คืนนั้น ดวงจันทร์ส่องแสงนวลตาลงมาบนคฤหาสน์หลังใหญ่ รินดาอุ้มต้นกล้าที่หลับใหลอยู่บนแขน เธอสวมเสื้อผ้าที่เตรียมไว้สำหรับสองคน และสะพายกระเป๋าเป้ใบเล็กที่มีเพียงสิ่งของจำเป็น อรยืนรอเธออยู่ที่ประตูหลังของคฤหาสน์ รถยนต์สีเข้มจอดนิ่งอยู่ริมทาง ร่างของอรดูคล้ายกำลังกังวลใจ "พร้อมหรือยังคะ" อรเอ่ยถามเสียงเบา รินดาพยักหน้า "พร้อมแล้วค่ะ" เธอประคองต้นกล้าให้แน่นขึ้น "ขอบคุณมากนะคะคุณอร" "อย่าเพิ่งขอบคุณเลยค่ะ เรายังต้องไปให้ถึงที่ปลอดภัยก่อน" อรตอบ "รีบขึ้นรถเลยค่ะ" ทั้งสองคนก้าวขึ้นรถอย่างเงียบเชียบ อรเป็นคนขับ รินดาอยู่เบาะข้างคนขับ คอยมองทางด้านหลังเป็นระยะๆ "เราจะไปทางไหนคะ" รินดาถาม "ทางอ้อมค่ะ" อรตอบ "เพื่อเลี่ยงถนนเส้นหลัก เผื่อมีใครสังเกตเห็น" รถยนต์ค่อยๆ เคลื่อนออกจากคฤหาสน์ไปอย่างช้าๆ ราวกับจะกลืนหายไปกับความมืด รินดามองกลับไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่เป็นครั้งสุดท้าย แสงไฟในบางห้องยังคงสว่างไสว ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "คุณแน่ใจนะคะว่าจะไม่มีใครรู้" รินดาถามด้วยความกังวล "ฉันจัดการเรื่องการลาออกของตัวเองแล้วค่ะ" อรตอบ "ไม่มีใครสงสัย และฉันก็แน่ใจว่าคุณธนาคมจะไม่มาสนใจเรื่องแม่บ้านธรรมดาๆ อย่างฉัน" "แต่...รูปภาพในห้องโถง" รินดาเอ่ย "คุณแน่ใจเหรอคะว่าเขาจะไม่เห็นว่าเราหายไป" "เขาคงจะรู้ในวันพรุ่งนี้ค่ะ" อรบอก "แต่ตอนนั้นเราก็คงไปไกลเกินกว่าที่เขาจะตามเราทันแล้ว" รินดาถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่ก็มีความหวังฉายชัดในใจ "คุณเคยเจอภรรยาคนแรกของคุณธนาคมไหมคะ" รินดาตัดสินใจถาม อรคิดอยู่ครู่หนึ่ง "เคยค่ะ แต่ไม่บ่อยนัก" เธอตอบ "เธอเป็นคนสวยมากค่ะ สวยจนน่ากลัว" "น่ากลัวยังไงคะ" "เธอสวยจนเหมือนไม่ใช่คนจริงๆ ค่ะ" อรเล่า "แล้วเธอก็ดูเศร้าตลอดเวลา สายตาของเธอดูว่างเปล่า เหมือนคนไม่มีชีวิต" รินดานึกถึงภาพถ่ายในห้องโถง เธอเข้าใจความหมายของอรแล้ว "คุณธนาคมคงเสียใจมากสินะคะ" รินดาเอ่ย "เขาก็คงเสียใจ" อรตอบ "แต่การแสดงออกของเขา...มันไม่เคยดีพอ" รถยนต์แล่นผ่านทุ่งนาอันเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเสียงลมที่พัดผ่านเข้ามาเท่านั้น รินดาหลับตาลง เธอพยายามข่มความกลัว และนึกถึงอนาคตที่กำลังจะมาถึง "คุณอรคะ" รินดาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ถ้า...ถ้าคุณธนาคมตามเรามาเจอ เราจะทำยังไงคะ" อรชะลอความเร็วรถเล็กน้อย "ฉันเตรียมแผนสำรองไว้แล้วค่ะ" เธอตอบ "แต่ฉันหวังว่าจะไม่ต้องใช้มัน" "แผนสำรองคืออะไรคะ" "ฉันมีเพื่อนที่อยู่ต่างจังหวัด" อรบอก "ถ้าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะพาคุณไปหาเขา เขาจะช่วยเราหลบซ่อน" รินดาพยักหน้ารับ เธอรู้สึกซาบซึ้งใจในความช่วยเหลือของอรเป็นอย่างมาก "ทำไมคุณถึงยอมช่วยฉันคะ" รินดาถาม อรยิ้มบางๆ "เพราะฉันเคยเห็นคนในสถานการณ์เดียวกับคุณค่ะ" เธอตอบ "ฉันเห็นความเจ็บปวดของพวกเขา และฉันก็ไม่อยากให้ใครต้องเจอแบบนั้นอีก" รินดารู้สึกตื้นตันใจจนพูดไม่ออก เธอหันไปมองต้นกล้าที่ยังคงหลับใหลอยู่บนเบาะ เธอแน่ใจว่าเธอตัดสินใจถูกแล้วที่หนีออกมา "เราจะไปถึงที่นั่นเมื่อไหร่คะ" รินดาถาม "อีกประมาณสามชั่วโมงค่ะ" อรบอก "ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด" ทั้งสองคนเงียบไปอีกครั้ง พวกเขาขับรถต่อไปท่ามกลางความมืด โดยมีเป้าหมายเดียวกันคือการหลบหนีจากอดีตที่โหดร้าย และเริ่มต้นชีวิตใหม่ เมื่อใกล้รุ่งอรุณ รถยนต์ก็เลี้ยวเข้าสู่ถนนลูกรังเล็กๆ มุ่งหน้าไปยังบ้านหลังเล็กๆ ที่ตั้งอยู่กลางทุ่งนา "เราถึงแล้วค่ะ" อรบอก "นี่คือที่พักของเราชั่วคราว" รินดาลงจากรถ เธอสูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าเข้าไปเต็มปอด บ้านหลังเล็กๆ ดูอบอุ่นและเรียบง่าย มีแสงไฟสลัวๆ ลอดออกมาจากหน้าต่าง "เข้ามาเลยค่ะ" อรเชื้อเชิญ "เดี๋ยวฉันจะไปปลุกเพื่อนฉัน" รินดาอุ้มต้นกล้าเดินตามอรเข้าไปในบ้าน หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความหวังและความไม่แน่นอน เมื่อประตูบ้านเปิดออก ชายสูงวัยคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเขาดูใจดีและอ่อนโยน "อร ยินดีด้วยนะที่มาถึงอย่างปลอดภัย" ชายคนนั้นกล่าวทักทาย "แล้วนี่ก็คงเป็นแขกพิเศษของเราสินะ" "ท่านลุงคะ" อรแนะนำ "นี่คุณรินดาค่ะ และนี่ลูกชายของเธอ ต้นกล้า" ชายสูงวัยยิ้มให้กับรินดา "ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณรินดา ยินดีที่ได้รู้จักนะเจ้าหนู" รินดารู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงความปลอดภัยในสถานที่แห่งนี้ "ขอบคุณมากค่ะคุณลุง" รินดาเอ่ย "ที่ให้ที่พักแก่พวกเรา" "ไม่ต้องเกรงใจหรอก" ชายสูงวัยกล่าว "อรเล่าเรื่องให้ฉันฟังหมดแล้ว" รินดาหันไปมองอรด้วยสายตาซาบซึ้ง "คุณรินดาคะ" ชายสูงวัยหันมาพูดกับเธอ "ที่นี่ปลอดภัยค่ะ คุณไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว" รินดาพยักหน้ารับ เธอรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก "แต่..." ชายสูงวัยกล่าวเสียงเบาลง "คุณธนาคมเป็นคนมีอิทธิพลมาก เราคงต้องระวังตัวให้มากที่สุด" รินดาพยักหน้ารับ เธอรู้ดีว่าการเดินทางของเธอยังอีกยาวไกล เธออุ้มต้นกล้าที่เริ่มขยับตัวเล็กน้อย เข้าไปในบ้าน เธอวางลูกชายลงบนโซฟาอย่างเบามือ "ได้เวลาที่เราจะต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้วนะ ต้นกล้า" รินดากระซิบข้างหูของลูกชาย แม้จะยังคงมีความกังวลใจอยู่บ้าง แต่รินดาก็รู้สึกได้ถึงความหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธอ การหลบหนีครั้งนี้อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่ยาวนาน แต่สำหรับตอนนี้ อย่างน้อยที่สุด เธอก็ได้พาตัวเองและลูกชายออกจากนรกบนดินมาได้แล้ว