“ผมคิดว่า… คุณไพศาล… เข้าใจผิดไปหน่อยครับ” สุริยะกล่าว เสียงของเขาหนักแน่นและชัดเจน แววตาจับจ้องไปยังใบหน้าของคุณไพศาลที่ฉายแววประหลาดใจระคนไม่พอใจ “การเจรจาครั้งนี้… ไม่ได้มีวัตถุประสงค์เพื่อจะยอมอ่อนข้อ… แต่เพื่อจะมาทวงความยุติธรรม… และเปิดเผยความจริง… ที่คุณพยายามจะปกปิดเอาไว้” คุณไพศาลเลิกคิ้วสูงขึ้น “คุณสุริยะ… นี่คุณกำลังพูดถึงอะไรกัน… ผมไม่เข้าใจ” เขากล่าว เสียงเริ่มมีความระแวงแฝงเข้ามา “คุณเข้าใจดีครับ” สุริยะตอบ “คุณคิดว่าคุณแนบเนียน… ในการปล่อยข่าวลวง… เพื่อบีบให้บริษัทอัครเดชยอมขายกิจการในราคาถูก… หรือยอมให้คุณเข้ามามีส่วนร่วมในโครงการใหม่… โดยที่คุณไม่ต้องลงทุนลงแรงอะไรเลย… และคุณยังใช้ช่องโหว่ในระบบ… เพื่อล้วงข้อมูล… และสร้างความเสียหาย… ใช่หรือไม่ครับ” คำพูดของสุริยะทำให้บรรยากาศในห้องประชุมยิ่งทวีความตึงเครียด คุณพงศ์เทพมองไปที่สุริยะด้วยความภาคภูมิใจ ในขณะที่รินดาแทบจะกลั้นหายใจ เธอสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานบางอย่างที่ปะทุขึ้นในห้อง คุณไพศาลหัวเราะเบาๆ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ปราศจากความขบขัน “คุณสุริยะ… ผมไม่ทราบว่าใครไปให้ข้อมูลผิดๆ กับคุณมา… แต่การกล่าวหาลอยๆ แบบนี้… มันไม่ถูกต้องนะครับ… ผมคือผู้มีวิสัยทัศน์… และผมเพียงต้องการจะเห็นธุรกิจ… ที่ผมเคยร่วมงานด้วย… ก้าวหน้า… และแข็งแกร่งขึ้น… ผมไม่ได้มีเจตนาจะทำลายใคร” “เจตนาของคุณ… อาจจะดูเหมือนสวยหรู… แต่การกระทำของคุณ… กลับสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง” สุริยะหยิบอุปกรณ์บันทึกเสียงขนาดเล็กออกมาวางลงบนโต๊ะ “ผมได้เตรียมการ… เพื่อให้การสนทนาของเราในวันนี้… ถูกบันทึกไว้อย่างถูกต้อง… ซึ่งรวมถึง… พยาน… ที่อยู่เบื้องหลังการปล่อยข่าวลวง… และการเจาะระบบ… ทั้งหมด… ครับ” ดวงตาของคุณไพศาลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เขาเหลียวมองไปทางประตูห้องประชุมอย่างรวดเร็ว ราวกับจะมองหาทางหลบหนี “คุณ… คุณกำลังจะทำอะไร… นี่มันเป็นการใส่ร้าย… และหมิ่นประมาท!” “ผมไม่ได้กำลังใส่ร้าย… ผมกำลังเปิดเผยความจริง” สุริยะกล่าว “และผมไม่ได้มาคนเดียว… ทีมงานของผม… ได้เตรียมพร้อม… ที่จะเข้ามารายงาน… ต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ… ในอีกไม่ช้านี้… หลักฐานทุกอย่าง… ได้ถูกรวบรวมไว้อย่างครบถ้วน… แล้วครับ” คุณพงศ์เทพก้าวออกมาข้างหน้า ยืนเคียงข้างสุริยะ “คุณไพศาล… ถึงเวลาที่คุณจะต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของคุณแล้ว… ผมเคยให้โอกาสคุณ… แต่คุณกลับใช้มัน… ในทางที่ผิด… ผมผิดเอง… ที่เคยเชื่อใจคนผิด… และปล่อยให้เขาเข้ามาใกล้ชิด… ครอบครัวของผม… มากเกินไป” ใบหน้าของคุณไพศาลซีดเผือดลงไปทุกขณะ เขาพยายามรวบรวมสติ “คุณพงศ์เทพ… ใจเย็นก่อน… เรามาคุยกันดีๆ… เรื่องมันอาจจะ… มีความเข้าใจผิด… อยู่บ้าง…” “ความเข้าใจผิด… ที่ทำให้ข้อมูลสำคัญ… ของบริษัทรั่วไหล… ความเข้าใจผิด… ที่ทำให้พนักงานของเรา… ต้องตกอยู่ในความหวาดระแวง… และความเข้าใจผิด… ที่เกือบจะทำให้บริษัทของเรา… ล้มละลาย… ใช่ไหมครับ” สุริยะถามกลับ น้ำเสียงเย้ยหยันเล็กน้อย “ผมว่า… เราไม่มีอะไรจะคุยกันอีกแล้ว… คุณไพศาล” ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายก้าวเข้ามาในห้อง ใบหน้าของพวกเขาแสดงถึงความจริงจังและมุ่งมั่น “คุณไพศาล… คุณถูกจับกุม… ในข้อหา… การฉ้อโกง… การขโมยข้อมูล… และการสร้างความเสียหาย… ต่อทรัพย์สิน… ของบริษัท… โปรดให้ความร่วมมือ” เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งกล่าว คุณไพศาลดูเหมือนจะหมดหนทาง เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แววตาของเขาเหลือบมาทางรินดา… เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด… และความเสียใจ… แต่ก็ช้าเกินไปเสียแล้ว รินดาเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ “ทำไมคะ… คุณไพศาล… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้…” เสียงของเธอสั่นเครือ คุณไพศาลเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ “รินดา… ฉัน… ฉันขอโทษ…” เป็นคำพูดเพียงไม่กี่คำ… ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเขา… ก่อนที่เจ้าหน้าที่ตำรวจจะนำตัวเขาออกไป… สุริยะเดินเข้ามาหาเธอ โอบไหล่ของเธอเบาๆ “ไม่เป็นไรนะครับ… คุณรินดา… เรื่องร้ายๆ… มันจบลงแล้ว… ต่อจากนี้ไป… จะมีแต่สิ่งดีๆ… เกิดขึ้นกับคุณ… และครอบครัวของคุณ…” รินดามองสุริยะด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย… ทั้งความโล่งใจ… ความเศร้า… และความซาบซึ้ง… เธอไม่เคยคิดเลยว่า… วันนี้… จะมาถึง… วันที่ความจริง… ได้ถูกเปิดเผย… และคนที่เธอเคย… เผลอใจ… จะเป็นส่วนหนึ่ง… ในการกอบกู้… ทุกสิ่งทุกอย่าง… กลับคืนมา…