เช้าวันต่อมา รินลดารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในบรรยากาศของคฤหาสน์ แก้วตาหายไปจากบทบาทในชีวิตประจำวันของเธออย่างสิ้นเชิง ไม่มีการสั่งสอนมารยาทที่เข้มงวดอีกต่อไป ไม่มีการวางแผนกิจกรรมต่างๆ ที่น่าเบื่อ และที่สำคัญ ไม่มีการมองด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความดูถูก รินดาพบว่าตัวเองมีอิสระมากขึ้นในการใช้ชีวิตประจำวัน เธอสามารถใช้เวลาส่วนใหญ่กับต้นกล้าได้อย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องคอยหวาดระแวงสายตาของแก้วตาอีกต่อไป เธอพาลูกชายไปสำรวจมุมต่างๆ ของคฤหาสน์ที่เธอไม่เคยมีโอกาสได้ไปมาก่อน ค้นพบห้องสมุดเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยหนังสือโบราณ และห้องดนตรีที่ถูกทิ้งร้าง "คุณแม่คะ" ต้นกล้าเอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขากำลังเดินสำรวจห้องโถงใหญ่ "คุณแม่ว่าเราจะเจออะไรที่นี่อีกไหมคะ" รินดาหัวเราะเบาๆ "ไม่รู้สิคะลูก เราลองไปดูกันไหม" เธอจูงมือต้นกล้าเดินต่อไปยังอีกฝั่งหนึ่งของห้องโถง ขณะที่เธอกำลังจะเปิดประตูบานหนึ่ง ต้นกล้าก็ชี้ไปที่ผนังด้านหนึ่ง "คุณแม่ดูนั่นสิคะ" รินดาหันไปมองตามที่ลูกชายชี้ เธอเห็นรูปภาพเก่าแก่กรอบใหญ่แขวนอยู่บนผนัง เป็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอสวยงาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย รินดารู้สึกคุ้นเคยกับใบหน้าในรูปอย่างประหลาด "ใครคะคุณแม่" ต้นกล้าถาม "แม่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ" รินดาตอบ "แต่เขาดูเศร้าจังเลยนะ" เธอสังเกตเห็นว่ารูปภาพนั้นวางอยู่ในมุมที่ค่อนข้างลับตา ราวกับไม่มีใครต้องการให้ใครเห็น "ไปกันต่อเถอะค่ะ" รินดาตัดสินใจละสายตาจากรูปภาพ เธอไม่ต้องการให้ความคิดฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ ตลอดทั้งวัน รินดาพยายามทำความเข้าใจกับสถานการณ์ใหม่นี้ ธนาคมยังคงไม่อยู่บ้าน และแก้วตาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย เธอได้ยินเสียงคนงานพูดกันแว่วๆ ถึงเรื่องการไล่พนักงานบางคนออก แต่ก็ไม่มีใครบอกรายละเอียดชัดเจน เย็นวันนั้น ขณะที่รินดากำลังเตรียมอาหารเย็นสำหรับต้นกล้า จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น "ใครมานะ" รินดาพึมพำกับตัวเอง เธอเดินไปเปิดประตู เมื่อประตูเปิดออก เธอก็พบกับหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอแต่งแต้มไปด้วยความกังวลใจ "คุณรินดาใช่ไหมคะ" หญิงสาวเอ่ยถาม "ใช่ค่ะ" รินดาตอบ "มีอะไรให้ช่วยคะ" "ฉันชื่ออรค่ะ" หญิงสาวแนะนำตัว "ฉันเคยทำงานเป็นแม่บ้านอยู่ที่นี่ค่ะ" รินดาประหลาดใจ "เคยทำงานเหรอคะ" "ค่ะ" อรพยักหน้า "ฉัน...ฉันอยากจะมาเตือนคุณค่ะ" "เตือนเรื่องอะไรคะ" รินดาถามอย่างสงสัย "เรื่องของคุณแก้วตาค่ะ" อรพูดเสียงเบา "เธอ...เธอไม่ใช่คนดีอย่างที่คุณเห็นนะคะ" รินดาหน้าซีดลงเล็กน้อย "ฉัน...ฉันได้ยินเรื่องบางอย่างมาบ้างแล้วค่ะ" "คุณธนาคมกำลังจะทำลายชีวิตของคุณค่ะ" อรพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เขาซื้อคุณมา ไม่ใช่เพื่อความรัก แต่เพื่อผลประโยชน์ของเขา" "ฉันรู้ค่ะ" รินดาตอบเสียงสั่น "แต่ฉัน...ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร" "คุณต้องหนีค่ะ" อรยืนกราน "คุณต้องหาทางพาต้นกล้าหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด" "หนีไปไหนคะ" รินดาถาม "ฉันไม่มีเงิน ไม่มีที่ไป" "ฉันช่วยคุณได้ค่ะ" อรพูด "ฉันรู้จักที่ปลอดภัย ฉันจะพาคุณไป" รินดาลังเล เธอไม่แน่ใจว่าจะเชื่อใจอรได้อย่างไร แต่คำพูดของอรก็สะท้อนความรู้สึกที่เธอมีอยู่ภายในใจ "ฉัน...