เวลาผ่านไปเนิ่นนานหลังจากที่คุณพงศ์เทพเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้สุริยะฟัง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องรับแขกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเป็นความเงียบที่ต่างออกไป ไม่ใช่ความเงียบที่เกิดจากความไม่เข้าใจ แต่เป็นความเงียบที่เกิดจากการครุ่นคิดและการยอมรับความจริงที่เจ็บปวด รินดายืนอยู่ข้างพ่อ มองไปยังสุริยะที่นั่งนิ่งราวกับถูกสาป สุริยะถอนหายใจยาว เขาลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพของเขาเอง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้า และดวงตาของเขาฉายแววของความสับสนที่ยากจะบรรยาย “ผม… ไม่… เคย… คิด… ว่า… เรื่องราว… มัน… จะ… ซับซ้อน… ขนาด… นี้…” สุริยะกล่าวเสียงเบา “ผม… เอา… แต่… โทษ… คุณ… พ่อ… ของ… คุณ… รินดา… มา… ตลอด…” “หนู… เข้าใจ… ค่ะ” รินดาพูด “แต่… บางที… ความ… เกลียด… มัน… ก็… บังตา… เรา… จน… มอง… ไม่… เห็น… ความ… จริง…” “แล้ว… ทำไม… คุณ… ไม่… เคย… บอก… ผม…” สุริยะหันมาถามรินดา ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ “ทำไม… คุณ… ถึง… ปล่อย… ให้… ผม… เข้าใจ… ผิด… มา… ตลอด…” “หนู… ก็… ไม่… รู้… ค่ะ” รินดาตอบ “ตอนนั้น… หนู… เอง… ก็… สับสน… มาก… หนู… ไม่… รู้… ว่า… ควรจะ… ทำ… อย่างไร… ด้วย… ซ้ำ…” คุณพงศ์เทพเดินเข้ามาใกล้สุริยะ “คุณสุริยะ ผมเข้าใจดีว่าคุณรู้สึกอย่างไร และผมก็พร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่างที่ผมได้ทำลงไป” “ชดใช้… อย่างไร…” สุริยะถามเสียงเย็น “ครอบครัว… ของ… ผม… สูญเสีย… ทุกสิ่ง… ไป… แล้ว…” “ผม… จะ… พยายาม… เยียวยา… ให้… ดี… ที่สุด…” คุณพงศ์เทพกล่าว “ผม… มี… ทรัพย์สิน… บางส่วน… ที่… ผม… สามารถ… โอน… ให้… กับ… ครอบครัว… ของ… คุณ… ได้…” สุริยะส่ายหน้า “เงิน… ไม่… สามารถ… ซื้อ… คืน… สิ่ง… ที่… ผม… สูญเสีย… ไป… ได้…” “ผม… รู้…” คุณพงศ์เทพยอมรับ “แต่… มัน… คือ… สิ่ง… ที่… ผม… ทำ… ได้… ใน… ตอนนี้…” สุริยะหันกลับไปมองรินดาอีกครั้ง “แล้ว… คุณ… รินดา… ล่ะ… คุณ… จะ… ทำ… อย่างไร… กับ… ความ… สัมพันธ์… ของ… เรา…” คำถามนั้นทำให้รินดาใจหายวาบ เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถก้าวข้ามผ่านความเจ็บปวดนี้ไปได้หรือไม่ “หนู… ไม่… รู้… ค่ะ” รินดาตอบเสียงสั่น “หนู… รัก… คุณ… แต่… หนู… ก็… ทำ… ให้… คุณ… เจ็บ… ปวด… มาก…” “ความ… เจ็บ… ปวด… มัน… ยัง… อยู่…” สุริยะกล่าว “แต่มัน… ก็… ไม่… มาก… เท่า… กับ… ความ… เจ็บ… ปวด… ที่… ผม… รู้สึก… ตอน… ที่… ผม… รู้… ว่า… คุณ… กำลัง… ถูก… หลอก… ใช้…” “หนู… ไม่… ได้… ตั้งใจ… จะ… หลอก… ใช้… คุณ… เลย… ค่ะ” รินดาเอ่ย “หนู… รัก… คุณ… จริง… ๆ…” “ผม… รู้…” สุริยะตอบ “แต่… มัน… ก็… ยาก… ที่จะ… ลืม…” “ผม… เข้าใจ… คุณ… ครับ…” คุณพงศ์เทพกล่าว “เรื่องนี้… มัน… ยาก… สำหรับ… ทุกคน…” “ผม… อยากจะ… ให้… คุณ… รินดา… เป็น… คน… ตัดสิน… ใจ…” สุริยะหันไปพูดกับรินดา “คุณ… อยากจะ… อยู่… กับ… ผม… ต่อไป… หรือ… ไม่…” รินดาเงยหน้าขึ้นมองสุริยะ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา “หนู… อยาก… อยู่… กับ… คุณ… ค่ะ” “แต่… คุณ… รู้… ใช่ไหม… ว่า… มัน… จะ… ยาก… แค่ไหน…” สุริยะถาม “หนู… รู้… ค่ะ” รินดาตอบ “แต่… หนู… พร้อม… ที่จะ… สู้… ไป… กับ… คุณ…” สุริยะยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเศร้า แต่ก็มีความหวังเจือปนอยู่ “ถ้า… อย่างนั้น… เรา… ก็… จะ… พยายาม… ด้วย… กัน…” “ผม… ขอบคุณ… คุณ… ครับ… คุณ… พงศ์เทพ…” สุริยะหันไปกล่าวกับคุณพงศ์เทพ “สำหรับ… ความ… จริง… ที่… คุณ… ได้… เปิด… เผย…” “ผม… ดีใจ… ที่… อย่างน้อย… เรา… ก็… สามารถ… ปรับ… ความ… เข้าใจ… กัน… ได้…” คุณพงศ์เทพตอบ “ผม… หวัง… ว่า… คุณ… จะ… หา… ความ… สุข… เจอ… อีก… ครั้ง…” “ผม… ก็… หวัง… อย่างนั้น… ครับ…” สุริยะกล่าว ทั้งสามคนยืนมองหน้ากัน ราวกับจะมองหาคำตอบของคำถามที่ยังค้างคาใจ รินดารู้สึกถึงภาระที่หนักอึ้งบนบ่าของเธอ แต่เธอก็มีความสุขเล็กๆ ที่ได้เห็นสุริยะกลับมาเป็นสุริยะคนเดิมอีกครั้ง แม้ว่ารอยแผลเป็นจากอดีตจะยังคงอยู่ก็ตาม “ผม… ขอ… ตัว… ก่อน… นะ… ครับ…” สุริยะกล่าว “ผม… ต้องการ… เวลา… ที่จะ… คิด… ทบทวน…” “ได้… ครับ…” คุณพงศ์เทพตอบ “ถ้า… คุณ… ต้องการ… อะไร… บอก… ได้… เสมอ…” สุริยะพยักหน้าให้ เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้รินดาและคุณพงศ์เทพยืนอยู่ด้วยกัน “แล้ว… พ่อ… คิด… ว่า… เขา… จะ… กลับ… มา… อีก… ไหมคะ…” รินดาถาม “พ่อ… ก็… ไม่… แน่ใจ… ลูก” คุณพงศ์เทพตอบ “แต่… สิ่ง… ที่… แน่ใจ… คือ… วันนี้… เรา… ได้… ก้าว… ข้าม… อดีต… ที่… เจ็บ… ปวด… ไป… ได้… แล้ว…” “หนู… ขอบคุณ… พ่อ… นะคะ…” รินดาโผเข้ากอดพ่อ “ถ้า… ไม่มี… พ่อ… หนู… คง… ไม่… รู้… จะ… ทำ… อย่างไร…” “พ่อ… ก็… รัก… ลูก…” คุณพงศ์เทพกอดลูกสาวแน่น “เรา… จะ… ผ่าน… ทุกสิ่ง… ไป… ด้วย… กัน…” รินดารู้สึกถึงความอบอุ่นจากอ้อมกอดของพ่อ แม้ว่าอนาคตจะยังคงเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน แต่การได้เผชิญหน้ากับความจริง และการได้รับโอกาสในการเริ่มต้นใหม่ ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอมีกำลังใจที่จะเดินหน้าต่อไป