รินดาใช้เวลาหลายวันหลบซ่อนตัวอยู่ในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ แห่งนั้น เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้สำหรับต้นกล้า เธอกับวินช่วยกันจัดหาอาหารและสิ่งจำเป็นต่างๆ โดยที่วินเป็นคนออกไปซื้อของนอกบ้านเสมอ เพื่อหลีกเลี่ยงการพบเจอผู้คน "คุณวินคะ" รินดาเอ่ยถาม ขณะที่วินกำลังเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก "คุณแน่ใจนะคะว่าปลอดภัย" "ผมจะระมัดระวังให้มากที่สุดครับคุณรินดา" วินตอบ "ผมจะไม่ให้ใครรู้ที่อยู่ของเราเด็ดขาด" "แล้ว... คุณอรล่ะคะ ติดต่อมาบ้างหรือยัง" รินดาถามด้วยความเป็นห่วง "ยังครับ" วินส่ายหน้า "แต่ผมเชื่อว่าท่านกำลังหาทางอยู่" รินดาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้สึกอึดอัดกับชีวิตที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้ แต่เธอก็รู้ดีว่ามันเป็นหนทางเดียวที่จะปลอดภัยได้ในตอนนี้ "คุณแม่คะ" ต้นกล้าเดินเข้ามาเกาะขาของรินดา "หนูเบื่อค่ะ" รินดาก้มลงไปมองลูกชาย "ลูกอยากออกไปข้างนอกเหรอคะ" "ค่ะแม่" ต้นกล้าตอบ "อยากไปวิ่งเล่น" "เดี๋ยวแม่จะหาทางพาหนูไปนะลูก" รินดาปลอบ "แต่อยู่ที่นี่ไปก่อนนะ" เธอหันไปมองวิน "คุณวินคะ เราพอจะมีที่ไหนที่ปลอดภัยพอจะพาต้นกล้าออกไปวิ่งเล่นได้บ้างไหมคะ" วินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ผมพอจะรู้จักสวนสาธารณะแห่งหนึ่งที่ค่อนข้างเงียบสงบครับคุณรินดา" เขากล่าว "ถ้าเราไปในช่วงเวลาที่คนน้อยๆ ก็น่าจะปลอดภัย" "ดีเลยค่ะ" รินดารู้สึกดีขึ้น "งั้นเราไปกันพรุ่งนี้เช้านะคะ" วันต่อมา รินดาพาต้นกล้าออกไปสวนสาธารณะแห่งนั้นในช่วงเช้าตรู่ ซึ่งเป็นเวลาที่คนยังไม่มากนัก ต้นกล้าดีใจมากที่ได้วิ่งเล่นในสนามหญ้ากว้างๆ เขาหัวเราะอย่างมีความสุข รินดามองดูลูกชายด้วยรอยยิ้ม แม้ในใจจะยังคงมีความกังวลอยู่ก็ตาม ขณะที่กำลังนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ สายตาของรินดาก็เหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งที่ยืนมองเธออยู่ห่างๆ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาทันที "วิน!" รินดาร้องเรียกเสียงเบา "นั่นใครน่ะ" วินหันไปมองตามทิศทางที่รินดาชี้ เขามองเห็นชายคนนั้นเช่นกัน "ผมไม่แน่ใจครับคุณรินดา" ชายคนนั้นเริ่มเดินเข้ามาใกล้ รินดาพยายามลุกขึ้น แต่ก็ยังคงประคองต้นกล้าไว้ "เขาเป็นใครคะ" "ผมจะเข้าไปดูก่อนครับ" วินพูด และรีบเดินนำหน้าไป