เช้าวันที่สามในคฤหาสน์หลังใหญ่ รินลดาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ไม่คุ้นชิน การนอนหลับที่นี่ไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความกดดันและภาระหน้าที่ที่รออยู่กลับทำให้เธอรู้สึกหนักอึ้งกว่าเดิม เธอคิดถึงบ้าน คิดถึงครอบครัว แต่ก็รู้ดีว่าหนทางที่เลือกได้ผ่านไปแล้ว การพยายามฝืนใจหรือย้อนกลับไปคงไม่มีประโยชน์ หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ เธอก็ลงไปที่ห้องอาหาร ท่ามกลางความเงียบสงัดที่ชวนอึดอัด ธนาคมยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ท่าทางเคร่งขรึมไม่เปลี่ยนไป เขาเหลือบมองเธอเพียงแวบเดียว ก่อนจะกลับไปสนใจอาหารในจานของตนเอง "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" รินลดาเอ่ยทักทายอย่างจำใจ ธนาคมพยักหน้ารับเล็กน้อย "วันนี้เธอจะเริ่มฝึกการเป็นแม่เลี้ยงอย่างเป็นทางการ" เขาพูดเสียงเรียบ "ฉันได้จัดตารางเวลาไว้แล้ว แก้วตาจะเป็นคนดูแลเรื่องการสอนมารยาทต่างๆ ส่วนเรื่องการดูแลต้นกล้า เธอต้องทำความคุ้นเคยด้วยตัวเอง" รินลดารู้สึกใจหายวาบ "หมายความว่ายังไงคะ" "ก็หมายความว่า เธอต้องใช้เวลาอยู่กับเขาให้มากขึ้น" ธนาคมตอบ "เรียนรู้ที่จะเข้าใจเขา เอาใจเขา ทำให้เขามีความสุข นี่คือหน้าที่หลักของเธอ" "แต่...ฉันไม่เคยมีประสบการณ์เลี้ยงเด็กมาก่อนเลยค่ะ" รินลดาสารภาพด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉันไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร" ธนาคมถอนหายใจเบาๆ "นั่นคือสิ่งที่เธอต้องเรียนรู้" เขาพูด "ฉันซื้อเธอมาเพื่อสิ่งนี้ ไม่ใช่แค่มานั่งสวยๆ อยู่ในบ้านหลังนี้" คำพูดของเขาตอกย้ำความจริงที่เจ็บปวด รินลดากลืนน้ำลายลงคอ "ฉันจะพยายามค่ะ" เธอตอบ หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ รินลดาเดินตามแก้วตาไปยังห้องของต้นกล้า แก้วตาเปิดประตูเข้าไปก่อน เผยให้เห็นเด็กชายตัวน้อยที่กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่บนพื้น พลางฮัมเพลงเบาๆ "ต้นกล้าจ๊ะ" แก้วตาเรียก "วันนี้แม่เลี้ยงคนใหม่จะมาอยู่เป็นเพื่อนหนูนะ" ต้นกล้าเงยหน้าขึ้นมอง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจางหายไปเล็กน้อยเมื่อเห็นรินลดา เขามองเธอด้วยสายตาประเมิน ก่อนจะค่อยๆ คลานถอยหลังไปนั่งพิงโซฟา รินลดารู้สึกประหม่า เธอค่อยๆ ก้าวเข้าไปในห้อง และทรุดตัวนั่งลงบนพื้น ห่างจากต้นกล้าไม่มากนัก "สวัสดีจ้ะ ต้นกล้า" เธอยิ้มให้เขา ต้นกล้าไม่ตอบ เขาเพียงแต่มองเธอด้วยความสงสัย ก่อนจะหันกลับไปสนใจของเล่นของตนเอง "เขาเป็นเด็กขี้อายนะ" แก้วตาอธิบาย "ไม่ค่อยไว้ใจคนแปลกหน้า" รินลดาก็รู้สึกอย่างนั้น เธอพยายามจะหาเรื่องคุย "หนูชอบของเล่นพวกนี้เหรอ" เธอถาม ต้นกล้าพยักหน้าเบาๆ "แล้วอันไหนที่หนูชอบที่สุด" รินลดาถามต่อ พยายามทำให้เสียงของเธออ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ ต้นกล้าชี้ไปที่รถไฟของเล่นคันหนึ่ง "รถไฟสวยจังเลย" รินลดาพูด "หนูอยากให้ฉันต่อให้ไหม" ต้นกล้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้า รินลดาหยิบรถไฟของเล่นขึ้นมา เธอพยายามต่อมันอย่างระมัดระวัง แม้ว่าเธอจะไม่คุ้นเคยกับของเล่นเด็กมากนัก แต่เธอก็พยายามอย่างเต็มที่ "นี่จ้ะ" เธอต่อรถไฟเสร็จแล้ว "สวยไหม" ต้นกล้าค่อยๆ ยื่นมือเล็กๆ ออกมาจับรถไฟคันนั้น เขาพลิกมันไปมา ก่อนจะส่งเสียง "วู้ว" อย่างพอใจ รินลดารู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยเขาก็ดูจะชอบมัน "ถ้าหนูอยากเล่นอีก หรืออยากได้อะไร บอกแม่เลี้ยงได้นะ" รินดาพูด ต้นกล้าเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง คราวนี้ในดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความระแวงอีกต่อไป แต่อาจจะเป็นความสนใจเล็กๆ น้อยๆ ตลอดทั้งวัน รินลดาพยายามใช้เวลาอยู่กับต้นกล้า เธอชวนเขาเล่น เล่านิทาน อ่านหนังสือให้ฟัง แม้ว่าต้นกล้าจะยังคงเงียบขรึมอยู่บ้าง แต่เขาก็เริ่มที่จะตอบสนองต่อเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เวลาประมาณบ่ายแก่ๆ ธนาคมกลับมาถึงบ้าน เขาตรงมาที่ห้องของต้นกล้าทันที "เป็นยังไงบ้าง" เขาถามแก้วตา "คุณรินลดาดูจะเข้ากับต้นกล้าได้ดีนะคะ" แก้วตาตอบ "ตอนแรกต้นกล้าอาจจะยังไม่คุ้นเคย แต่ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะเริ่มเปิดใจให้คุณรินลดาแล้ว" ธนาคมมองไปที่รินลดา ซึ่งกำลังนั่งอยู่บนพื้นกับต้นกล้า ทั้งสองกำลังต่อเลโก้ด้วยกัน รินลดากำลังอธิบายวิธีการต่อให้ต้นกล้าฟังด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ภาพนั้นทำให้ธนาคมรู้สึกแปลกไป เขาไม่เคยเห็นใครที่พยายามจะเข้าหาต้นกล้าอย่างจริงจังเท่านี้มาก่อน ผู้หญิงที่ผ่านมาล้วนแต่ทำตามหน้าที่ แต่รินลดาดูเหมือนจะมีความตั้งใจจริงๆ "ต้นกล้า" ธนาคมเรียก เด็กชายหันไปมองพ่อด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "คุณพ่อครับ ดูสิครับ ผมต่อเป็นหุ่นยนต์แล้ว" ธนาคมเดินเข้าไปใกล้ "เก่งมากเลยลูก" เขากล่าว รินลดาลุกขึ้นยืน "คุณธนาคมกลับมาแล้วเหรอคะ" "อืม" ธนาคมตอบ "เป็นไงบ้างวันนี้" "ก็...ดีค่ะ" รินลดาตอบ "ต้นกล้าเป็นเด็กที่น่ารักมากเลยค่ะ" ธนาคมมองเธอ สายตาของเขานิ่งสงบ แต่รินลดากลับรู้สึกเหมือนถูกอ่านใจ "เธอทำได้ดี" เขาพูดแค่นั้น ก่อนจะหันไปคุยกับต้นกล้าต่อ รินลดายืนมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้สึกถึงความหวังเล็กๆ ที่ผุดขึ้นมาในใจ หวังว่าอย่างน้อย เธอก็สามารถเป็นส่วนหนึ่งที่ดีในชีวิตของเด็กชายคนนี้ได้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ความสัมพันธ์ที่เปราะบางนี้ จะสามารถยืนหยัดอยู่ได้นานแค่ไหน ท่ามกลางเงาของความจริงที่ว่า เธอเป็นเพียง "เมียที่เขาซื้อ"