เวลาผ่านไปอีกหลายวัน อรุณรัศมียังคงใช้ชีวิตอยู่ภายในบ้านหลังใหญ่ราวกับถูกขังเอาไว้ เธอพยายามทำตัวให้ชินกับความเหงาและความเงียบที่รายล้อม แต่ก็ยังคงรู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่ภูวินทร์ปรากฏตัวขึ้นมา เขาจะมอบสิ่งของราคาแพงให้เธอเสมอ ราวกับจะซื้อหาความรู้สึกทุกอย่างด้วยเงินตรา แต่สำหรับอรุณรัศมี สิ่งเหล่านั้นกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกห่างเหินออกไป เช้าวันหนึ่ง อรุณรัศมีกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องสมุดส่วนตัวของบ้าน เธอหยิบหนังสือเล่มเก่าขึ้นมาอ่าน เป็นหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ศิลปะ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอสนใจมาตลอด เธอเปิดไปเจอภาพวาดของจิตรกรชื่อดังในอดีตคนหนึ่ง และทันใดนั้น เธอก็เห็นข้อความเล็กๆ ที่เขียนอยู่มุมล่างของภาพ "แด่... ดวงใจของฉัน" คำว่า "ดวงใจ" ทำให้หัวใจของอรุณรัศมีเต้นผิดจังหวะ เธอจำลายมือนี้ได้ทันที มันคือลายมือของมารดาของเธอเอง แต่... ใครคือ "ดวงใจ" ที่มารดาเขียนถึง? ด้วยความสงสัย อรุณรัศมีก็เริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับภาพวาดชิ้นนี้ และจิตรกรผู้นี้ เธอใช้เวลาทั้งวันในการค้นคว้า จนกระทั่งเธอพบข้อมูลที่น่าตกใจ จิตรกรผู้นี้... คือบิดาของภูวินทร์ หัวใจของอรุณรัศมีเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและสับสน เธอย้อนกลับไปดูโน้ตที่มารดาของเธอเคยเขียนถึงจิตรกรผู้นี้ ที่ติดอยู่บนผนังห้องนั่งเล่น มันมีเนื้อหาบางส่วนที่เธอเคยอ่านผ่านๆ ไป แต่ในตอนนี้ เธอกลับตั้งใจอ่านมันอย่างละเอียด "แด่... คนรักของฉัน... ขอบคุณที่มอบความงดงามให้แก่โลกใบนี้... และมอบหัวใจอันบริสุทธิ์ให้แก่ฉัน... แม้ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวด..." หัวใจของอรุณรัศมีแทบจะหยุดเต้น เธอค่อยๆ เชื่อมโยงเรื่องราวเข้าด้วยกัน ภาพวาดของบิดาภูวินทร์... ลายมือของมารดา... ความรักที่มารดาพูดถึง... ทั้งหมดนี้มันหมายความว่าอย่างไร? ทันใดนั้น ประตูห้องสมุดก็ถูกเปิดออก ภูวินทร์เดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยกาแฟในมือ เขาเห็นอรุณรัศมีกำลังนั่งจ้องหน้าหนังสืออย่างเหม่อลอย "คุณกำลังทำอะไรอยู่?" เขาถาม อรุณรัศมีสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบปิดหนังสือเล่มนั้นลงอย่างรวดเร็ว "เปล่าค่ะ... แค่อ่านหนังสือ" ภูวินทร์เดินเข้ามาใกล้ เขาวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะข้างๆ เธอ "ผมเห็นคุณ... ดูเหมือนกำลังสนใจอะไรบางอย่าง" "หนู... แค่บังเอิญเจอเรื่องที่น่าสนใจค่ะ" เธอตอบ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "เรื่องอะไร?" เขาถาม ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วบริเวณ ราวกับจะจับพิรุธ "ก็... เรื่องราวของศิลปะน่ะค่ะ" เธอตอบ "หนู... ชอบเรื่องราวเกี่ยวกับศิลปิน" ภูวินทร์พยักหน้าช้าๆ "ผมรู้ว่าคุณชอบศิลปะ" เขาพูด "คุณมีพรสวรรค์ด้านนี้... ไม่ต่างจากแม่ของคุณ" คำพูดนั้นทำให้อรุณรัศมีชะงักไป "คุณ... รู้เรื่องแม่หนูด้วยเหรอคะ?" "ผมรู้เรื่องของคุณ... เกือบทุกอย่าง" เขาตอบ น้ำเสียงเรียบเฉย "ผมได้ศึกษาข้อมูลของคุณมาอย่างดี" "ทำไม... คุณถึงทำแบบนั้นคะ?" เธอถามอย่างไม่เข้าใจ "คุณ... ไม่ได้รักหนูจริงๆ ใช่ไหม?" ภูวินทร์ถอนหายใจเบาๆ "ความรัก... เป็นเรื่องที่ซับซ้อน" เขาพูด "ผมไม่รู้ว่าความรักที่แท้จริงเป็นอย่างไร" "แต่... คุณบอกว่าคุณไม่มีหัวใจที่จะให้" อรุณรัศมีพูด "แล้ว... คุณเอาข้อมูลเกี่ยวกับหนูไปทำไม?" "ผมต้องการรู้ว่า... คุณคือใคร" เขาตอบ "ก่อนที่ผมจะ... ผูกมัดตัวเองไว้กับคุณ" "ผูกมัด... หมายถึงอะไรคะ?" เธอถาม "หมายถึง... การแต่งงาน" เขาตอบ "มันคือการผูกมัดครั้งใหญ่" อรุณรัศมีรู้สึกเหมือนมีก้อนอิฐทับถมอยู่บนอก เธอไม่เคยคิดว่าการแต่งงานของเธอกับเขาเป็นเพียงแค่ "การผูกมัด" ที่เขาต้อง "ศึกษาข้อมูล" ก่อนจะตัดสินใจ "แล้ว... คุณได้คำตอบแล้วหรือยังคะ?" เธอถาม เสียงสั่นเครือ "ว่าหนู... เหมาะสมที่จะเป็นภรรยาของคุณหรือเปล่า?" ภูวินทร์มองมาที่เธอ ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่อรุณรัศมีอ่านไม่ออก "คุณ... มีบางอย่างที่ทำให้ผมนึกถึงแม่" เขาพูด "และผมก็... ไม่ต้องการเสียใจอีกแล้ว" "นึกถึงแม่?" อรุณรัศมีทวนคำ "คุณ... เสียใจเรื่องอะไรคะ?" ภูวินทร์เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนด้านนอก "แม่ผม... รักพ่อผมมาก" เขาพูดเสียงเบา "แต่ความรักของท่าน... ก็ทำให้ท่านต้องเจ็บปวด" "เจ็บปวด... เพราะอะไรคะ?" "เพราะพ่อผม... ไม่ได้รักท่าน" เขาตอบ "พ่อผม... รักผู้หญิงอีกคนหนึ่ง" อรุณรัศมีอึ้งไป เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน "แต่... ท่านก็ยังรักพ่อของคุณอยู่" "ใช่" ภูวินทร์พยักหน้า "ท่านรัก... จนกระทั่งวันสุดท้าย" "แล้ว... คุณก็ไม่อยากเป็นแบบนั้น" อรุณรัศมีสรุป "คุณเลย... กลัวที่จะรัก" "ผมไม่กลัวที่จะรัก" เขาตอบ "ผมแค่... ไม่สามารถให้ความรักที่แท้จริงได้" "ทำไมคะ?" เธอถามด้วยความหวังสุดท้าย "คุณ... ไม่เชื่อในความรักแล้วเหรอคะ?" "ผมเชื่อ" เขาตอบ "แต่ผมไม่เชื่อ... ว่าผมจะสามารถมอบมันให้ใครได้" อรุณรัศมีมองใบหน้าของเขา เธอเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่เย็นชา เธอเริ่มเข้าใจมากขึ้น ว่าทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้ แต่ก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดที่เขาไม่สามารถมอบหัวใจให้กับเธอได้ "แล้ว... ถ้าหนูเป็นคนที่... ทำให้คุณเชื่อในความรักได้ล่ะคะ?" เธอถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ ภูวินทร์หันกลับมามองเธออย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาเบิกกว้างเล็กน้อย "คุณ... กำลังพูดถึงอะไร?" "หนู... อยากให้คุณลองเปิดใจดูค่ะ" เธอพูด "ลองให้โอกาส... ความรู้สึกของเรา" "อรุณรัศมี..." เขาเรียกชื่อเธอ เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย "คุณไม่เข้าใจ... ความเจ็บปวดที่ผมเคยเจอ" "หนูก็เจ็บปวดเหมือนกันค่ะ" เธอตอบ "แต่หนู... ยังคงเชื่อในความรัก"