"สมชาย" ภูผาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "คุณเข้ามานั่งก่อนสิ" สมชายก้าวเข้ามาอย่างลังเล ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องทำงานของภูผาอย่างระแวดระวัง เขาถอยหลังไปนั่งเก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะทำงานของภูผาอย่างเงียบเชียบ ไม่พูดอะไรสักคำ ภูผามองสมชายด้วยความเข้าใจในความหวาดกลัวที่ฉายชัดอยู่ในแววตา เขาเห็นความพยายามที่จะเก็บซ่อนบางสิ่งบางอย่าง แต่ก็สัมผัสได้ถึงความทุกข์ที่ถาโถมเข้ามา "ผมรู้ว่าคุณกำลังลำบากนะสมชาย" ภูผากล่าวต่อ "ผมอยากให้คุณรู้ว่า… ผมไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อจะตำหนิคุณ" สมชายเงยหน้าขึ้นมองภูผาอย่างไม่เชื่อสายตา "คุณ… คุณไม่ได้จะไล่ผมออกอีกแล้วใช่ไหมครับ" เสียงของเขาสั่นเครือ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "ไม่เลย" ภูผายืนยัน "ผมอยากจะช่วยคุณมากกว่า" เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย "ผมรู้ว่าคุณกำลังถูกวิวัฒน์บีบบังคับใช่ไหม" สมชายหน้าซีดเผือด เขากลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ "ผม… ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรครับ" เขาพยายามปฏิเสธ แต่เสียงของเขาอ่อนแรงลงทุกขณะ "สมชาย" ภูผาใช้คำพูดที่อ่อนโยนแต่หนักแน่น "ผมเห็นหลักฐานแล้ว… รายชื่อคนที่เข้าถึงข้อมูล… และประวัติการทำงานของคุณ… ผมเข้าใจว่าวิวัฒน์อาจจะใช้บางอย่างมาข่มขู่คุณ… อาจจะเป็นเรื่องครอบครัว… หรือหนี้สิน… หรืออะไรก็ตาม" น้ำตาของสมชายไหลลงมาอาบแก้ม เขาไม่สามารถปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงได้อีกต่อไป "ผม… ผมขอโทษครับคุณภูผา" เสียงสะอื้นปนเปกับคำพูด "ผมไม่มีทางเลือกจริงๆ ครับ" "บอกผมมาเถอะสมชาย" ภูผาเร่งเร้า "คุณกำลังส่งข้อมูลอะไรให้วิวัฒน์ไปบ้าง" สมชายกัดริมฝีปากแน่น "ผม… ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายบริษัทนะครับ" เขาพร่ำบอก "ผมแค่… แค่ส่งข้อมูลบางส่วนที่เกี่ยวกับ… การตลาด… การขาย… และ… และโครงสร้างลูกค้าของเราไปให้เขา" "แค่บางส่วนเหรอ" ภูผาทวนคำ ใบหน้าของเขายังคงเคร่งเครียด "แล้วข้อมูลทางการเงินล่ะ… หรือข้อมูลลับทางการค้า… คุณได้ส่งมอบให้เขาด้วยหรือเปล่า" สมชายส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "ไม่ครับ! ผมไม่กล้าทำอย่างนั้นเด็ดขาด! ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องใหญ่… และผมก็… ผมก็ไม่ได้อยากจะเป็นคนทรยศจริงๆ" เขาเงยหน้ามองภูผาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "วิวัฒน์… เขาขู่ผมว่า… ถ้าผมไม่ทำตาม… เขาจะเปิดโปงเรื่องในอดีตของผม… เรื่องที่ผมเคย… เคยโกงเงินบริษัทสมัยที่ผมทำงานที่นี่ครั้งแรก… เขาบอกว่าเขาจะทำให้ผมติดคุก… และจะทำลายชื่อเสียงครอบครัวผมไปตลอดกาล" ภูผาเงียบไปครู่หนึ่ง เขาประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ สมชายไม่ได้โกหก เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกผิดที่แท้จริงจากสมชาย "แล้ววิวัฒน์ต้องการอะไรจากข้อมูลที่คุณส่งให้เขา" "เขาอยากรู้… ความเคลื่อนไหวทางการตลาดของเรา… คู่แข่งของเรา… และ… และเขาอยากให้ผมช่วยหาจุดอ่อนของบริษัทเรา… เพื่อที่เขาจะได้โจมตีเราได้ง่ายขึ้น" สมชายตอบ "ผมพยายามส่งข้อมูลที่ไม่สำคัญให้เขามากที่สุดเท่าที่จะทำได้… แต่เขาก็ยังไม่พอใจ… เขาบอกว่าถ้าผมยังไม่ทำตามที่เขาต้องการ… เขาจะจัดการกับผม" "แล้วคุณจะทำอย่างไรต่อไป" ภูผาถาม "ผม… ผมไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วครับ" สมชายก้มหน้าต่ำ "ผมกลัวมาก… กลัวว่าจะเสียทุกอย่างไป" "ผมจะช่วยคุณเอง" ภูผากล่าวอย่างหนักแน่น "แต่คุณต้องให้ความร่วมมือกับผมอย่างเต็มที่… คุณต้องบอกผมทุกอย่างที่คุณรู้เกี่ยวกับแผนการของวิวัฒน์… และคุณต้องช่วยผมหาทางจัดการกับเขา" สมชายมองภูผาด้วยความหวัง "คุณ… คุณจะช่วยผมจริงๆ เหรอครับ" "ผมจะช่วย" ภูผาย้ำ "แต่คุณต้องเลิกกลัว… และต้องกล้าเผชิญหน้ากับความจริง" เขาเว้นวรรคเล็กน้อย "ผมจะจัดการเรื่องการข่มขู่ของวิวัฒน์เอง… ผมจะหาหลักฐานที่จะทำให้เขาจนมุม… และถ้าจำเป็น… ผมจะใช้เรื่องในอดีตของคุณ… เพื่อเป็นประโยชน์ในการเอาผิดกับเขา… ถ้าคุณพร้อมที่จะร่วมมือกับผม" สมชายพยักหน้าอย่างรวดเร็ว "ผมพร้อมครับ! ผมจะทำทุกอย่างที่คุณบอก! ผมอยากจะชดใช้ความผิดที่ผมเคยทำ… และผมอยากจะหยุดวิวัฒน์ให้ได้" "ดีมาก" ภูผายิ้มบางๆ "ตอนนี้… ไปหาธารารัตน์กันเถอะ… เธอควรจะรู้เรื่องนี้… และเราต้องวางแผนร่วมกัน" เมื่อภูผาและสมชายเดินออกจากห้องทำงานของภูผา ธารารัตน์ก็กำลังรออยู่หน้าห้อง เธอเห็นสีหน้าของสมชายที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและน้ำตาที่แห้งกรัง ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ "สมชาย… เกิดอะไรขึ้น" ภูผาหันไปมองธารารัตน์ "เขาเล่าทุกอย่างให้ผมฟังแล้วครับธารารัตน์" ธารารัตน์มองสมชายด้วยความสงสัย "ทุกอย่าง… หมายถึงเรื่องอะไรคะ" ภูผาจึงเล่าเรื่องราวที่สมชายเปิดเผยให้ธารารัตน์ฟังทั้งหมด ธารารัตน์ฟังด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เธอรู้สึกสงสารสมชายที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากเช่นนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกโกรธวิวัฒน์ที่ใช้วิธีการสกปรกเช่นนี้ในการเอาชนะผู้อื่น "ฉันไม่คิดเลยว่าวิวัฒน์จะใช้วิธีสกปรกแบบนี้" ธารารัตน์กล่าว "เขาถึงกับขู่สมชายเรื่องในอดีตเลยเหรอ" "ครับ" ภูผาตอบ "แต่นั่นก็ทำให้เราได้ข้อมูลสำคัญ" "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปคะ" ธารารัตน์ถาม "เราต้องใช้ข้อมูลนี้ให้เป็นประโยชน์" ภูผาอธิบาย "เราจะให้สมชายแสร้งทำเป็นยังคงให้ความร่วมมือกับวิวัฒน์ต่อไป… และคอยส่งข้อมูลที่ผิดพลาดบางอย่างให้เขา… เพื่อล่อให้เขาเปิดเผยแผนการทั้งหมดของเขาออกมา" "แล้วเราจะจับเขายังไงคะ" ธารารัตน์ถาม "เราจะวางแผนการครั้งใหญ่" ภูผาตอบ "เราจะใช้สมชายเป็นเหยื่อล่อ… เพื่อให้วิวัฒน์พลาดท่า… และเราจะได้รวบรวมหลักฐานทั้งหมดเพื่อดำเนินคดีกับเขา" ธารารัตน์มองภูผาด้วยความชื่นชมในความเฉลียวฉลาดและความกล้าหาญของเขา "ฉันเชื่อใจคุณค่ะคุณภูผา" "ขอบคุณครับธารารัตน์" ภูผายิ้ม "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" ทั้งสามคนได้ใช้เวลาพูดคุยและวางแผนกันอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งได้แผนการที่รัดกุมและแน่ใจว่าจะสามารถจัดการกับวิวัฒน์ได้อย่างแน่นอน สมชายรู้สึกดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้รับความช่วยเหลือและกำลังใจจากทั้งภูผาและธารารัตน์ เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไป และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทายที่กำลังจะมาถึง