วันเวลาผ่านไป รินลดาปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ในคฤหาสน์ได้ดีขึ้น เธอเรียนรู้ที่จะรับมือกับกฎเกณฑ์อันเข้มงวดของแก้วตา และพยายามทำหน้าที่แม่เลี้ยงของต้นกล้าให้ดีที่สุด ต้นกล้าเองก็เริ่มเปิดใจให้เธอมากขึ้น เขาชอบเล่นกับเธอ ชวนเธอไปสำรวจสวนหลังบ้าน และเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เขาจินตนาการขึ้นมาให้ฟัง แต่ภายใต้ความสงบภายนอก รินลดากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เธอสังเกตเห็นความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งนี้ เย็นวันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังเดินเล่นอยู่ในสวน รินลดาได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากปีกหนึ่งของคฤหาสน์ ซึ่งเป็นส่วนที่ปกติแล้วจะไม่มีใครเข้าไป "คุณแน่ใจนะว่าไม่มีใครเห็น" เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงผู้ชายที่เธอไม่คุ้นเคย "ไม่มีทางค่ะ" อีกเสียงหนึ่งตอบ เป็นเสียงผู้หญิงที่ฟังดูคุ้นๆ "คุณรินลดาอยู่ที่ห้องกับต้นกล้าตลอด" รินลดาหยุดนิ่ง หัวใจเต้นแรง เธอค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้กำแพง เพื่อพยายามฟังให้ชัดเจนขึ้น "ดีมาก" เสียงผู้ชายพูด "เงินจำนวนนี้ หวังว่าจะทำให้คุณพอใจนะ" "แน่นอนค่ะ" เสียงผู้หญิงตอบ "ถ้ามีอะไรอีก บอกได้เลยนะคะ" รินลดาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เสียงผู้หญิงที่ได้ยินนั้นคือเสียงของแก้วตา! ผู้หญิงที่คอยสอนมารยาทและกฎเกณฑ์ต่างๆ ให้เธออย่างเคร่งครัด กลับกำลังทำเรื่องลับๆ ล่อๆ อยู่เบื้องหลัง เธอรีบถอยออกมาจากกำแพงอย่างเงียบเชียบ พยายามควบคุมการหายใจของตัวเองให้เป็นปกติ ความรู้สึกสับสนปนเปกันไปหมด เธอไม่เข้าใจว่าแก้วตากำลังทำอะไรอยู่ และทำไมต้องทำอย่างลับๆ เมื่อกลับเข้ามาในห้องอาหาร ธนาคมนั่งอยู่ที่โต๊ะแล้ว ใบหน้าของเขายังคงเคร่งขรึมตามปกติ "วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง" เขาถาม "ก็...ดีค่ะ" รินลดาตอบ พยายามไม่ให้เสียงของเธอสั่น "ต้นกล้าสบายดีค่ะ" "ดี" ธนาคมตอบ "ฉันจะไม่อยู่บ้านสองสามวัน มีธุระต้องไปจัดการที่ต่างจังหวัด" รินลดารู้สึกประหลาดใจ "แล้วใครจะดูแลต้นกล้าคะ" "แก้วตาอยู่ดูแล" ธนาคมตอบ "เธอไม่ต้องห่วง" รินลดาพยักหน้ารับ แต่ในใจของเธอยังคงสับสนเกี่ยวกับสิ่งที่ได้ยินในสวน เธออดคิดไม่ได้ว่า การที่ธนาคมไปต่างจังหวัดในครั้งนี้ อาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องที่แก้วตากำลังทำอยู่ สองวันต่อมา ธนาคมยังคงไม่อยู่บ้าน รินลดาใช้เวลาส่วนใหญ่กับต้นกล้า เธอพยายามทำให้เขามีความสุข และไม่ให้เขารู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ เย็นวันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังจะพาต้นกล้าไปอาบน้ำ เธอก็สังเกตเห็นว่า ของมีค่าบางอย่างในห้องทำงานของธนาคมหายไป "คุณแก้วตาคะ" รินลดาเรียกแก้วตาที่กำลังเดินผ่านมา "มีใครเข้ามาในห้องทำงานของคุณธนาคมหรือเปล่าคะ" แก้วตาชะงักไปเล็กน้อย "ทำไมหรือคะ" "คือ...ฉันสังเกตว่า นาฬิกาข้อมือของคุณธนาคมหายไปค่ะ" รินลดาบอก แก้วตาทำหน้าตกใจ "จริงเหรอคะ" เธอพูด "ฉันไม่เห็นมีใครเข้ามาเลยนะคะ" รินลดาไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อแก้วตาดีหรือไม่ ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลยิ่งทวีคูณ "ฉันคิดว่าเราควรจะลองหาดูก่อนค่ะ" รินลดาเสนอ ทั้งสองช่วยกันหากันทั่วห้องทำงาน แต่ก็ไม่พบนาฬิกาเรือนนั้น "สงสัยจะต้องแจ้งคุณธนาคมแล้วค่ะ" แก้วตาพูด "ค่ะ" รินดาตอบ "แต่ฉัน...ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลยค่ะ" คืนนั้น รินลดานอนไม่หลับ เธอคิดถึงเรื่องที่ได้ยินในสวน และการหายไปของนาฬิกา เธอเริ่มสงสัยว่า คฤหาสน์หลังใหญ่นี้ อาจจะไม่ได้เป็นที่ที่ปลอดภัยอย่างที่เธอคิด เช้าวันต่อมา ขณะที่เธอกำลังจะพาต้นกล้าไปเดินเล่น เธอก็เห็นรถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่หน้าคฤหาสน์ รินลดามองไปที่คนขับ ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นใคร "คุณธีร์!" เธออุทานออกมา ธีร์เป็นเพื่อนสนิทของพ่อเธอ เขาเป็นคนเดียวที่เธอไว้ใจได้ในเวลานี้ "รินลดา" ธีร์ลงจากรถมาหาเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "ฉันเป็นห่วงเธอมาก" "คุณธีร์มาได้อย่างไรคะ" รินดาถาม "ฉันได้ข่าวบางอย่างเกี่ยวกับเธอ" ธีร์พูดเสียงเครียด "ฉันเลยรีบมา" "ข่าวอะไรคะ" รินดาถาม "มันเกี่ยวกับการซื้อขาย...คน" ธีร์พูด "ฉันไม่แน่ใจว่ามันจริงแค่ไหน แต่ถ้าเป็นเรื่องจริง เธอกำลังตกอยู่ในอันตราย" รินลดาทึ่ง เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดี "ฉันจะพาเธอออกไปจากที่นี่" ธีร์กล่าว "เธอต้องไปกับฉัน" รินลดามองไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่ ราวกับว่ามันกำลังจะกลืนกินเธอเข้าไป เธอคิดถึงต้นกล้า แต่ก็รู้ดีว่าเธอไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีกแล้ว "ฉัน...ฉันต้องเตรียมตัวก่อนค่ะ" รินดาตอบ "เร็วเข้า" ธีร์เร่ง "เราไม่มีเวลามาก" ขณะที่รินลากำลังจะเก็บของใช้จำเป็น เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง "จะไปไหนเสีย รินลดา" เสียงเย็นเยียบดังขึ้น ธนาคมปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาฉายแววโกรธจัด "คิดจะหนีไปไหน"