รุ่งเช้าวันต่อมา บรรยากาศในคฤหาสน์ดูจะหนักอึ้งกว่าปกติ รินดาพยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่ความรู้สึกกังวลยังคงกัดกินใจเธอ สุริยะแต่งกายด้วยชุดสูทอย่างเรียบร้อย เขาดูเคร่งขรึมผิดปกติ “คุณ… จะ… ไป… แล้ว… เหรอคะ” รินดาเอ่ยถาม ขณะที่เขากำลังจะก้าวออกจากประตู สุริยะหันกลับมา มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ครับ… ผม… ต้อง… ไป… คุณ… รินดา…” เขาเดินกลับมาหาเธอ “ผม… ขอ… ให้คุณ… รอผม… นะครับ…” “หนู… จะ… รอค่ะ” รินดาตอบ “ขอให้… คุณ… โชคดี… นะคะ” สุริยะยิ้มบางๆ เขาเอื้อมมือมาจับแก้มของเธอเบาๆ “ขอบคุณ… นะครับ…” แล้วเขาก็เดินจากไป ทิ้งให้รินดายืนมองส่งเขาจนลับสายตา รินดาเดินกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่น เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง การรอคอยครั้งนี้… มันช่างยาวนานเหลือเกิน “คุณสุริยะ… คุณ… จะ… ทำสำเร็จ… ใช่ไหมคะ…” เธอพึมพำกับตัวเอง “หนู… อยากจะ… เชื่อใจ… คุณ… จริงๆ…” เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า… นาฬิกาบนผนังเดินติ๊กต็อก… ราวกับจะเยาะเย้ยความกระวนกระวายของเธอ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูรูปสุริยะในแกลเลอรี่ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่เห็นใบหน้าของเขา “เขา… ดู… ใจร้าย… แต่… เขาก็… มี… มุม… ที่… อบอุ่น…” รินดาคิด “หนู… จะ… ตัดสินใจ… ถูก… หรือเปล่า… นะ…” ทันใดนั้น… เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น… รินดาตกใจ… เธอรีบคว้าโทรศัพท์มาดู… เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย… “สวัสดีค่ะ…” เธอรับสายด้วยเสียงสั่นๆ “รินดา… ใช่ไหม” ปลายสายเป็นเสียงผู้ชาย… ทุ้ม… และดู… เย็นชา… “ใช่ค่ะ… คุณ… เป็นใคร… คะ” รินดาถามอย่างระแวง “ฉัน… คือ… คนที่… จะ… มา… ทวง… ความยุติธรรม… ให้… กับ… ความผิด… ของ… พงศ์เทพ…” ชายคนนั้นพูด “และ… ฉัน… กำลังจะ… บอก… ความจริง… บางอย่าง… ให้เธอ… รู้…” หัวใจของรินดาเต้นรัว “ความจริง… อะไร… คะ” “ความจริง… เกี่ยวกับ… ตัว… สุริยะ…” ชายคนนั้นพูด “เธอ… รู้ไหม… ว่า… สุริยะ… มัน… เป็นใคร…” “คุณ… พูดเรื่องอะไร… คะ” รินดาถาม “คุณสุริยะ… คือ… สามี… ของหนู…” ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ “สามี… ของเธอ… งั้นเหรอ… เขา… เป็น… คน… ที่… หลอกลวง… เธอ… มา… ตลอด… นะ… รินดา…” “ไม่จริง… นะคะ…” รินดาปฏิเสธเสียงแข็ง “คุณสุริยะ… เขา… ไม่ได้… โกหก… หนู…” “แน่ใจ… เหรอ… รินดา…” ชายคนนั้นพูดต่อ “เธอ… เคย… ได้ยิน… ชื่อ… ธนา… หรือเปล่า… ลูกชาย… ของ… พงศ์เทพ… ที่… ถูก… พราก… ไป… อย่าง… ไม่… เป็น… ธรรม…” รินดาอึ้งไป… ธนา… ลูกชายของพ่อ… ที่เสียชีวิตไปตั้งแต่เธอยังเด็ก… “ฉัน… จำ… ไม่ได้… นะคะ…” เธอพูดเสียงแผ่ว “ตอนนั้น… หนู… เด็กมาก…” “ธนา… ตาย… อย่าง… ทรมาน… เพราะ… ความ… เห็นแก่ตัว… ของ… พงศ์เทพ…” ชายคนนั้นพูดต่อ “และ… สุริยะ… คือ… พี่ชาย… ของ… ธนา…” “อะไร… นะคะ!” รินดาอุทานด้วยความตกใจ “เป็นไป… ไม่ได้…!” “เป็นไป… ได้… สิ… รินดา…” ชายคนนั้นพูด “สุริยะ… เขา… กลับมา… เพื่อ… แก้แค้น… พงศ์เทพ… และ… เธอ… ก็… เป็น… แค่… หมากตัวหนึ่ง… ใน… เกม… ของเขา…” “ไม่…!” รินดาร้องเสียงหลง “คุณ… กำลัง… โกหก…!” “ฉัน… ไม่ได้… โกหก…” ชายคนนั้นย้ำ “เธอกลับไป… ดู… เอกสาร… ของ… พงศ์เทพ… สิ… เธอ… จะ… พบ… ความจริง…” แล้ว… สายโทรศัพท์ก็ถูกตัดไป… ทิ้งให้รินดานั่งตัวสั่น… “ธนา… พี่ชาย… ของสุริยะ…” เธอพึมพำ “เป็นไป… ไม่ได้…!” ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมา… ภาพของพ่อที่ดูเศร้าสร้อย… คำพูดที่พ่อเคยบอกว่า… เขามี… ลูกชาย… อีกคน… แต่… ก็เสียชีวิตไป… “สุริยะ… เขา… หลอกลวง… หนู… อีกแล้ว… เหรอ…” น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม… เธอรีบวิ่งไปยังห้องทำงานของพ่อ เปิดลิ้นชักลับที่เธอเคยเจอ… และหยิบเอาเอกสารที่สุริยะเคยบอกว่า… เป็นแผนการ… ออกมาดู… ขณะที่เธอกำลังไล่ดูเอกสาร… สายตาของเธอก็พลันเหลือบไปเห็น… รูปถ่ายเก่าๆ… ใบหนึ่ง… ในรูป… เป็นเด็กชายสองคน… คนหนึ่ง… หน้าตาคล้ายคลึง… กับ… สุริยะ… อย่างมาก… และอีกคน… คือ… เด็กชาย… ที่เธอ… เคย… เห็น… ใน… ภาพถ่าย… ของครอบครัว… ธนา… “นี่มัน… อะไร… กัน… แน่…” รินดาสบถออกมา ทันใดนั้น… ประตูบ้านก็ถูกเปิดออก… สุริยะเดินเข้ามา… ใบหน้าของเขา… ดู… อ่อนล้า… แต่… ก็… เต็มไปด้วย… ความหวัง… “รินดา… ผม… กลับมาแล้ว…” เขาเอ่ย… แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเธอ… เขาก็ชะงักไป… “คุณ… กำลัง… ทำอะไร… อยู่… คะ” สุริยะถาม… รินดาเงยหน้าขึ้นมองเขา… ดวงตาของเธอ… เต็มไปด้วย… น้ำตา… และ… ความผิดหวัง… “คุณ… คือ… พี่ชาย… ของ… ธนา… ใช่ไหมคะ” เธอถามเสียงสั่น… สุริยะนิ่งไป… ใบหน้าของเขา… ซีดเผือด… เขา… ไม่คิด… ว่า… เธอ… จะ… รู้… เรื่องนี้… “คุณ… หลอกลวง… หนู… อีกแล้ว… ใช่ไหมคะ… สุริยะ…” รินดาพูด… เสียงของเธอ… แทบจะ… ขาด… หาย… ไป… “รินดา… ให้ผม… อธิบาย…” สุริยะพยายาม… “ไม่ต้อง…!” รินดาร้องเสียงดัง “หนู… ไม่… ต้องการ… ฟัง… อีกแล้ว…!” เธอโยนเอกสารและรูปถ่ายลงบนพื้น… “คุณ… หลอกลวง… หนู… มา… ตลอด…!” “ผม… ไม่ได้… หลอกลวง… คุณ… ครับ…” สุริยะพูด… “เรื่อง… ธนา… มัน… ซับซ้อน… กว่านั้น…” “ซับซ้อน… อย่างนั้น… หรือคะ” รินดาหัวเราะทั้งน้ำตา “คุณ… ปล่อยให้… หนู… คิดว่า… คุณ… คือ… คน… ดี… แต่… จริงๆ… แล้ว… คุณ… คือ… ศัตรู… ของครอบครัว… หนู…!” “ผม… ไม่ใช่… ศัตรู… ของคุณ… นะครับ…” สุริยะพยายาม… “แต่… คุณ… คือ… พี่ชาย… ของ… คน… ที่… พ่อ… ของหนู… เคย… ทำร้าย…!” รินดากล่าว… “คุณ… กลับมา… เพื่อ… แก้แค้น…! และ… หนู… ก็… คือ… ส่วนหนึ่ง… ของ… แผนการ… ของคุณ…!” “ไม่…!” สุริยะร้องเสียงหลง… “ผม… ไม่เคย… คิด… ที่จะ… ทำร้าย… คุณ…!” “แล้ว… ที่คุณ… บอกว่า… ยกเลิก… แผนการ… ล่ะคะ” รินดาถาม… “ทั้งหมด… มัน… คือ… เรื่องโกหก… อีก… ครั้ง… หนึ่ง… ใช่ไหมคะ…!” สุริยะทรุดตัวลง… เขา… ไม่รู้… จะ… อธิบาย… อย่างไร… “ผม… ผิด… เอง… ครับ…” เขาพูดเสียงแผ่วเบา… “ผม… ควรจะ… บอก… คุณ… ตั้งแต่… แรก… แต่… ผม… กลัว… ที่จะ… สูญเสีย… คุณ…” “กลัว… ที่จะ… สูญเสีย… หนู…!?” รินดาตะโกน “แล้ว… คุณ… คิดว่า… การกระทำ… ของคุณ… มัน… ไม่… ทำให้… หนู… สูญเสีย… ความรู้สึก… ที่มี… ให้คุณ… ไป… เลย… เหรอคะ…!” เธอ… ไม่สามารถ… ทน… อยู่… ต่อไป… ได้… รินดา… วิ่ง… ออกจาก… ห้อง… ไป… ทิ้งให้… สุริยะ… นั่ง… อยู่… คนเดียว… ท่ามกลาง… ความ… พินาศ… แห่ง… ความ… สัมพันธ์…