ธารารัตน์ตัดสินใจที่จะไม่รีบร้อนตอบรับข้อเสนอของภูผา เธอต้องการเวลาที่จะคิดทบทวน และที่สำคัญที่สุด เธอต้องการหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างภูผากับณิชา เธอโทรศัพท์หานิชาทันที "ฮัลโหล ณิชา" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะฟังดูเป็นปกติ "เป็นไงบ้าง" "ธารารัตน์! ฉันก็เรื่อยๆ จ้ะ" ณิชาตอบอย่างร่าเริง "แล้วเธอเป็นไงบ้าง" "ก็… กำลังปรับตัวอยู่" ธารารัตน์ตอบ "ฉันมีเรื่องอยากจะถามเธอหน่อย" "ได้สิ ถามมาเลย" ณิชาตอบ "มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า" "คือ… ฉันอยากจะถามเกี่ยวกับคุณภูผาน่ะ" ธารารัตน์พูดอย่างอึกอัก "เธอสนิทกับเขามากแค่ไหน" ณิชาเงียบไปเล็กน้อย ราวกับกำลังประมวลผลคำถาม "อ๋อ ภูผาเหรอ" เธอพูดเสียงเรียบขึ้น "เราเป็นเพื่อนกันมานานแล้วนะ แต่ว่า… ไม่ได้สนิทขนาดนั้นหรอก" "แล้ว… เธอรู้เรื่องของเขากับฉันมากแค่ไหน" ธารารัตน์ถามอย่างตรงไปตรงมา "เขาก็เคยเล่าให้ฟังบ้างนะ" ณิชาตอบ "ว่าเคยคบกับเธอเมื่อก่อน" "แล้ว… ทำไมเขาถึงเลิกกันล่ะ" ธารารัตน์ถามต่อ "เธอรู้สาเหตุไหม" ณิชาหัวเราะเบาๆ "เรื่องของคนสองคน ฉันจะไปรู้ได้ยังไงจ้ะ" ธารารัตน์รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอก็เข้าใจ เธอไม่สามารถคาดหวังให้ณิชาบอกทุกอย่างได้ "แล้ว… เธอรู้สึกอย่างไรกับคุณภูผา" ธารารัตน์ถามอย่างระมัดระวัง "ก็… เขาเป็นเพื่อนที่ดีนะ" ณิชาตอบ "แต่ฉันไม่เคยมีความรู้สึกอื่นให้เขาเลย" คำตอบของณิชาทำให้ธารารัตน์โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง อย่างน้อยเธอก็เชื่อว่าณิชาไม่ได้มีความรู้สึกอะไรเกินเลยกับภูผา "ขอบคุณมากนะณิชา" ธารารัตน์พูด "เธอช่วยฉันได้มากเลย" "ไม่เป็นไรจ้ะ" ณิชาตอบ "มีอะไรก็บอกฉันได้เสมอ" หลังจากวางสายจากณิชาแล้ว ธารารัตน์ก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ เธอยังคงมีคำถามมากมายที่ค้างคาอยู่ในใจ เธอตัดสินใจที่จะลองติดต่อไปหาอดีตพนักงานคนหนึ่งของบริษัท ที่เคยทำงานใกล้ชิดกับภูผาเมื่อห้าปีก่อน "สวัสดีค่ะ คุณสมชาย" ธารารัตน์พูดเมื่ออีกฝ่ายรับสาย "จำฉันได้ไหมคะ ธารารัตน์" "อ๋อ คุณธารารัตน์เองครับ" เสียงสมชายฟังดูประหลาดใจ "จำได้สิครับ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ" "ค่ะ" ธารารัตน์ตอบ "ฉันมีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือจากคุณสมชายหน่อยค่ะ" "ครับ มีอะไรบอกมาได้เลยครับ" "คือ… ฉันอยากจะสอบถามเกี่ยวกับคุณภูผาน่ะค่ะ" ธารารัตน์พูดอย่างจริงจัง "เมื่อห้าปีก่อน… เขาทำงานใกล้ชิดกับบริษัทของเราใช่ไหมคะ" "ใช่ครับ" สมชายตอบ "ตอนนั้นคุณภูผาเป็นที่ปรึกษาให้กับบริษัทเรา" "แล้ว… คุณสมชายพอจะทราบไหมคะว่า ตอนนั้น… ความสัมพันธ์ของคุณภูผากับฉันเป็นอย่างไร" ธารารัตน์ถามอย่างลังเล สมชายเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกถึงอดีต "อ๋อ… ตอนนั้นคุณกับคุณภูผาก็ดูรักกันดีนะครับ" เขาพูด "แต่… หลังๆ มานี้ ผมเห็นมีปัญหาอะไรกันบางอย่าง" "ปัญหาอะไรเหรอคะ" ธารารัตน์ถามอย่างกระตือรือร้น "ผมก็ไม่แน่ใจรายละเอียดทั้งหมดหรอกครับ" สมชายตอบ "แต่เหมือนว่า… จะมีเรื่องของคุณผู้หญิงอีกคนเข้ามาเกี่ยวข้อง" หัวใจของธารารัตน์เต้นแรง "ผู้หญิงอีกคน? คุณสมชายหมายถึงใครคะ" "ผมไม่แน่ใจชื่อนะครับ" สมชายพูด "แต่เห็นว่า… เป็นคนใกล้ตัวของคุณภูผา" คำพูดนั้นทำให้ธารารัตน์ใจหายวาบ "คนใกล้ตัว? เป็นใครคะ" "ผมก็ไม่ทราบจริงๆ ครับ" สมชายตอบ "ตอนนั้นผมก็พอจะเดาๆ เอาจากที่คุณภูผาดูเปลี่ยนไป… ดูเหมือนจะมีเรื่องให้ต้องตัดสินใจอะไรบางอย่าง" "แล้ว… คุณภูผา… เขาตัดสินใจเลือกใครคะ" ธารารัตน์ถาม น้ำเสียงสั่นเครือ สมชายถอนหายใจ "สุดท้าย… เขาก็เลือกที่จะ… หายไปจากชีวิตคุณธารารัตน์นะครับ" คำพูดนั้นเหมือนกับก้อนหินที่ทับถมลงบนหัวใจของธารารัตน์ เธอรู้สึกเจ็บปวดราวกับบาดแผลเก่ากำลังถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง "ขอบคุณมากนะคะ คุณสมชาย" เธอพูดเสียงแผ่วเบา "ฉันได้ข้อมูลที่ต้องการแล้ว" หลังจากวางสายจากสมชาย ธารารัตน์ก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เธอรู้สึกสับสนและเสียใจเป็นอย่างมาก เธอไม่เคยรู้เลยว่ามีผู้หญิงอีกคนเข้ามาเกี่ยวข้องในความสัมพันธ์ของเธอกับภูผาเมื่อห้าปีก่อน "หรือว่า… ผู้หญิงคนนั้น… คือณิชา" เธอคิดในใจ "เป็นไปได้ไหมว่า… ภูผาเคยรักณิชามาก่อน" ความสงสัยและความไม่แน่นอนถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ในเขาวงกตที่ซับซ้อน เธอไม่รู้ว่าความจริงคืออะไร และใครคือคนที่เธอควรจะเชื่อใจ เธอตัดสินใจว่า เธอจะไม่ยอมให้ภูผาหลอกลวงเธออีกต่อไป เธอจะต้องหาความจริงให้เจอ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม