รินดาปล่อยมือจากโทรศัพท์ราวกับมันร้อนผ่าว หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นส่ำ ถ้อยคำของคุณพงศ์เทพยังคงก้องอยู่ในหู “พ่อจะไปพบสุริยะ” คำพูดนั้นทั้งปลอบประโลมและตอกย้ำความรู้สึกผิดในใจเธอ สุริยะกำลังจะเผชิญหน้ากับความจริงทั้งหมดที่เขาพยายามปกปิดเอาไว้ และคนที่กำลังจะเผชิญหน้ากับเขาคือชายที่เธอเคยเรียกว่าพ่อ คือคนที่ควรจะเป็นหลักให้เธอได้ แต่กลับเป็นต้นเหตุของความขัดแย้งที่นำพาความเจ็บปวดมาสู่ทุกคน “พ่อจะไปพบสุริยะ… พ่อจะบอกเขาว่าพ่อพร้อมที่จะรับผิดชอบ” รินดาทวนคำพูดของพ่อซ้ำๆ น้ำเสียงของคุณพงศ์เทพตอนนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนล้า แต่ก็แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เป็นความเด็ดเดี่ยวที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “แล้ว… แล้วหนู… หนูจะทำอย่างไรคะพ่อ” รินดาถาม เสียงสั่นเครือ “ลูก… จงใช้ชีวิตของลูกต่อไป” คุณพงศ์เทพตอบ “ลูกไม่ต้องแบกรับภาระของพ่อ พ่อจะจัดการเรื่องนี้เอง” “แต่… หนู… หนู… ก็มีส่วน… ในเรื่องนี้…” รินดาพยายามจะอธิบาย “หนู… รัก… คุณสุริยะ… หนู… ไม่อยาก… ให้เขา… เกลียด… หนู…” “พ่อเข้าใจ… ลูกรัก” คุณพงศ์เทพถอนหายใจ “แต่ในเมื่อความจริงมันเปิดเผยออกมาแล้ว… ทุกอย่างก็ต้องดำเนินไปตามทางของมัน” รินดาหลับตาลง ภาพใบหน้าของสุริยะปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าเคร่งขรึมที่เคยทำให้เธอหวั่นไหว แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยของความเจ็บปวดที่เธอเองก็เป็นส่วนหนึ่งของมัน “ถ้าเขารู้… ว่าหนูรู้ความจริงทั้งหมด… เขาจะคิดอย่างไรกับหนู… เขาจะมองหน้าหนู… ได้อย่างไร…” “ลูก… อย่าเพิ่งคิดมากไป” คุณพงศ์เทพกล่าว “พ่อจะไปคุยกับเขา… พ่อจะอธิบายทุกอย่างให้เขาเข้าใจ” “พ่อคะ…” รินดาเอ่ยชื่อพ่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย “พ่อ… จะไป… เมื่อไหร่คะ” “เดี๋ยวพ่อก็ไป” คุณพงศ์เทพตอบ “เดี๋ยวพ่อจะโทรศัพท์ไปนัดหมายกับเขา” “หนู… ขอไปด้วยนะคะพ่อ” รินดาตัดสินใจในทันที “หนู… อยากจะ… ไป… ด้วย… หนู… อยากจะ… เห็น… หน้า… เขา… ด้วย… ตัวเอง…” คุณพงศ์เทพเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ “ก็ได้… ลูก… แต่ลูกต้อง… ฟังพ่อ… นะ… ลูก… ห้าม… พูด… อะไร… ออกไป… โดย… ที่… พ่อ… ยัง… ไม่… อนุญาต…” “ค่ะ… หนู… สัญญา…” รินดาตอบเสียงหนักแน่น หลังจากวางสายจากพ่อ รินดาก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่ริมทะเล ความรู้สึกสับสนและหนักอึ้งยังคงท่วมท้นเธอ เธอไม่รู้ว่าการตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับสุริยะอีกครั้งเป็นเรื่องที่ถูกต้องหรือไม่ แต่เธอรู้สึกว่าเธอต้องทำ เธอต้องเป็นส่วนหนึ่งในการแก้ไขความผิดพลาดที่เกิดขึ้น ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเบอร์ของคุณพงศ์เทพ “พ่อ… ค่ะ” รินดารับสาย “พ่อ… นัด… คุณสุริยะ… ได้แล้ว… เขา… จะ… รอ… พ่อ… ที่… บริษัท… ของเขา… ตอน… บ่าย… สอง… โมง…” คุณพงศ์เทพแจ้ง “ค่ะ… หนู… จะ… ไป… กับ… พ่อ…” รินดาตอบ “ดี… งั้น… ลูก… เตรียมตัว… ให้พร้อม… นะ” คุณพงศ์เทพกล่าว “แล้ว… เรา… จะ… ออกเดินทาง… กัน… ตอน… เที่ยง…” รินดาพยักหน้าให้แม้ว่าพ่อจะมองไม่เห็น เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของบททดสอบครั้งใหม่ ที่จะตัดสินชะตากรรมความสัมพันธ์ของเธอและสุริยะ เมื่อถึงเวลานัด รินดาก็แต่งตัวด้วยชุดกระโปรงเรียบๆ สีอ่อน เธอพยายามแต่งหน้าบางเบาเพื่อปกปิดร่องรอยความเหนื่อยล้าและความกังวลบนใบหน้า