แสงแดดยามเย็นสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของร้านกาแฟหรู บรรยากาศภายในร้านอบอุ่นและเงียบสงบ เหมาะแก่การพูดคุยเรื่องสำคัญ รินลดานั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของร้าน จิบชาอุ่นๆ พลางมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าครุ่นคิด เธอมาถึงก่อนเวลาเล็กน้อย พยายามรวบรวมสมาธิก่อนการเผชิญหน้าครั้งสำคัญ ไม่นานนัก ประตูร้านก็ถูกผลักเข้ามา ร่างสูงสง่าของสุริยะปรากฏขึ้น เขาเดินตรงมายังโต๊ะของเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาที่ส่งมานั้นกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย “คุณมาแล้ว” รินลดากล่าวทักทาย เสียงของเธอค่อนข้างสั่นเล็กน้อย สุริยะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามเธอ “ขอโทษที่ให้รอนะ” เขาตอบ “ผมมีเรื่องที่ต้องเคลียร์ให้เรียบร้อยก่อน” “คุณ… คุณอยากจะบอกอะไรฉัน” รินลดากลั้นใจถาม “เรื่องเกี่ยวกับ… อนาคตของเรา” สุริยะมองลึกลงไปในดวงตาของรินลดา “รินลดา… ผมอยากจะบอกความจริงทั้งหมดกับคุณ” เขาเริ่ม “ผม… ผมไม่ใช่คนที่คุณคิด” รินลดากลืนน้ำลายลงคอ “คุณหมายความว่ายังไง” “ผม… ผมคือ สุริยะ อัคคเดช” เขาเอ่ยชื่อนามสกุลของบิดาออกมา “ลูกชายของประธานบริษัทอัคคเดช” คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของรินลดา เธอเบิกตากว้าง อึ้งไปชั่วขณะ ภาพของธาดา ใบหน้าหล่อเหลา รอยยิ้มอบอุ่นที่เธอเคยเห็น… ทุกอย่างมันย้อนกลับมาทำร้ายเธออีกครั้ง “ไม่จริง… คุณ… คุณโกหก!” เธอปฏิเสธเสียงสั่น “ผมไม่ได้โกหก” สุริยะยืนยัน “ผมรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ… แต่ผมอยากให้คุณรู้ความจริงทั้งหมด” เขากล่าว “ผมเข้ามาในชีวิตคุณ… เพราะมีเหตุผลบางอย่าง” “เหตุผลอะไร!” รินลดาตะคอก เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธ “คุณเข้ามาหลอกฉัน! คุณใช้ความรู้สึกของฉันเป็นเครื่องมือ! ทั้งหมดนี่มันคือแผนการใช่ไหม!” “ผมขอโทษ” สุริยะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูสำนึกผิดจริงๆ “ผมไม่เคยตั้งใจจะทำร้ายคุณเลย… ผมแค่อยากจะ… เข้าใกล้คุณ” “เข้าใกล้ฉัน? เพื่ออะไร! เพื่อทำลายครอบครัวของฉันอย่างนั้นเหรอ! คุณมันเหมือนกับพ่อของคุณไม่มีผิด!” น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้าของรินลดา “ไม่ใช่ครับ! ผมไม่ใช่พ่อของผม!” สุริยะแย้งเสียงเข้ม “ผมไม่อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้… ผมอยากจะยุติความขัดแย้งระหว่างสองตระกูลนี้” “คุณจะยุติมันยังไง! ในเมื่อคุณเป็นส่วนหนึ่งของปัญหา!” รินลดาลุกขึ้นยืน ใบหน้าแดงก่ำ “ฉันเกลียดคุณ! เกลียดที่สุด!” “รินลดา… ได้โปรดฟังผมก่อน” สุริยะพยายามเอื้อมมือไปคว้าแขนเธอ แต่รินลดาสะบัดออก “ผมรู้ว่าพ่อของผม… และพ่อของคุณ… มีความบาดหมางกันมานาน” เขาพูด “แต่ผมเชื่อว่า… มีทางออกอื่น” “ทางออกอื่น? คุณจะใช้ฉันเป็นเครื่องมือต่อรองอย่างนั้นเหรอ!” รินลดาส่ายหน้าปฏิเสธ “ฉันไม่ยอม!” “ผมไม่ได้จะใช้คุณเป็นเครื่องมือ” สุริยะกล่าว “ผมแค่อยากจะ… เริ่มต้นใหม่กับคุณ… ด้วยความจริง” “เริ่มต้นใหม่? หลังจากที่คุณหลอกลวงฉันมาตลอด!” รินลดาสะอื้น “คุณมันคนโกหก! ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณ!” “ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก” สุริยะกล่าว “แต่ผมอยากจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า… ผมรักคุณจริงๆ” คำว่า ‘รัก’ นั้นทำให้รินลดาท้อแท้ไปกว่าเดิม เธอไม่รู้จะเชื่อใครดีระหว่างคำพูดของบิดาที่บอกว่าเขาคือศัตรู หรือคำพูดของสุริยะที่บอกว่าเขารักเธอ “ความรักของคุณ… มันมีค่าอะไร! ในเมื่อมันมาจากคนที่พร้อมจะทำลายทุกอย่าง!” เธอถาม เสียงของเธอแผ่วลงอย่างเห็นได้ชัด “ผมไม่ได้จะทำลายทุกอย่าง” สุริยะยืนยัน “ผมจะปกป้องคุณ… และผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้เราได้อยู่ด้วยกัน” รินลดาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ “ถ้าคุณรักฉันจริง… คุณต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็น” เธอพูด “คุณต้องแสดงให้ฉันเห็นว่า… คุณสามารถแยกตัวเองออกจากสงครามระหว่างสองตระกูลนี้ได้” “ผมจะทำ” สุริยะกล่าวอย่างหนักแน่น “ผมจะทำทุกอย่าง… เพื่อให้คุณเชื่อใจผมอีกครั้ง” รินลดามองหน้าสุริยะ เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา แต่ก็ยังมีความกังวลและความไม่ไว้วางใจอยู่เต็มเปี่ยม “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเชื่อคุณได้อีกไหม” เธอเอ่ย “แต่… ฉันจะให้โอกาสคุณ” สุริยะยิ้มบางๆ “ขอบคุณนะ รินลดา” เขาพูด “ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง” ทั้งสองนั่งลงอีกครั้ง บรรยากาศยังคงอึดอัด แต่ก็มีความหวังบางๆ เจือปนอยู่ สุริยะเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตของสองตระกูล ความขัดแย้งที่สั่งสมมานานหลายปี และความกดดันที่เขาต้องเผชิญจากบิดาของเขา เขาเล่าถึงแผนการที่เขาพยายามจะทำลายล้างตระกูลอัครเดช แต่ก็เริ่มรู้สึกผิดกับสิ่งที่กำลังจะทำ “ผมไม่อยากจะทำร้ายใคร” สุริยะกล่าว “โดยเฉพาะคุณ… ผมไม่อยากให้คุณต้องมารับผิดชอบกับความแค้นของคนรุ่นก่อน” รินลดาฟังเรื่องราวของสุริยะด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอรู้สึกเห็นใจเขา แต่ก็ยังไม่สามารถลืมความเจ็บปวดที่เขาได้มอบให้ “แล้ว… พ่อของคุณล่ะคะ” เธอถาม “เขาจะยอมให้คุณทำแบบนี้จริงๆ เหรอ” “พ่อของผม… เขาไม่เข้าใจ” สุริยะตอบ “เขาเชื่อว่าการแก้แค้นคือทางออกเดียว… แต่ผมไม่คิดอย่างนั้น” “แล้ว… คุณจะทำยังไงต่อไป” รินลดากล่าว “ถ้าคุณไม่ทำตามที่พ่อของคุณต้องการ” “ผมไม่รู้” สุริยะยอมรับ “แต่ผมจะพยายามหาทางออกที่ดีที่สุด… สำหรับเราทั้งคู่” รินลดาหลับตาลง พยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ ความจริงอันโหดร้ายกำลังถาโถมเข้ามา เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ ชีวิตของเธอได้เปลี่ยนไปตลอดกาลแล้ว