รินดาพยายามตั้งสติ เธออุ้มต้นกล้าไว้แน่น "คุณจะพาเราไปไหน" "คุณจะรู้เองเมื่อถึงที่หมายครับ" ชายคนนั้นตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ตอนนี้คุณต้องมากับผมแต่โดยดี" "ไม่!" รินดากล่าวอย่างแน่วแน่ "ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น" ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ "คุณคิดว่าคุณจะหนีผมพ้นเหรอ" วินที่นั่งอยู่ในรถพยายามหาทางติดต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ แต่สัญญาณโทรศัพท์ในบริเวณนั้นไม่ค่อยดีนัก "บ้าเอ๊ย!" เขาพึมพำ "คุณวินคะ" รินดาตะโกนจากข้างนอก "ช่วยด้วยค่ะ!" วินรีบเปิดประตูรถออกมา เขาก้าวเข้ามายืนขวางหน้ารินดาและต้นกล้า "ปล่อยพวกเธอไปซะ" ชายคนนั้นหันมามองวินด้วยสายตาดูแคลน "แกเป็นใคร กล้ามาขวางฉัน" "ฉันเป็นคนที่จะไม่ยอมให้แกทำร้ายพวกเธอ" วินตอบอย่างเด็ดเดี่ยว ชายคนนั้นหัวเราะ แล้วชักปืนออกมา "แกมันโง่เอง" วินรู้ดีว่าเขาไม่มีทางสู้กับปืนได้ แต่เขาก็ไม่ยอมถอย "ผมจะปกป้องพวกเธอจนถึงที่สุด" ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นมาแต่ไกล รถตำรวจหลายคันกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ "อะไรกัน!" ชายคนนั้นตกใจ เขามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว "พวกแกเรียกตำรวจมางั้นเหรอ" "ผมไม่รู้ว่าใครเรียก" วินตอบ "แต่ตอนนี้แกไม่มีทางหนีไปไหนได้แล้ว" ชายคนนั้นรู้ตัวว่าสถานการณ์เริ่มเสียเปรียบ เขาหันไปมองรินดา "ครั้งนี้เธอรอดไปได้ แต่ครั้งหน้าจะไม่เป็นแบบนี้" เขาขู่ แล้วรีบวิ่งหนีไปทางซอยที่มืดที่สุด รถตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาสอบถามเหตุการณ์ "เกิดอะไรขึ้นครับ" ตำรวจนายหนึ่งถาม "มีชายคนหนึ่งพยายามจะทำร้ายพวกเราครับ" รินดาตอบ เสียงยังสั่นเครือ "เขาเป็นใครครับ" "เขาบอกว่าเขาเป็นคนของธนาคมครับ" วินเสริม เจ้าหน้าที่ตำรวจจดบันทึกข้อมูล "เราจะพยายามตามจับตัวเขาให้เร็วที่สุดครับ" รินดากับวินยืนมองรถตำรวจที่ขับออกไปตามจับชายคนนั้น เธอหันไปมองวินด้วยความรู้สึกขอบคุณ "ขอบคุณมากค่ะคุณวิน" "ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำครับคุณรินดา" วินตอบ "คุณกับต้นกล้าปลอดภัยแล้วนะครับ" "แล้ว... แล้วคุณอรล่ะคะ" รินดาถามด้วยความเป็นห่วง "ผมจะลองติดต่อสมชายดูครับ" วินกล่าว "หวังว่าข้อมูลที่เราส่งไปจะช่วยอะไรได้บ้าง" ทั้งสามคนกลับไปที่อพาร์ตเมนต์อย่างปลอดภัย รินดาโอบกอดต้นกล้าไว้แน่น เธอรู้สึกโล่งใจที่พวกเธอปลอดภัย แต่ก็ยังคงมีความกังวลเกี่ยวกับคุณอร "แม่คะ หนูดีใจจังที่เรากลับมาที่นี่" ต้นกล้าพูด "แม่ก็ดีใจนะลูก" รินดาตอบ "คุณวินคะ" รินดาหันไปถามวิน "เราจะรอคุณอรอยู่ที่นี่ใช่ไหมคะ" "ครับคุณรินดา" วินพยักหน้า "คุณอรจะติดต่อมาหาเราเมื่อท่านปลอดภัย" "แล้วถ้าธนาคมรู้ว่าเราอยู่ที่นี่อีกล่ะคะ" รินดาถาม "เราจะระมัดระวังให้มากขึ้นกว่าเดิมครับ" วินกล่าว "ผมจะคอยเฝ้าระวังอยู่ตลอดเวลา" รินดานั่งลงบนโซฟา เธอรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงมีความหวัง เธอเชื่อว่าคุณอรจะปลอดภัย และพวกเธอจะผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้ "แม่คะ" ต้นกล้าเดินเข้ามาหา "หนูอยากให้คุณอรมาหาเราเร็วๆ จังเลย" รินดาอุ้มลูกชายขึ้นมา "แม่ก็หวังอย่างนั้นนะลูก" เธอพูด พลางลูบหัวลูกชายเบาๆ "เราจะรอคอยนะ" ในขณะเดียวกัน ที่อื่นอันห่างไกล คุณอรกำลังถูกธนาคมกักขังไว้ในห้องที่ปิดทึบ เธอพยายามหาทางติดต่อโลกภายนอก แต่ก็ไม่สำเร็จ "คุณอรครับ" เสียงธนาคมดังลอดประตูเข้ามา "คุณคงจะรู้ดีว่าคุณไม่สามารถหนีไปไหนได้" คุณอรไม่ตอบ เธอรู้ว่าเธอต้องเข้มแข็งเพื่อรอคอยความช่วยเหลือ "ผมจะให้โอกาสคุณครั้งสุดท้าย" ธนาคมพูดต่อ "ยอมรับข้อเสนอของผม แล้วทุกอย่างจะจบลง" คุณอรเม้มปากแน่น เธอไม่มีวันยอมแพ้ เธอจะสู้จนถึงที่สุด "ถ้าคุณไม่ยอม..." เสียงธนาคมเงียบไปครู่หนึ่ง "ผมก็คงต้องทำในสิ่งที่ผมต้องทำ" คุณอรรู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้น เธอรู้ว่าเวลาของเธอเหลือน้อยเต็มที กลับมาที่อพาร์ตเมนต์ รินดากำลังนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเข้ามาในห้อง เธอยกมือขึ้นกุมหัวใจ เธอภาวนาขอให้คุณอรปลอดภัย และขอให้ความยุติธรรมจงมีชัยเหนือความอยุติธรรม "เราจะชนะนะวิน" เธอพูดกับวินที่นั่งอยู่ข้างๆ "ครับคุณรินดา" วินตอบ "เราจะชนะ" ในใจของรินดา เธอตั้งปณิธานว่าจะไม่ยอมแพ้ เธอมุ่งมั่นที่จะต่อสู้เพื่ออิสรภาพของเธอ ต้นกล้า และเพื่อคุณอร ผู้ซึ่งเป็นเหมือนครอบครัวของเธอ การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป และเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอย่างที่จะเข้ามา