เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินเข้ามาในห้องทำงานของคุณอัครเดช รินลดาก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารที่อยู่ตรงหน้า เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับบิดาในตอนนี้สักเท่าไหร่ “รินลดา” เสียงทุ้มเข้มของคุณอัครเดชดังขึ้น “ค่ะพ่อ” เธอเงยหน้าขึ้นมอง “พ่อเห็นข่าวแล้วนะ” คุณอัครเดชเดินเข้ามา ยืนเท้าแขนบนโต๊ะทำงานของเธอ “นักข่าวเล่นข่าวเราใหญ่เลย” “รินก็เห็นค่ะ” เธอตอบเสียงเบา “เรื่องที่ลูกขอไว้… พ่อยังไม่ได้ตัดสินใจนะ” คุณอัครเดชกล่าว “แต่พ่อก็ไม่อยากให้ลูกต้องเสียใจไปมากกว่านี้” “รินขอบคุณค่ะพ่อ” “แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะคลี่คลาย… พ่อมีเรื่องจะขอให้รินช่วย” “เรื่องอะไรคะ” “พ่อจะจัดงานเลี้ยงใหญ่… งานเลี้ยงรวมหุ้นส่วนและบุคคลสำคัญทางธุรกิจ เพื่อกระชับความสัมพันธ์และแสดงอำนาจของเรา พ่ออยากให้ลูก… เป็นหน้าเป็นตาของงานนี้” รินลดามองหน้าบิดาด้วยความประหลาดใจ “ให้รินเป็นหน้าเป็นตา? หมายความว่ายังไงคะ” “ก็… ให้ลูกปรากฏตัวในงาน… เป็นตัวแทนของตระกูลอัครเดช… ให้ทุกคนเห็นว่าเรายังแข็งแกร่ง” “แต่… รินจะทำได้เหรอคะ” “พ่อเชื่อว่าลูกทำได้ ลูกเป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อนะ” คุณอัครเดชยิ้มบางๆ “และ… พ่ออาจจะมีเซอร์ไพรส์เล็กๆ ในงานนี้ด้วย” “เซอร์ไพรส์?” “ใช่… พ่ออาจจะเชิญแขกพิเศษมาด้วย” คุณอัครเดชยิ้มกริ่ม “แขกคนสำคัญ… ที่ลูกอาจจะอยากเจอ” รินลดารู้ทันทีว่าบิดากำลังพูดถึงใคร หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง ความหวังและความกังวลตีวนกันไปมา “พ่อ… พ่อจะให้รินเจอเขาจริงๆ เหรอคะ” “พ่อบอกแล้วไงว่า อาจจะ… ทุกอย่างขึ้นอยู่กับสถานการณ์” คุณอัครเดชตอบ ท่าทีลึกลับ “แต่ลูกต้องทำหน้าที่ของลูกให้ดีที่สุดก่อนนะ” รินลดารู้สึกตื่นเต้นปนกังวล งานเลี้ยงครั้งนี้คงไม่ใช่เรื่องง่ายแน่ๆ ในขณะเดียวกัน สุริยะก็กำลังเผชิญหน้ากับบิดาของเขา ที่ห้องทำงานหรูหราของตระกูลอัคคเดช “สุริยะ! พ่อเห็นข่าวแล้ว!” คุณอัคคเดชตะคอกเสียงดัง “พวกอัครเดชเล่นข่าวเราแรงมาก! ทำไมแกถึงปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้!” “ผมกำลังจัดการอยู่ครับพ่อ” สุริยะตอบเสียงเรียบ “จัดการ! แกจะจัดการยังไง! ธุรกิจของพ่อกำลังจะเสียหาย! ความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลมันจะยิ่งแย่ลงไปอีก!” “พ่อครับ… ผมอยากจะคุยกับพ่อเรื่องนี้” สุริยะกล่าว “ผมไม่อยากให้เรื่องนี้มันบานปลายไปมากกว่านี้” “แกพูดอะไร! นี่มันคือโอกาสของเราที่จะแก้แค้นพวกมัน! แกอย่ามาทำเป็นอ่อนแอ!” “พ่อครับ… ผมได้พบใครบางคน… เขา… เธอเป็นลูกสาวของตระกูลอัครเดช” สุริยะกล่าวอย่างระมัดระวัง คุณอัคคเดชชะงักไป “อะไรนะ! แกไปยุ่งกับลูกสาวพวกนั้นได้ยังไง!” “ผม… ผมไม่ได้ตั้งใจครับพ่อ แต่มันเกิดขึ้นแล้ว… และผม… ผมชอบเธอ” สุริยะยอมรับ “ผมไม่อยากให้ความแค้นของเรามันทำลายชีวิตของเธอ” คุณอัคคเดชยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆๆๆ! ชอบเหรอ! แกชอบลูกสาวของศัตรู! แกมันบ้าไปแล้วสุริยะ!” “ผมไม่ได้บ้าครับพ่อ! ผมรักเธอ!” สุริยะสวนกลับเสียงดัง “รัก! แกจะมาพูดเรื่องรักกับพ่อตอนนี้ไม่ได้! ความแค้นนี้มันสืบทอดกันมานาน! แกต้องเลือกระหว่างความรักของแก กับตระกูลของเรา!” คุณอัคคเดชตะคอก “ผม… ผมจะหาทางออกที่ดีที่สุดครับพ่อ” สุริยะกล่าวเสียงหนักแน่น “ผมจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น” “ถ้าแกทำไม่ได้… อย่ามาเรียกตัวเองว่าเป็นลูกพ่อ!” คุณอัคคเดชกล่าวอย่างเด็ดขาด แล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้สุริยะยืนอยู่เพียงลำพัง สุริยะรู้ดีว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่าง เขาไม่อยากสูญเสียรินลดาไป และเขาก็ไม่อยากเห็นความแค้นระหว่างสองตระกูลนี้ทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง เขาตัดสินใจแอบติดต่อหาคุณชาญวิทย์อีกครั้ง “ผมต้องการทราบรายละเอียดงานเลี้ยงของคุณอัครเดช” สุริยะกล่าวเสียงเข้ม “คุณอัคคเดช… เอ้ย! คุณสุริยะ! คือ… คืองานนั้น… ทางคุณอัครเดช… เขาบอกว่า… อาจจะเชิญคุณไปนะครับ” คุณชาญวิทย์ติดอ่าง “จริงเหรอ!” สุริยะแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “ครับ! แล้วก็… เขาบอกว่า… อาจจะมีเซอร์ไพรส์… สำหรับคุณด้วยครับ” สุริยะยิ้มบางๆ เขาเข้าใจแล้ว… บิดาของเขาคงกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง “ถ้าอย่างนั้น… ผมขอให้คุณช่วยส่งการ์ดเชิญมาให้ผมด้วยนะ” สุริยะกล่าว “และ… ถ้ามีโอกาส… ฝากบอกคุณอัครเดชด้วยว่า… ผมพร้อมจะเจรจา” “ครับ! ผมจะรีบแจ้งให้ทราบครับ!” สุริยะวางสายจากคุณชาญวิทย์แล้วถอนหายใจยาว เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อรินลดา เพื่อความรักของเขา