คุณพงศ์เทพรอเธออยู่ที่รถยนต์คันหรู เขาดูสง่าและมั่นคง แต่รินดาก็ยังมองเห็นแววตาที่ฉายความกังวลของพ่ออยู่ลึกๆ “พร้อมนะ… ลูกรัก” คุณพงศ์เทพถาม “ค่ะ… พ่อ” รินดาตอบ ตลอดการเดินทาง เสียงพูดคุยมีน้อยมาก มีเพียงความเงียบที่ปกคลุม รถเคลื่อนตัวไปตามถนนที่คุ้นเคย แต่ความรู้สึกของรินดาในวันนี้กลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินทางเข้าสู่ดินแดนที่ไม่คุ้นเคย ดินแดนที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน เมื่อรถจอดเทียบหน้าอาคารสำนักงานที่ตั้งตระหง่าน รินดาก็รู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง อาคารแห่งนี้เคยเป็นสถานที่ที่เธอและสุริยะเคยมาด้วยกันในฐานะคู่รัก แต่ในวันนี้… ทุกอย่างมันกลับเปลี่ยนไป “ไปกันเถอะ” คุณพงศ์เทพเอ่ย พร้อมกับก้าวลงจากรถ รินดาเดินตามพ่อเข้าไปภายในอาคาร บรรยากาศภายในดูโอ่อ่าและหรูหรา แต่ความรู้สึกกดดันก็ถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็ว พนักงานต้อนรับเข้ามาสอบถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่ในใจของรินดากลับเต็มไปด้วยความประหม่า “ดิฉัน… มา… พบ… คุณสุริยะ… ค่ะ” คุณพงศ์เทพแจ้ง พนักงานต้อนรับยิ้ม “เชิญ… รอสักครู่… ค่ะ” รินดากับคุณพงศ์เทพเดินไปยังห้องรับรองที่จัดเตรียมไว้ให้ บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเฟอร์นิเจอร์ที่ดูหรูหราตั้งอยู่ แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นชา “พ่อ… พ่อ… คิดว่า… เขา… จะ… พูด… อย่างไร… คะ” รินดาถาม พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง “พ่อ… ก็… ไม่แน่ใจ… เหมือนกัน… ลูก” คุณพงศ์เทพตอบ “แต่… พ่อ… หวังว่า… เขา… จะ… รับฟัง… พ่อ…” “ถ้า… เขา… ไม่… ฟัง… ล่ะคะ…” รินดาถามต่อ เสียงสั่นเครือ “ถ้า… เขา… ไม่… ฟัง… พ่อ… ก็… จะ… พยายาม… ต่อไป…” คุณพงศ์เทพตอบ “พ่อ… จะ… ไม่… ปล่อย… ให้… เรื่องนี้… จบลง… โดย… ที่… พ่อ… ไม่ได้… ทำ… อะไร…” รินดาพยักหน้า แม้จะยังคงรู้สึกกังวลใจ แต่คำพูดของพ่อก็ช่วยให้เธอรู้สึกมั่นคงขึ้นเล็กน้อย เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ราวกับทุกนาทีถูกยืดออกไปเป็นชั่วโมง ทันใดนั้น ประตูก็ถูกเปิดออก และร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มก็ปรากฏตัวขึ้น สุริยะ… เมื่อสุริยะเห็นรินดาและคุณพงศ์เทพยืนรออยู่ สายตาของเขาก็ฉายแววประหลาดใจระคนไม่พอใจ เขาหยุดยืนนิ่งอยู่ที่ประตูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ “คุณ… พงศ์เทพ…” สุริยะกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ผม… ไม่… คิด… ว่า… คุณ… จะ… มา… ที่นี่…” “ผม… ขอ… โทษ… ที่… มา… โดย… ไม่… ได้… นัด… ล่วงหน้า…” คุณพงศ์เทพกล่าว “ผม… มี… เรื่อง… สำคัญ… ที่… อยากจะ… คุย… กับ… คุณ…” สุริยะพยักหน้าเล็กน้อย “เชิญ… นั่ง… ก่อน… ครับ…” ทั้งสามคนนั่งลงบนโซฟาที่จัดเตรียมไว้ ความตึงเครียดปกคลุมไปทั่วห้อง สุริยะหันไปมองรินดาเพียงครู่เดียว สายตาของเขามีแววเย็นชาจนรินดารู้สึกได้ว่าเธอเหมือนถูกมองข้ามไป “คุณ… พงศ์เทพ… มี… เรื่อง… อะไร… จะ… คุย… กับ… ผม… ครับ…” สุริยะถามอีกครั้ง คุณพงศ์เทพสูดลมหายใจลึก “ผม… รู้… ทุกอย่าง… แล้ว… ครับ… คุณสุริยะ…” คำพูดนั้นทำเอาสุริยะนิ่งไปชั่วขณะ สายตาของเขากลับมาจับจ้องที่คุณพงศ์เทพอย่างจริงจัง “คุณ… รู้… อะไร… ครับ…” “ผม… รู้… ว่า… คุณ… คือ… พี่ชาย… ของ… ธนา…” คุณพงศ์เทพกล่าว “และ… ผม… รู้… ว่า… คุณ… กำลัง… พยายาม… แก้แค้น… ผม…”