รินลดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แววตาของบิดายามนี้เต็มไปด้วยความคาดหวังและความเจ้าเล่ห์ที่เธอคุ้นเคยดี การที่บิดาต้องการให้เธอเป็น "หน้าเป็นตา" ในงานเลี้ยงนี้ ไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลย เธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนนั้น “แล้ว… งานเลี้ยงจะจัดขึ้นเมื่อไหร่คะพ่อ” เธอถาม พยายามซ่อนความรู้สึกไม่สบายใจ “อีกสองอาทิตย์ข้างหน้า” คุณอัครเดชตอบ “พ่ออยากให้ลูกได้เตรียมตัวให้พร้อม ลูกอาจจะต้องพบปะผู้คนมากมาย” “รินเข้าใจค่ะ” รินลดารับคำอย่างจำใจ แม้จะรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่ซับซ้อนกว่าที่เธอคิด “ส่วนเรื่อง ‘แขกพิเศษ’ คนนั้น… ถ้าพ่อจะเชิญเขามาจริงๆ รินขอให้พ่อแน่ใจจริงๆ นะคะว่าเขา… เขาก็พร้อม” เธอเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความลังเล “พ่อรู้… แต่พ่อเห็นว่ามันเป็นโอกาสที่ดีของลูก… และของตระกูลเรา” คุณอัครเดชกล่าว “การเผชิญหน้ากับคู่แข่งโดยตรง อาจจะทำให้สถานการณ์ดีขึ้น… หรือเลวร้ายลงก็ได้” รินลดาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกันแน่ การได้เจอธาดาอีกครั้งท่ามกลางผู้คนมากมาย อาจเป็นโอกาสให้เธอได้รู้ความจริงทั้งหมด หรืออาจจะเป็นการเปิดบาดแผลเดิมให้ลึกขึ้นไปอีก “รินจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะพ่อ” เธอตอบ พลางก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารที่เหลือให้เสร็จ “ดีมาก… นั่นแหละลูกสาวพ่อ” คุณอัครเดชยิ้มอย่างพอใจ “พ่อเชื่อว่าลูกจะทำได้” เขากล่าวพลางตบไหล่ลูกสาวเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้รินลดานั่งนิ่งอยู่กับความคิดของตัวเอง ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานหรูหราของสุริยะ อัคคเดช บรรยากาศก็ตึงเครียดไม่แพ้กัน สุริยะยืนพิงขอบหน้าต่าง มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าครุ่นคิดอย่างหนัก การเผชิญหน้ากับบิดาของเขาในวันนี้ ทำให้เขาตระหนักได้ว่า สถานการณ์กำลังบานปลายไปเกินกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้ “ผมไม่อยากให้เรื่องนี้มันบานปลายไปมากกว่านี้ครับพ่อ” สุริยะกล่าว เสียงของเขาหนักแน่นแต่แฝงไปด้วยความอ่อนล้า “ผมได้พบใครบางคน… คนที่อาจจะช่วยเราได้” คุณอัคคเดชหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน “พบใครบางคน! นี่แกกำลังจะบอกพ่อว่าแกกำลังจะใช้ผู้หญิงมาแก้แค้นพวกอัครเดชอย่างนั้นเหรอ! แกมันไม่ต่างจากพ่อเลย สุริยะ! ความแค้นมันอยู่ในสายเลือดของตระกูลเรา!” “ไม่ใช่ครับพ่อ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น” สุริยะรีบปฏิเสธ “ผมหมายถึง… ผมได้พบคนที่จะทำให้เรามองเห็นทางออกของปัญหานี้… ทางออกที่อาจจะไม่ต้องใช้กำลัง” “ทางออกที่ไม่ใช้กำลัง? นี่แกกำลังจะประนีประนอมกับพวกอัครเดชอย่างนั้นเหรอ! พ่อไม่ยอมเด็ดขาด! พวกมันทำกับพ่อไว้มากเกินไป! พ่อจะเอาคืนให้สาสม!” คุณอัคคเดชตะคอกเสียงดัง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “พ่อครับ… ลูกของพ่อกำลังจะแต่งงานกับลูกสาวของตระกูลอัครเดช… เรื่องมันซับซ้อนกว่านั้น” สุริยะพูดเสียงแผ่วลง พลางหันกลับมามองหน้าบิดา “ผมคิดว่า… เราอาจจะมีทางออกอื่น” “อะไรนะ! แกหมายความว่ายังไง! ลูกของแก! หมายถึงแกน่ะเหรอ! แกไปยุ่งกับลูกสาวของพวกมันตั้งแต่เมื่อไหร่! นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ สุริยะ! พวกมันอาจจะใช้เรื่องนี้เล่นงานเรา!” คุณอัคคเดชตาเหลือก จ้องมองบุตรชายเขม็ง “ผม… ผมบังเอิญไปเจอเธอครับพ่อ… แต่เธอไม่รู้ว่าผมเป็นใคร… และผมก็ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น” สุริยะอธิบายอย่างยากลำบาก “แต่ตอนนี้… สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว ผมคิดว่าเราอาจจะใช้โอกาสนี้… สร้างความสัมพันธ์ที่แตกต่างออกไป” “สร้างความสัมพันธ์! แกบ้าไปแล้วเหรอ! นี่มันคือการแก้แค้น! ไม่ใช่การสร้างมิตรภาพ! แกต้องหยุดเรื่องนี้เดี๋ยวนี้! พ่อไม่ยอมให้แกทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้เด็ดขาด!” คุณอัคคเดชยืนกราน “พ่อครับ… ขอโอกาสผมเถอะครับ” สุริยะขอร้อง “ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง… ด้วยวิธีของผม… ขอแค่พ่ออย่าเพิ่งทำอะไรที่มันจะทำให้เรื่องมันแย่ไปกว่าเดิม” คุณอัคคเดชจ้องมองบุตรชายอย่างไม่เชื่อสายตา เขาเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของสุริยะ แต่ก็อดกังวลไม่ได้ “ถ้าแกทำให้พ่อผิดหวัง… พ่อจะไม่มีวันให้อภัยแก!” เขากล่าวเสียงกร้าว ก่อนจะเดินกระแทกประตูออกไป ทิ้งให้สุริยะยืนอยู่ตามลำพังในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยความเงียบและความกดดัน สุริยะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของเขา มือลูบไปมาบนเอกสารที่วางอยู่เบื้องหน้า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ปัดหน้าจอเพื่อหารายชื่อ ‘รินลดา’ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออก เสียงริงโทนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งมีเสียงรับสาย “ว่าไงคะ” เสียงของรินลดาฟังดูเหนื่อยอ่อน “ผม… ผมขอโทษที่โทรไปตอนนี้” สุริยะเอ่ยเสียงเบา “ผมแค่อยากจะบอกว่า… ผมคิดถึงคุณ” รินลดาเงียบไปชั่วขณะ “คุณ… คุณหมายความว่ายังไง” “ผม… ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” สุริยะตอบ “แต่ผมรู้สึกว่า… ผมอยากจะเจอคุณ” “แต่เรา… เราไม่ควรจะเจอกันอีกนะคะ” รินลดากล่าวเสียงสั่น “คุณก็รู้… ความจริงมัน… มันอันตรายเกินไป” “ผมรู้” สุริยะยอมรับ “แต่ผมก็ไม่สามารถห้ามความรู้สึกตัวเองได้… แล้วก็… มีเรื่องบางอย่างที่ผมอยากจะบอกคุณ” “เรื่องอะไรคะ” “เรื่องเกี่ยวกับ… อนาคตของเรา” สุริยะตอบ “คุณจะยอมให้ผมไปหาคุณได้ไหม… แค่ครั้งเดียว” รินลดาล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆ ของเธอ ดวงตาเหม่อมองเพดานห้อง น้ำตาคลอเบ้า การตัดสินใจครั้งนี้มันยากเหลือเกิน ความรู้สึกที่เธอมีต่อธาดา มันเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย เธอรู้ว่ามันอันตราย แต่ในขณะเดียวกัน ความปรารถนาที่จะเข้าใจความจริงทั้งหมดก็มีมากกว่า “คุณจะไปหาฉันที่ไหน” เธอถามเสียงแผ่วเบา “ที่เดิมของเรา” สุริยะตอบ “พรุ่งนี้… ตอนเย็น” “ฉันจะไป” รินลดาตอบ ก่อนจะวางสายไป เธอหลับตาลง พยายามเรียกสติของตัวเองกลับคืนมา การตัดสินใจของเธอในครั้งนี้ อาจเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เธอเคยคาดคิด