ภูวินทร์รับสายด้วยมือที่สั่นเทา เสียงของคุณยายดังมาจากปลายสาย แผ่วเบาแต่ก็เจือไปด้วยความเหนื่อยล้าและน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ภูวินทร์... หลานรัก... ยายมีเรื่องจะคุยด้วยนะ" "ครับคุณยาย ว่ามาเลยครับ" ภูวินทร์ตอบ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นตามมือ "เรื่องที่คุณยายจะคุยด้วย... มันเป็นเรื่องที่ยายเก็บมานานแล้ว... เกี่ยวกับคุณพ่อของเธอ... แล้วก็คุณแม่ของอรุณรัศมี" คุณยายเว้นจังหวะเล็กน้อย ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า อรุณรัศมีมองหน้าภูวินทร์ด้วยความเป็นห่วง เธอสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่กำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง "คุณยายหมายถึง... เรื่องของท่านทั้งสองหรือครับ?" ภูวินทร์ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ "ใช่... ภูวินทร์... หลานยาย... สิ่งที่หลานกำลังจะค้นพบ... มันเป็นความจริง... พ่อของเธอ... เขารักแม่ของอรุณรัศมีมาก... รักอย่างสุดหัวใจ" คุณยายสารภาพออกมา เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือด้วยอารมณ์ ภูวินทร์แทบจะยืนไม่อยู่ เขาประคองตัวเองกับพนักพิงโซฟา "แต่... แต่ทำไม... ทำไมท่านถึงไม่เคยบอกผมเลยครับ? ทำไมถึงปล่อยให้ผมเข้าใจผิดมาตลอด?" "เพราะความรัก... มันมักจะมาพร้อมกับความเจ็บปวดเสมอ... ภูวินทร์" คุณยายกล่าวต่อ "พ่อของเธอ... เขากลัว... กลัวว่าถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผย... มันจะนำพาความเดือดร้อนมาสู่ทุกคน... โดยเฉพาะ... แม่ของอรุณรัศมี" "ความเดือดร้อน? เดือดร้อนเรื่องอะไรครับ?" ภูวินทร์ถามด้วยความฉงน "เรื่องนี้มันซับซ้อน... ภูวินทร์... ยายไม่อยากจะเล่ารายละเอียดทั้งหมดทางโทรศัพท์... แต่อยากให้หลานมาหา... มาหาที่บ้านยาย... ยายจะเล่าให้ฟังทุกอย่าง... ยายจะให้หลานดูของบางอย่าง... ที่พ่อของหลาน... ทิ้งเอาไว้" คุณยายบอก อรุณรัศมีเดินเข้าไปใกล้ภูวินทร์ วางมือบนแขนของเขาเบาๆ "คุณภูวินทร์คะ... คุณยายคงมีเหตุผลของท่านค่ะ... เราไปหาท่านกันนะคะ" ภูวินทร์พยักหน้าช้าๆ ดวงตาของเขายังคงฉายแววสับสนและเจ็บปวด เขาหันกลับไปมองอรุณรัศมี "คุณจะไปด้วยไหมครับ?" "แน่นอนค่ะ" อรุณรัศมีตอบอย่างหนักแน่น "หนูอยากรู้ความจริงเหมือนกันค่ะ" การเดินทางไปบ้านคุณยายเต็มไปด้วยความเงียบที่อึดอัด ภูวินทร์นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ อรุณรัศมี แววตาเหม่อลอย ราวกับกำลังประมวลผลเรื่องราวที่เพิ่งได้ยินมา คุณยายของเขาเป็นคนที่มีอายุมากแล้ว แต่ก็ยังคงมีสุขภาพแข็งแรงดีพอสมควร เธอรอคอยการมาถึงของทั้งสองอยู่ที่หน้าประตูบ้าน เมื่อเห็นหน้าหลานชายและอรุณรัศมี คุณยายก็ถอนหายใจยาว เธอพาทั้งสองเข้าไปในบ้าน และตรงไปยังห้องทำงานที่เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้เก่าแก่ "นั่งก่อนสิ..." คุณยายเชื้อเชิญ พลางเดินไปที่ตู้เก็บเอกสารเก่าแก่หลังหนึ่ง เธอค่อยๆ เปิดลิ้นชักออกมาอย่างระมัดระวัง "พ่อของเธอ... เขามีความลับหลายอย่าง... ที่เขาไม่เคยบอกใคร" คุณยายเริ่มเล่า "และหนึ่งในนั้น... ก็คือความรักที่เขามีให้กับแม่ของอรุณรัศมี... ความรักที่เขาไม่สามารถแสดงออกได้อย่างเต็มที่... เพราะสถานการณ์ในตอนนั้น" เธอหยิบกล่องไม้เก่าๆ ที่ดูบอบบางขึ้นมา กล่องนั้นมีรอยขีดข่วนอยู่ประปราย แต่ก็ยังคงความสวยงามตามกาลเวลา "นี่คือสิ่งที่พ่อของเธอ... ฝากเอาไว้ให้... สำหรับคนที่เขา... รักที่สุด" ภูวินทร์มองกล่องไม้ด้วยความสงสัย อรุณรัศมีเองก็รู้สึกตื่นเต้นและหวั่นใจไปพร้อมๆ กัน คุณยายค่อยๆ เปิดฝากล่องออก สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้ทั้งสองคนถึงกับตะลึง มันไม่ใช่ทรัพย์สินมีค่า หรือเอกสารสำคัญใดๆ แต่มันคือ... รูปถ่ายจำนวนหนึ่ง และสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่ปกเป็นหนังสีน้ำตาลเข้ม "รูปถ่ายพวกนี้..." ภูวินทร์หยิบรูปหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นรูปของพ่อของเขาในวัยหนุ่ม กำลังยืนยิ้มอย่างมีความสุข ข้างๆ กันคือผู้หญิงที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน "นี่คือใครครับ?" "นั่นคือแม่ของอรุณรัศมี... สมัยสาวๆ" คุณยายตอบ "พ่อของเธอ... เขาถ่ายรูปนี้เก็บไว้... เป็นความทรงจำเดียว... ที่เขามี... ของเธอ" อรุณรัศมีค่อยๆ หยิบรูปอื่นๆ ขึ้นมาดู ภาพเหล่านั้นเป็นภาพของมารดาของเธอในอิริยาบถต่างๆ ทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และแววตาที่เต็มไปด้วยความสุข มันเป็นภาพที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "ส่วนสมุดบันทึกเล่มนี้..." คุณยายส่งสมุดบันทึกให้ภูวินทร์ "เป็นไดอารี่ของพ่อของเธอ... เขาเขียนมันไว้... ทุกอย่าง... ที่เกี่ยวกับแม่ของอรุณรัศมี... ความรู้สึก... ความคิด... ความฝัน... ของเขา... ทั้งหมด... อยู่ในนี้" ภูวินทร์รับสมุดบันทึกมาอย่างสั่นเทา เขาเปิดหน้าแรกออก ช้าๆ และเริ่มอ่าน " 'วันที่... 14 กุมภาพันธ์... ผมได้พบกับเธออีกครั้ง... ที่ริมทะเลสาบแห่งนั้น... แสงแดดส่องกระทบใบหน้าของเธอ... ทำให้เธอดูงดงามยิ่งกว่าครั้งไหนๆ... ผมอยากจะบอกเธอเหลือเกินว่า... ผมรักเธอมากแค่ไหน... แต่ผมก็ไม่กล้า... เพราะผมรู้ดีว่า... เรา... ไม่มีวัน... ที่จะเป็นไปได้...' " น้ำเสียงของภูวินทร์ค่อยๆ เศร้าสร้อยลงเรื่อยๆ ขณะที่เขาอ่าน เขาเห็นความรักที่พ่อของเขามีต่อมารดาของอรุณรัศมีอย่างชัดเจน มันไม่ใช่ความรักที่ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป แต่มันคือความรักที่ลึกซึ้งและยาวนาน "ทำไม... ทำไมท่านถึงไม่กล้าบอกครับ?" ภูวินทร์ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ผมอยากรู้... เหตุผลที่แท้จริง" "เรื่องมันเกิดขึ้น... นานมากแล้ว... ภูวินทร์" คุณยายถอนหายใจ "ในยุคนั้น... การที่ชายหนุ่มจากตระกูลใหญ่... จะไปรักกับหญิงสาวธรรมดาๆ... มันเป็นเรื่องที่สังคมไม่ยอมรับ... และยิ่งไปกว่านั้น... ครอบครัวของเธอ... ก็มี... ปัญหา... บางอย่าง... ที่ทำให้... พ่อของเธอ... ตัดสินใจ... ที่จะ... ถอยห่าง... เพื่อ... ปกป้อง... เธอ" "ปกป้อง? ปกป้องจากอะไรครับ?" อรุณรัศมีถาม "จาก... อันตราย... ที่อาจจะเกิดขึ้น..." คุณยายตอบ "พ่อของเธอ... เขารู้ดี... ว่าถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผย... มันจะนำพา... ความเดือดร้อน... มาสู่... แม่ของอรุณรัศมี... เขาจึงเลือกที่จะ... เก็บความรัก... นี้ไว้... ในใจ... และ... หายไป... จากชีวิตของเธอ... โดยที่เธอ... ก็ไม่เคยรู้... ความจริง... ทั้งหมด" ภูวินทร์หลับตาลง เขาไม่สามารถกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาได้ เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของพ่อผู้แข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวของเขา จะมีความซับซ้อนและเจ็บปวดถึงเพียงนี้ "แล้ว... รูปถ่าย... ที่เธอ... ให้ผม... ดู... ล่ะครับ? ที่มี... ผู้ชาย... คนหนึ่ง... ยืนอยู่ข้างๆ... คุณแม่ของผม... ที่ริมทะเลสาบ... นั่น... คือ... พ่อของผม... ใช่ไหมครับ?" ภูวินทร์ถาม "ใช่... ภูวินทร์" คุณยายตอบ "นั่นคือพ่อของเธอ... กำลังมีความสุข... ในช่วงเวลาสั้นๆ... ก่อนที่... เขาจะต้อง... จากไป" ความจริงทั้งหมดค่อยๆ เปิดเผยออกทีละน้อย ราวกับปริศนาที่ถูกซ่อนมานานกำลังถูกไขกระจ่าง แต่ยิ่งรู้ความจริงมากเท่าไหร่ ความเจ็บปวดในใจของภูวินทร์ก็ยิ่งทวีคูณ