ธารารัตน์ยืนมองภูผาอยู่ตรงนั้น สายตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นความมุ่งมั่นที่ปนเปื้อนไปด้วยอดีตอันเจ็บปวดที่พวกเขาเคยมีร่วมกัน คำพูดของเขาว่า "ณิชาเข้าใจ เธอรู้ว่าผมรักคุณ" ก้องอยู่ในหูราวกับเสียงกระซิบของปีศาจที่พยายามล่อลวงเธอให้หลงกลอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าภูผาเป็นคนฉลาด เขารู้ว่าจะพูดอย่างไรให้เธอคล้อยตาม รู้ว่าจะใช้ประโยชน์จากความอ่อนแอและความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกๆ ในใจของเธอได้อย่างไร "คุณภูผาคะ" เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "คุณแน่ใจเหรอคะว่าณิชาเข้าใจจริงๆ" "แน่นอน" ภูผาตอบทันควัน ราวกับรอคำถามนี้อยู่แล้ว "ณิชาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม เธอรู้ว่าหัวใจผมเป็นของใครมาตลอด" หัวใจของธารารัตน์บีบรัดแน่น ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เธอจำได้ดีถึงความสัมพันธ์ที่เธอเคยมีกับภูผาเมื่อห้าปีก่อน มันเต็มไปด้วยความหลงใหล ความเข้าใจผิด และสุดท้ายก็จบลงด้วยความเกลียดชังและการจากลา เธอทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลังเพื่อหนีจากความเจ็บปวดนั้น แต่ตอนนี้ ภูผากลับมาพร้อมกับข้อเสนอที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยธุรกิจของเธอ ซึ่งกำลังจะล้มละลาย เขาบอกว่าต้องการพิสูจน์ตัวเอง ต้องการเวลาที่จะทำให้เธอรู้ว่าเขายังรักเธออยู่ แต่คำพูดเหล่านั้นมันเหมือนกับยาพิษที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง มันหวานล้ำชวนให้ใจสั่น แต่ก็แฝงไว้ด้วยอันตรายที่อาจจะกลืนกินเธอจนหมดสิ้น "แต่… ฉัน… ฉันไม่แน่ใจ" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา "การตัดสินใจครั้งนี้ มันส่งผลกระทบต่อหลายคน ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียว" "ผมเข้าใจ" ภูผาถอนหายใจยาว "แต่คุณก็ต้องเห็นแก่ตัวบ้างนะธารารัตน์ คุณต้องคิดถึงตัวเอง คิดถึงความสุขของคุณเองบ้าง" "ความสุขของฉัน… มันมีอยู่จริงหรือคะ" เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ "หรือว่ามันเป็นเพียงภาพลวงตาที่เราเคยสร้างขึ้นมา" "มันมีอยู่จริง" ภูผาจับมือของเธอไว้แน่น "และผมก็พร้อมที่จะทำให้มันกลับมาอีกครั้ง" มือของเขาอบอุ่น แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่น ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมา ราวกับภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำ เธอเห็นภาพตัวเองในวันนั้น ยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ปากของเธอเอ่ยถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด และเขาก็ยืนมองเธอด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย "คุณภูผาคะ" เธอพยายามดึงมือกลับ แต่เขาบีบแน่นขึ้น "คุณเคยทำร้ายฉัน… ทำร้ายจิตใจฉันมากแค่ไหน คุณจำได้ไหม" "ผมจำได้ทุกอย่าง" เขาตอบเสียงแหบพร่า "และผมก็เสียใจทุกวินาทีที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด" "คำขอโทษ… มันไม่สามารถลบล้างความเจ็บปวดทั้งหมดได้หรอกนะคะ" ธารารัตน์พูด ทั้งที่น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "มันเหมือนกับแก้วที่แตกไปแล้ว ต่อให้ปะติดปะต่ออย่างไร มันก็ไม่เหมือนเดิม" "แต่เราก็สามารถสร้างมันขึ้นมาใหม่ได้" ภูผายังคงยืนกราน "เราสามารถสร้างความเชื่อใจขึ้นมาใหม่ได้ เราสามารถสร้างความรักที่แข็งแกร่งกว่าเดิมได้" "ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะสามารถเชื่อใจคุณได้อีกครั้งหรือเปล่า" เธอเอ่ยอย่างจริงจัง "ห้าปีที่ผ่านมา มันเป็นบทเรียนที่ราคาแพงเกินไป" "ผมขอโอกาสอีกครั้งนะครับธารารัตน์" ภูผาอ้อนวอน "ขอโอกาสให้ผมได้พิสูจน์ตัวเอง ขอโอกาสให้ผมได้แก้ไขทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยผิดพลาดไป" เสียงคลื่นซัดสาดเบาๆ ราวกับจะกล่อมให้เธอใจอ่อน แต่ความกลัวและความไม่แน่นอนกลับถาโถมเข้ามาในใจของเธอ เธอรู้ดีว่าการกลับไปหาภูผาอีกครั้ง มันคือการก้าวเข้าสู่ดินแดนแห่งความเจ็บปวดที่คุ้นเคย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดคิดไม่ได้ว่า บางที… บางที… เขาอาจจะเปลี่ยนไปจริงๆ บางที… ความรู้สึกที่เขาแสดงออกมา อาจจะไม่ใช่เพียงแค่การหลอกลวง "ฉันขอเวลาคิดนะคะ" ธารารัตน์พูดเสียงเครือ "ฉันต้องการเวลาอีกสักหน่อย" "ได้ครับ" ภูผาพยักหน้า "ผมจะรอ" เขาค่อยๆ ปล่อยมือของเธอออก แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอไม่คลาดสาย ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้แผ่ซ่านเข้ามาในตัวเธอ เธอรู้สึกสับสน อ่อนแอ และเต็มไปด้วยความหวังริบหรี่ "คุณจะกลับวิลล่าเลยไหมครับ" ภูผาถาม "เดี๋ยวผมไปส่ง" "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเดินกลับเองได้" ธารารัตน์ตอบ เธอต้องการอยู่คนเดียว ต้องการเวลาที่จะจัดการกับความรู้สึกที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในใจ "ถ้าอย่างนั้น… ผมขอตัวก่อนนะครับ" ภูผาโค้งศีรษะเล็กน้อย "แล้ว… ไว้ผมจะไปหาคุณที่วิลล่า พรุ่งนี้เช้า" เขาเดินจากไป ทิ้งให้ธารารัตน์ยืนอยู่เพียงลำพังบนชายหาดอันเงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่องลงมา ราวกับกำลังเย้ยหยันความรู้สึกของเธอที่กำลังแตกสลาย "ทำไม… ทำไมต้องกลับมาเจอเขาอีกครั้ง" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ทำไมโชคชะตาถึงเล่นตลกกับชีวิตฉันแบบนี้" เธอทรุดตัวลงนั่งบนผืนทรายเย็นเฉียบ กอดเข่าไว้แนบอก ปล่อยให้สายน้ำตาไหลรินไปกับเสียงคลื่น เธอยังคงติดอยู่ในวังวนของความรู้สึกที่ซับซ้อน ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป หัวใจของเธอสั่นไหว ราวกับจะแตกสลายลงอีกครั้ง