"ธนาคม! ปล่อยพวกเขไปเดี๋ยวนี้!" คุณอรตะโกนลั่นรถของเขาหยุดนิ่งอยู่ห่างจากรถของธนาคมไม่กี่เมตร เครื่องยนต์คำรามด้วยความพร้อมที่จะพุ่งชน ธนาคมหันไปมองคุณอร แววตาของเขาวาวโรจน์ราวกับสัตว์ป่าที่ถูกต้อนจนมุม "อร! แกมายุ่งกับเรื่องของฉันทำไม!" "รินดาไม่ใช่ของแก! แล้วต้นกล้าก็ไม่ใช่ลูกของแก!" คุณอรตอกกลับ เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความโกรธที่เก็บงำมานาน "แกไม่รู้อะไรเลย!" ธนาคมคำราม "ผู้หญิงคนนี้มันอันตราย! มันพยายามจะขโมยทุกอย่างไปจากฉัน!" "นั่นมันความคิดของแกเอง!" คุณอรรถลบ "แกต่างหากที่พยายามจะยัดเยียดทุกอย่างให้เธอ! จนเธอไม่มีทางเลือก!" รินดาที่นั่งอยู่ในรถอีกคันมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอไม่เคยเห็นคุณอรโกรธขนาดนี้มาก่อน และเธอก็ไม่เคยเห็นธนาคมคลั่งแค้นได้เท่านี้เช่นกัน "คุณอรคะ!" เธอตะโกนเรียก แต่เสียงของเธอก็ถูกกลืนหายไปกับเสียงเครื่องยนต์ "แม่คะ หนูจะทำยังไงคะ" ต้นกล้าตัวสั่นเทา ร้องไห้สะอึกสะอื้น "ไม่เป็นไรนะลูก" รินดาพยายามปลอบประโลมลูกชายสุดกำลัง แม้ว่าใจของเธอเองจะหวาดกลัวจนแทบจะหยุดเต้น "เดี๋ยวแม่จะพาหนูหนีไปเอง" ธนาคมไม่รอช้า เขาออกคำสั่งกับลูกน้องที่อยู่ในรถอีกคัน "จัดการมัน! อย่าให้มันขวางทางเราได้!" ลูกน้องของธนาคมสองคนรีบลงจากรถ พุ่งตรงไปยังรถของคุณอร ขณะเดียวกัน รถของธนาคมก็เริ่มขยับเข้ามาใกล้รถของรินดามากขึ้นเรื่อยๆ "วิน! ขับไปเลย!" รินดาร้องสั่ง วินพยายามบังคับรถให้เคลื่อนไปข้างหน้า แต่รถของธนาคมก็ปิดกั้นเอาไว้อย่างแน่นหนา "ไปไม่ได้ครับคุณรินดา! พวกเขาขวางทางไว้หมดแล้ว!" คุณอรรู้ว่าสถานการณ์กำลังเลวร้ายลง เขาตัดสินใจหักเลี้ยวรถกะทันหัน พุ่งเข้าชนรถของธนาคมอย่างจัง เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว โชคดีที่แรงชนไม่ได้รุนแรงมากนัก ทำให้ทั้งสองฝ่ายยังคงทรงตัวอยู่ได้ "แกกล้ามากนะอร!" ธนาคมตะโกนขณะที่รถของเขาถูกกระแทกอย่างแรง "ฉันไม่มีทางเลือก!" คุณอรร้องตอบ "แกมันอันตรายเกินไป!" ลูกน้องของธนาคมสองคนพยายามจะเปิดประตูรถของคุณอร แต่คุณอรก็ขับรถถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว หลบหลีกการโจมตีไปได้ "รินดา! พาต้นกล้าหนีไป!" คุณอรร้องบอก รินดารู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียว เธอหันไปมองวิน "วิน! หาทางอื่นออกไปที!" วินเห็นช่องว่างเล็กๆ ข้างทางที่รถของธนาคมเข้ามาปิดกั้นไม่ถึง เขาตัดสินใจหักพวงมาลัยอย่างรวดเร็ว รถของรินดาพุ่งทะยานเข้าไปในซอยแคบๆ นั้น ทิ้งให้คุณอรต้องเผชิญหน้ากับธนาคมเพียงลำพัง "แกหนีไม่พ้นหรอกรินดา!" ธนาคมตะโกนไล่หลัง แต่รถของรินดาได้หายเข้าไปในซอยแคบเสียแล้ว ธนาคมหันกลับมามองคุณอรด้วยสายตาอาฆาต "แก! ฉันจะจัดการแกทีหลัง!" คุณอรยืนมองรถของธนาคมขับพุ่งตามซอยที่รินดาเพิ่งหายเข้าไปไปอย่างหัวเสีย "วิน! ตามไป! แต่อย่าให้เกิดอันตรายกับรินดาและต้นกล้า!" "ครับคุณอร!" วินรีบสตาร์ทเครื่องยนต์และขับตามไป คุณอรยืนมองเหตุการณ์ด้วยความกังวลใจ เขารู้ดีว่าธนาคมเป็นคนอันตราย และการที่รินดาต้องเผชิญหน้ากับเขาเพียงลำพังยิ่งทำให้เขารู้สึกผิด เขาตัดสินใจโทรศัพท์หาคนสนิทเพื่อขอความช่วยเหลือ "ผมต้องการคนด่วน! ไปที่ซอย... ผมจะส่งพิกัดให้! มีการปะทะกันอยู่! รีบมา!" รินดายังคงนั่งอยู่ในรถด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เธอพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ "วินคะ เราจะไปไหนต่อคะ" "ผมจะพาคุณไปที่ที่ปลอดภัยที่สุดครับ" วินตอบเสียงหนักแน่น "คุณอรสั่งไว้แล้ว" "แล้วคุณอรล่ะคะ" รินดาถามด้วยความเป็นห่วง "คุณอรจะตามเราไปทีหลังครับ" วินตอบ "แต่ตอนนี้ เราต้องไปให้เร็วที่สุด" รถของวินแล่นไปตามถนนอย่างรวดเร็ว รินดากอดต้นกล้าไว้แนบกาย เธอหันกลับไปมองทางที่เพิ่งจากมาอย่างหวาดระแวง "แม่คะ คุณธนาคมจะมาจับเราไหมคะ" ต้นกล้าถามเสียงสั่น "ไม่เป็นไรนะลูก" รินดาปลอบ "แม่จะปกป้องต้นกล้าเอง" เธอไม่รู้ว่าการตัดสินใจของเธอในครั้งนี้จะนำพาพวกเขาไปสู่อะไร แต่ที่แน่ๆ คือ เธอจะไม่ยอมให้ธนาคมเข้ามาทำร้ายต้นกล้าและเธอได้อีกต่อไป