เมื่อชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ รินดาก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าเขาคือสมชาย คนสนิทของคุณอร "คุณสมชาย!" สมชายหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ "คุณรินดา... ผมขอโทษครับ" "คุณมาทำอะไรที่นี่คะ" รินดาถามเสียงสั่น "ผม... ผมต้องมาขอโทษคุณ" สมชายพูด "ผมรู้ความจริงทุกอย่างแล้ว" "ความจริงอะไรคะ" รินดาถามอย่างไม่เข้าใจ "เรื่องพินัยกรรม... เรื่องของคุณ... เรื่องที่ธนาคมพยายามจะยึดธุรกิจของคุณอร" สมชายเล่า "ผมรู้ทุกอย่างแล้ว" รินดาอ้าปากค้าง เธอไม่รู้จะพูดอะไร สมชายเคยเป็นคนที่เธอไว้ใจ แต่ตอนนี้เขากลับมาพร้อมกับข่าวร้าย "คุณอร... ท่านรู้แล้วใช่ไหมคะ" รินดาถาม "ครับ" สมชายพยักหน้า "คุณอรให้ผมมาบอกคุณ" "แล้ว... คุณอรเป็นยังไงบ้างคะ" "ท่านปลอดภัยครับ" สมชายตอบ "แต่ท่านกำลังตกอยู่ในอันตราย" "อันตราย?" รินดาถามอย่างกังวล "ธนาคมกำลังใช้ทุกวิถีทางเพื่อหาตัวคุณ" สมชายอธิบาย "และคุณอรก็พยายามปกป้องคุณอยู่" "แล้ว... แล้วทำไมคุณถึงมาบอกหนูตอนนี้คะ" รินดาถาม "ผม... ผมผิดเองครับคุณรินดา" สมชายก้มหน้า "ผมปล่อยให้ทุกอย่างมันเกิดขึ้น ผมหลงเชื่อคำพูดของธนาคม" "คุณหมายความว่ายังไงคะ" รินดาถาม "ผมเคยทำงานให้กับธนาคมมาก่อนครับ" สมชายสารภาพ "และผมก็ช่วยเขาหาข้อมูลเกี่ยวกับคุณ" รินดาตกใจจนพูดไม่ออก เธอไม่คิดว่าสมชายจะเป็นคนทรยศเธอ "ผมรู้ว่าผมทำผิดมหันต์" สมชายเงยหน้าขึ้นมองรินดา "แต่ผมอยากจะแก้ไข ผมอยากจะช่วยคุณ" "คุณจะช่วยเราได้ยังไงคะ" รินดาถามด้วยความไม่แน่ใจ "ผมรู้ที่ซ่อนของพินัยกรรมฉบับจริง" สมชายกล่าว "และผมก็รู้แผนการทั้งหมดของธนาคม" รินดาหันไปมองวินที่ยืนฟังอยู่ไม่ไกล "คุณวินคะ" วินเดินเข้ามาหา "ครับคุณรินดา" "คุณสมชายบอกว่าเขารู้ที่ซ่อนของพินัยกรรม" รินดาบอก วินมองไปที่สมชายอย่างพิจารณา "จริงหรือครับคุณสมชาย" "จริงครับ" สมชายยืนยัน "ผมอยากจะชดใช้ความผิดที่ผมทำ" "แล้วคุณจะช่วยเราได้ยังไง" รินดาถามอีกครั้ง "ผมจะพาคุณไปหาพินัยกรรม" สมชายกล่าว "ถ้าเรามีพินัยกรรมอยู่ในมือ ธนาคมก็จะไม่สามารถทำอะไรได้อีกต่อไป" รินดาหันไปมองต้นกล้าที่กำลังนั่งเล่นอยู่เงียบๆ เธอรู้ว่าเธอต้องตัดสินใจให้เด็ดขาด เธอไม่สามารถหนีไปตลอดชีวิตได้ "ตกลงค่ะ" รินดาตอบ "หนูจะไปด้วย" วินมองรินดาด้วยความเป็นห่วง "คุณรินดาแน่ใจนะครับ" "หนูแน่ใจค่ะ" รินดาตอบอย่างหนักแน่น "หนูจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องต้นกล้า"