“โอกาส… อย่างนั้นหรือคะ” รินดาถาม น้ำเสียงของเธอแฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดและความไม่แน่ใจ “คุณจะให้โอกาสหนู… ยังไง… ในเมื่อ… ความเชื่อใจ… มัน… หายไปแล้ว” สุริยะมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างแน่วแน่ “ผม… จะพิสูจน์… ให้คุณเห็น… ครับ…” เขาค่อยๆ บีบมือของเธอเบาๆ “ผม… รู้ว่า… มัน… ยาก… ที่จะเริ่มต้นใหม่… แต่… ผม… อยากให้คุณ… ลอง… มอง… อนาคต… ของเรา… ด้วยกัน…” “อนาคต… กับคนที่… หลอกลวงหนู… มาตลอด… อย่างนั้นหรือคะ” รินดาพูดเสียงแข็งขึ้น แม้ว่าในใจจะสั่นคลอน “คุณ… ทำลาย… ความเชื่อใจ… ของหนู… ไปแล้ว… ความสัมพันธ์ของเรา… มัน… จะไปต่อ… ได้อย่างไร… ในเมื่อ… พื้นฐาน… ของมัน… คือ… การโกหก…” “ผม… รู้ว่า… ผม… ทำผิด… อย่างมหันต์…” สุริยะยอมรับ “แต่… ผม… ไม่ได้… ต้องการ… ทำให้คุณ… เจ็บปวด… ตั้งแต่แรก… ความรู้สึก… ที่ผมมี… ให้คุณ… มัน… ไม่เคย… เป็นเรื่อง… หลอกลวง…” “แล้ว… แผนการ… ของคุณ… ล่ะคะ” รินดาถาม “คุณ… จะให้พ่อของหนู… ไป… อยู่ในคุก… จริงๆ… หรือคะ” “ผม… ยกเลิก… แผนการนั้น… แล้ว… ครับ…” สุริยะตอบเสียงหนักแน่น “ผม… ไม่ต้องการ… ทำร้าย… คุณพงศ์เทพ… อีกต่อไป… เพราะ… ผม… รู้ว่า… การทำเช่นนั้น… จะทำให้… คุณ… เจ็บปวด… มากที่สุด…” “แต่… คุณ… เคย… วางแผน… จะทำลาย… ครอบครัวของหนู… นะคะ” รินดาเอ่ยขึ้น “คุณ… ไม่กลัว… ว่าหนู… จะไม่… สามารถ… ให้อภัย… คุณ… ได้เลย… หรือคะ” “ผม… กลัว… ครับ…” สุริยะสารภาพ “ผม… กลัว… ที่จะสูญเสีย… คุณ… ไป… ตลอดกาล… ผม… รู้ว่า… ผม… ไม่สมควร… ได้รับ… การให้อภัย… แต่… ผม… ก็ยัง… หวัง… ว่าวันหนึ่ง… คุณ… จะ… มองเห็น… ความจริงใจ… ของผม…” รินดามองหน้าสุริยะ เธอเห็นความเจ็บปวดและความเสียใจในแววตาของเขา มันไม่ใช่การเสแสร้ง แต่เป็นความรู้สึกที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ “ถ้า… หนู… ให้โอกาส… คุณ… อีกครั้ง… คุณ… จะ… ทำอย่างไร… คะ” รินดาถามอย่างช้าๆ “คุณ… จะ… พิสูจน์… ความรัก… ของคุณ… ให้หนู… เห็น… ได้อย่างไร…” “ผม… จะ… ซื่อสัตย์… กับคุณ… ทุกเรื่อง… ครับ…” สุริยะตอบอย่างมั่นคง “ผม… จะ… เปิดเผย… ทุกอย่าง… ให้คุณ… รับรู้… และ… จะ… ทำทุกวิถีทาง… เพื่อ… ชดเชย… ความผิด… ที่ผม… ได้ทำไว้…” “ชดเชย… อย่างนั้นหรือคะ” รินดาพึมพำ “คุณ… จะ… ชดเชย… ความไว้ใจ… ที่เสียไป… ได้อย่างไร…” “ผม… จะ… อยู่เคียงข้าง… คุณ… ตลอดไป…” สุริยะพูด “ผม… จะ… ทำให้คุณ… มีความสุข… และ… ปลอดภัย… ผม… จะ… กลายเป็น… คนที่ดีขึ้น… เพื่อ… คุณ…” รินดาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพยายามประมวลผลทุกอย่างที่สุริยะพูด “หนู… ยัง… ไม่แน่ใจ… เลยค่ะ” เธอเอ่ย “มัน… ยาก… เกินไป… ที่จะ… ลืม… ทุกอย่าง…” “ผม… เข้าใจ… ครับ…” สุริยะตอบ “ผม… จะ… ไม่เร่งรัด… คุณ… ผม… จะ… รอ… คุณ… เท่าที่… คุณ… ต้องการ…” เขาค่อยๆ ปล่อยมือของเธอ และลุกขึ้นยืน “ผม… ขอ… เวลา… สักครู่… นะครับ…” สุริยะเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป ทิ้งให้รินดานั่งอยู่เพียงลำพัง ความคิดต่างๆ นานาตีกันในหัว เธอรักสุริยะ แต่การถูกเขาหลอกลวงมาตลอดนั้น สร้างบาดแผลที่ลึกเกินกว่าจะเยียวยาได้ง่ายๆ “เขา… โกหก… หนู… มาตลอด…” เธอพึมพำกับตัวเอง “แล้ว… ทำไม… หัวใจ… ของหนู… ถึงได้… สั่นไหว… เวลาที่… ได้ยิน… เขา… ขอโทษ…” เธอหยิบกำไลข้อมือขึ้นมามอง มันเป็นของขวัญจากสุริยะ เป็นสิ่งเดียวที่ดูเหมือนจะยังคงอยู่ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายนี้ “ถ้า… เขา… พูดจริง… เขา… จะ… ทำอย่างไร… ต่อไป…” รินดาครุ่นคิด “แล้ว… หนู… ควรจะ… ทำอย่างไร…” เวลาผ่านไปเนิ่นนาน สุริยะกลับเข้ามาในห้อง เขาถือเอกสารบางอย่างมาด้วย “รินดา… ผม… คิดว่า… คุณ… ควรจะได้… รู้… เรื่องนี้…” เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน และวางเอกสารลง “นี่… คือ… แผนการ… ปรับปรุง… คฤหาสน์… ของคุณพ่อ… คุณ… บอกว่า… อยากเห็น… ใช่ไหมครับ…” รินดาขมวดคิ้ว “คุณ… ยัง… จะ… ให้หนู… ดู… เรื่องนี้… อีกหรือคะ” “ผม… อยากให้คุณ… รู้ว่า… ผม… ไม่ได้… หลอกคุณ… ในทุกๆ เรื่อง…” สุริยะตอบ “ผม… ยังคง… ใส่ใจ… ใน… ความฝัน… ของคุณ… และ… ผม… อยาก… ช่วย… ให้มัน… เป็นจริง…” รินดาเดินไปที่โต๊ะทำงาน เธอมองเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างพิจารณา มันคือแบบแปลนคฤหาสน์ที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด “คุณ… ยัง… จำ… ได้… ด้วยหรือคะ” เธอถามเสียงเบา “ว่าหนู… อยาก… ได้อะไร…” “ผม… จำ… ได้… ทุกอย่าง… ครับ…” สุริยะตอบ “ผม… จำ… ได้… ว่าคุณ… ชอบ… สีฟ้า… และ… ดอกกุหลาบ… ผม… จำ… ได้… ว่าคุณ… อยาก… มี… ห้องสมุด… ใหญ่ๆ… และ… ระเบียง… ที่มองเห็น… ทะเล…” น้ำตาของรินดาไหลออกมาอีกครั้ง คราวนี้… เป็นน้ำตาแห่งความรู้สึกที่ปะปนกัน ทั้งความเสียใจ… และความอบอุ่น… ที่ถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง “คุณ… นี่มัน… คนใจร้าย… จริงๆ… เลยนะคะ” เธอพูดพลางเช็ดน้ำตา “ทำให้หนู… เสียใจ… ซ้ำแล้วซ้ำเล่า… แต่… ก็ยัง… ทำให้หนู… รู้สึก… ดี… ได้…” สุริยะยิ้มเล็กน้อย “ผม… ก็… หวัง… ว่า… สักวัน… คุณ… จะ… มองเห็น… ด้านดี… ของผม… นะครับ…” เขาเดินเข้าไปใกล้รินดาอีกครั้ง “ผม… อยาก… ให้คุณ… รู้ว่า… ผม… พร้อม… ที่จะ… พิสูจน์… ตัวเอง… ให้คุณ… เห็น… อย่าง… จริงจัง… ครับ…” รินดาเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมาย “แล้ว… เรา… จะ… เริ่มต้น… อย่างไร… ล่ะคะ” เธอถาม “คุณ… อยาก… ให้เรา… เริ่มต้น… อย่างไร… ครับ” สุริยะถามกลับ “ผม… พร้อม… ที่จะ… ทำตาม… คุณ… ทุกอย่าง…” รินดาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “หนู… อยาก… ให้คุณ… ไป… หา… พ่อ… ของหนู…” เธอเอ่ย “ไป… บอก… ท่าน… ว่า… คุณ… จะ… ไม่… ทำร้าย… ครอบครัว… ของหนู… อีกต่อไป…” สุริยะชะงักไปเล็กน้อย “คุณ… แน่ใจ… นะครับ…” “หนู… คิดว่า… มัน… คือ… สิ่ง… ที่… หนู… ต้องทำ… เพื่อ… ที่เรา… จะ… ก้าวต่อไป… ได้…” รินดาตอบ “และ… หนู… ก็… อยาก… เห็น… ว่าคุณ… จะ… กล้า… เผชิญหน้า… กับ… ความจริง… หรือไม่…” สุริยะมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ผม… จะ… ไป… ครับ…” เขาตอบเสียงหนักแน่น “ผม… จะ… ไป… หา… คุณพงศ์เทพ… และ… ขอ… โทษ… ท่าน… ด้วยตัวของผม… เอง…” เขาโน้มตัวลงไปจุมพิตที่หน้าผากของรินดา “ผม… รัก… คุณ… นะครับ…” รินดาหลับตาลง เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ถึงแม้ว่าความเชื่อใจจะยังไม่กลับมาเต็มร้อย แต่… เธอก็พร้อมที่จะ… ลอง… อีกครั้ง