" รินดาตอบ "บางทีหนูก็เห็นเงาคนแวบๆ ตรงมุมหน้าต่าง" "ผมจะให้วินเพิ่มการรักษาความปลอดภัย" คุณอรกล่าว "ไม่ต้องกังวลนะ" แต่ถึงอย่างนั้น รินดาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ เธอไม่รู้ว่าความหวาดระแวงนี้เกิดจากความคิดของเธอเอง หรือมีอันตรายจริงๆ ที่กำลังคืบคลานเข้ามา วันหนึ่ง ระหว่างที่เธอกำลังเล่นกับต้นกล้าอยู่ในสวน เธอก็เห็นจดหมายฉบับหนึ่งถูกซ่อนอยู่ในกระถางต้นไม้ "ต้นกล้า ดูสิแม่เจออะไร" รินดาหยิบจดหมายขึ้นมา ต้นกล้าวิ่งเข้ามาดู "อะไรเหรอแม่" รินดาเปิดจดหมายออกดู ข้างในมีกระดาษโน้ตสั้นๆ เขียนด้วยลายมือหวัดๆ "ระวังตัวให้ดี พวกมันกำลังจะมา" รินดาสะดุ้งเฮือก เธอหันไปมองรอบๆ อย่างหวาดกลัว "ใครเขียนมาคะแม่" ต้นกล้าถาม "แม่ก็ไม่รู้จ้ะลูก" รินดาตอบ พยายามเก็บอาการตกใจ "เรากลับเข้าไปข้างในกันดีกว่านะ" เธอรีบพาต้นกล้าเข้าไปในบ้าน หัวใจของเธอเต้นระรัว เธอไม่แน่ใจว่าใครคือคนที่ส่งจดหมายนี้มาให้ แต่เธอสัมผัสได้ว่ามันเป็นสัญญาณอันตราย คุณอรกลับมาที่บ้านในตอนเย็น รินดารีบเล่าเรื่องจดหมายให้เขาฟัง "คุณอรคะ หนูเจอจดหมายฉบับนี้" รินดาบอก พลางยื่นโน้ตให้เขาดู คุณอรรับจดหมายมาอ่าน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นเคร่งขรึมทันที "ผมรู้แล้ว" คุณอรกล่าว "ผมรู้แล้วว่าใครคือคนที่กำลังจะมา" "ใครคะคุณอร" รินดาถามเสียงสั่น "ธนาคม" คุณอรตอบ "เขาหาที่นี่เจอแล้ว"