ฉันขอคิดดูก่อนนะคะ" รินดาเอ่ย "ไม่มีเวลาให้คิดแล้วค่ะ" อรพูด "คุณธนาคมกำลังจะกลับมาในอีกไม่กี่วันข้างหน้า และฉันกลัวว่าเขาจะทำอะไรที่เลวร้ายกว่านี้" รินดาคิดถึงคำพูดของอร ภาพของธนาคมที่เคยเย็นชาและเด็ดขาด ผสมกับข่าวลือเรื่องการไล่พนักงานออก ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก "แล้ว...รูปภาพในห้องโถงใหญ่" รินดาตัดสินใจถาม "มันคือใครคะ" อรหน้าซีดลงทันที "คุณเห็นมันแล้วเหรอคะ" "ค่ะ" รินดาตอบ "ฉันรู้สึกคุ้นๆ" "เธอคือภรรยาคนแรกของคุณธนาคมค่ะ" อรพูดเสียงสั่น "เธอ...เธอจากไปอย่างไม่มีวันกลับ" รินดาอึ้งไป เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าธนาคมเคยมีภรรยามาก่อน "เธอฆ่าตัวตายค่ะ" อรเล่าต่อด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "เพราะทนรับความเย็นชาและความไม่ใส่ใจของคุณธนาคมไม่ไหว" คำพูดของอรทำให้รินดาขนลุกซู่ เธอไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าชีวิตของหญิงสาวในรูปจะเป็นอย่างไร "คุณธนาคมรักเธอมาก" อรพูดต่อ "แต่เขากลับแสดงออกด้วยวิธีที่ผิดๆ เขาทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน จนสุดท้ายเธอก็ทนไม่ไหว" รินดาจินตนาการถึงความโดดเดี่ยวและความเจ็บปวดที่หญิงสาวคนนั้นต้องเผชิญ เธอรู้สึกเห็นใจและสงสารอย่างสุดหัวใจ "ฉันไม่อยากให้คุณต้องเจอชะตากรรมแบบเดียวกับเธอค่ะ" อรคว้ามือของรินดาไว้ "ได้โปรดเถอะค่ะ หนีไปเถอะ" รินดาหลับตาลง เธอรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล การตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล เธอต้องเลือกระหว่างความปลอดภัยของตัวเองและต้นกล้า กับการอยู่ต่อในคฤหาสน์แห่งนี้ที่เต็มไปด้วยความลับและความอันตราย "คุณจะพาฉันไปที่ไหนคะ" รินดาถามเสียงแผ่วเบา อรยิ้มอย่างโล่งใจ "ฉันจะพาคุณไปอยู่กับญาติของฉันค่ะ เขาเป็นคนดี เขาจะช่วยเรา" "แล้ว...ต้นกล้าล่ะคะ" รินดาถามเสียงกังวล "แน่นอนค่ะว่าเราต้องพาต้นกล้าไปด้วย" อรตอบ "เราจะไปด้วยกัน" รินดามองเข้าไปในดวงตาของอร เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจและความหวังที่ฉายชัดออกมา "ก็ได้ค่ะ" รินดากล่าวเสียงหนักแน่น "ฉันจะไปด้วย" อรบีบมือรินดาเบาๆ "ขอบคุณมากค่ะ" ทั้งสองคนเริ่มวางแผนอย่างรวดเร็ว อรให้รายละเอียดเกี่ยวกับช่วงเวลาที่ปลอดภัยที่สุดในการหลบหนี และสิ่งที่พวกเธอควรเตรียมตัว "เราจะออกเดินทางตอนกลางคืนค่ะ" อรบอก "คุณเตรียมเสื้อผ้าให้ต้นกล้าเท่าที่จำเป็น และอาหารแห้งเล็กน้อย ฉันจะจัดการเรื่องรถให้" รินดาพยักหน้ารับ เธอรู้สึกทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัวไปพร้อมๆ กัน การหลบหนีครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอมั่นใจว่าเธอต้องทำเพื่อต้นกล้า เมื่ออรจากไป รินดาก็กลับไปดูแลต้นกล้า เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่ในใจของเธอเต็มไปด้วยแผนการอันยิ่งใหญ่ "ต้นกล้าคะ" รินดาเรียก "คืนนี้เราจะไปเที่ยวที่สนุกๆ กันนะ" ต้นกล้ามองแม่ด้วยความสงสัย "เที่ยวที่ไหนเหรอคะ" "ที่ๆ มีแต่ความสุข ไม่มีใครมารบกวนเรา" รินดาตอบพลางยิ้มให้ลูกชาย "เราจะไปอยู่ด้วยกันตลอดไป" ต้นกล้าดูเหมือนจะเข้าใจ เขาพยักหน้าอย่างร่าเริง "เย้! ต้นกล้าชอบไปเที่ยว" รินดาโอบกอดลูกชายไว้แน่น เธอสัญญากับตัวเองว่าจะปกป้องเขาให้ถึงที่สุด ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม