ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่น รินดานั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว ดวงตาของเธอเหม่อลอย มองออกไปยังสวนนอกหน้าต่าง มือของเธอกำแน่น กำไลข้อมือที่สุริยะเคยให้ไว้ ยังคงสวมอยู่ที่ข้อมือของเธอ สัมผัสเย็นๆ ของโลหะ ทำให้เธอยิ่งรู้สึกหนาวเหน็บ คำสารภาพของสุริยะยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเธอ ‘ผม… มีแผนการ… ที่จะทำลาย… ธุรกิจ… และชื่อเสียง… ของคุณพงศ์เทพ…’ ‘ผม… สาบานกับตัวเอง… ว่าจะต้อง… ทำให้คุณพงศ์เทพ… จ่ายในสิ่งที่เขาทำไว้…’ ความรักที่เธอทุ่มเทให้… ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เธอมีให้… ทั้งหมดนี้… คือส่วนหนึ่งของแผนการแก้แค้น… หรือเธอคิดไปเอง… ‘ความรักที่ผมมีให้คุณ… มัน… จริง… รินดา… ผม… ไม่ได้หลอกคุณ… ในเรื่องนั้น…’ คำพูดของสุริยะ… ดูจริงใจ… แต่… หัวใจของเธอกลับรู้สึกสั่นคลอน… เธอจะเชื่อเขาได้อย่างไร… เมื่อเขาเคยโกหกเธอ… ตั้งแต่เริ่มต้น… “คุณรินดา…” เสียงสุริยะดังขึ้นอย่างแผ่วเบา เขาค่อยๆ เดินเข้ามาหาเธอ รินดาเงยหน้ามองเขา สายตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด “คุณสุริยะคะ” เธอเอ่ยถามเสียงสั่น “ทำไม… คุณถึงได้… ทำแบบนี้… กับหนู” สุริยะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอ “ผม… รู้ว่ามัน… ยาก… ที่จะอธิบาย… แต่… ผม… ขอโทษจริงๆ ครับ…” “ขอโทษ… แค่นั้น… มัน… เพียงพอแล้วหรือคะ” รินดาถาม “ความเชื่อใจ… ที่หนูมีให้คุณ… มัน… หายไปแล้วนะคะ” “ผม… รู้… ครับ…” สุริยะมองเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผม… รู้ว่าผม… ทำให้คุณ… เจ็บปวด… มาก…” “หนู… ไม่เข้าใจ… ว่าทำไม… คุณถึงได้… ทำร้าย… คนที่คุณ… บอกว่ารัก… ได้ลง…” น้ำตาของรินดาเริ่มไหลริน “คุณ… ใช้หนู… เพื่อแก้แค้น… พ่อของหนู… ใช่ไหมคะ” “ตอนแรก… ผม… คิดแบบนั้น… จริงๆ ครับ…” สุริยะยอมรับ “แต่… เมื่อผม… ได้รู้จักคุณ… ได้เห็น… ความดี… ของคุณ… ผม… ก็ไม่อาจ… ทำร้ายคุณ… ได้อีก…” “แล้ว… แผนการของคุณ… ล่ะคะ” รินดาถาม “คุณ… ยกเลิกมันแล้ว… จริงๆ… หรือคะ” “ผม… ยกเลิกมันแล้ว… ครับ…” สุริยะยืนยัน “ผม… ไม่ต้องการ… ทำลาย… ครอบครัวของคุณ… และที่สำคัญที่สุด… ผม… ไม่ต้องการ… สูญเสีย… คุณ… ไป…” เขาเอื้อมมือมาจับมือของเธออย่างแผ่วเบา “ผม… รู้ว่า… การกระทำของผม… มัน… เลวร้าย… แต่… ผม… อยากให้คุณ… ลอง… ให้โอกาส… ผม… อีกครั้ง…” “โอกาส… อย่างนั้นหรือคะ” รินดาถาม “คุณ… จะให้โอกาส… หนู… ยังไง… ในเมื่อ… ความเชื่อใจ… มัน… หายไปแล้ว” “ผม… จะพิสูจน์… ให้คุณเห็น… ครับ…” สุริยะกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผม… จะทำทุกวิถีทาง… เพื่อให้คุณ… กลับมาเชื่อใจ… ผม… อีกครั้ง…” “แล้ว… เรื่องของคุณพงศ์เทพ… ล่ะคะ” รินดาถาม “คุณ… จะทำอย่างไร… กับเรื่องนั้น” “ผม… ได้ตัดสินใจแล้ว… ครับ…” สุริยะตอบ “ผม… จะไม่แก้แค้น… คุณพงศ์เทพ… อีกต่อไป… ผม… จะปล่อยวาง… อดีต… และ… เริ่มต้นชีวิตใหม่… กับคุณ… ครับ…” เขาบีบมือของเธอเบาๆ “ผม… รู้ว่า… มัน… อาจจะ… ยาก… แต่… ผม… อยากให้คุณ… ลอง… มอง… ไปข้างหน้า… ด้วยกัน… กับผม…” รินดามองเข้าไปในดวงตาของสุริยะ เธอเห็นความเจ็บปวด ความสำนึกผิด และความรักที่เขามีต่อเธอ แต่เธอก็ยังคงไม่แน่ใจ “หนู… หนูไม่รู้… ว่าจะ… ทำอย่างไร…” เธอพูดเสียงเบา “หนู… เจ็บปวด… มากจริงๆ ค่ะ” “ผม… เข้าใจครับ…” สุริยะพยักหน้า “ผม… จะไม่บังคับ… คุณ… คุณ… มีเวลา… คิด… นะครับ…” เขาลุกขึ้นยืน ปล่อยมือของเธอไว้ “ผม… จะไป… ทำธุระ… ข้างนอก… สักครู่… ถ้าคุณ… ต้องการ… อะไร… บอกได้นะครับ…” สุริยะเดินออกจากห้องไป ทิ้งรินดาให้นั่งอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะหนักอึ้งมากขึ้นกว่าเดิม เธอหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ เธอรู้ว่าเธอต้องตัดสินใจอะไรบางอย่าง การโกหกของสุริยะมันเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมาก แต่… ความรักที่เธอมีให้เขา… ก็เป็นเรื่องจริง… เขาเคยบอกว่าเขาจะพิสูจน์ตัวเอง… แล้วเธอ… จะให้โอกาสเขา… จริงๆ หรือเปล่า… รินดาถอนหายใจยาว เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดดูรูปภาพของเธอกับสุริยะที่ถ่ายด้วยกัน รอยยิ้มของเขาในภาพ… ดูจริงใจ… “เขา… อาจจะ… กลับตัว… แล้วก็ได้…” เธอพึมพำกับตัวเอง “ถ้าหนู… ไม่ให้โอกาส… เขา… แล้วใคร… จะให้โอกาส…” เธอตัดสินใจแล้ว… เธอจะลอง… ให้โอกาสสุริยะ… อีกครั้ง… เพื่อความรัก… ที่ทั้งสอง… สร้างมาด้วยกัน… แม้ว่ามัน… จะเริ่มต้น… ด้วย… เรื่องหลอกลวง… แต่… อนาคต… อาจจะ… สดใส… ก็ได้… รินดาลุกขึ้นยืน เธอตัดสินใจที่จะไปหาคุณพงศ์เทพ เพื่อเล่าเรื่องทั้งหมดให้ท่านฟัง เธอรู้ว่ามันอาจจะยาก แต่เธอต้องทำ… เธอเดินไปที่ประตูห้อง แล้วสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะเปิดประตูออกไป พร้อมกับความหวังเล็กๆ ในหัวใจ… ว่าทุกอย่าง… จะดีขึ้น…