หลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากคุณยาย ภูวินทร์และอรุณรัศมีก็กลับมายังบ้านของภูวินทร์ บรรยากาศในรถเงียบงันยิ่งกว่าเดิม ภูวินทร์จอดรถไว้หน้าบ้าน เขานั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย ดวงตาเหม่อลอยมองออกไปนอกกระจก "คุณภูวินทร์คะ..." อรุณรัศมีเอ่ยขึ้นเบาๆ "คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" ภูวินทร์หันมามองเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย "ผม... แค่... รู้สึก... ว่า... โลกทั้งใบ... ของผม... มัน... พังทลาย... ลงไปหมดเลยครับ" "หนูเข้าใจค่ะ" อรุณรัศมีพูด "แต่นี่คือความจริงนะคะ... ความจริงที่อาจจะเจ็บปวด... แต่ก็เป็นสิ่งที่ต้องรู้" "ผมไม่เคยรู้เลย... ว่าพ่อของผม... เขา... มีความรัก... ที่ยิ่งใหญ่... และ... ซับซ้อน... ขนาดนี้" ภูวินทร์พึมพำ "ผม... นึกแต่ว่า... ท่าน... เป็นคน... ที่เย็นชา... และ... ไม่เคย... ให้... ความสำคัญ... กับ... ใคร... เลย" "บางที... ความเย็นชา... ที่คุณเห็น... อาจจะเป็น... เกราะ... ที่ท่าน... สร้างขึ้น... เพื่อ... ปกป้อง... หัวใจ... ของท่าน... เอง... ก็ได้นะคะ" อรุณรัศมีเสนอแนะ ภูวินทร์พยักหน้าช้าๆ เขาค่อยๆ เปิดประตูรถลงจากรถด้วยท่าทีที่อ่อนแรง เขาเดินเข้าไปในบ้านโดยมีอรุณรัศมีเดินตามเข้าไป "ผม... อยากจะ... อ่าน... ไดอารี่... ของพ่อ... อีกครั้ง" ภูวินทร์พูด "ผม... อยากจะ... เข้าใจ... ท่าน... ให้มากกว่านี้" ทั้งสองคนเดินไปยังห้องทำงานของภูวินทร์ ภูวินทร์หยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาอีกครั้ง เขาเปิดอ่านมันอย่างตั้งใจ พร้อมๆ กับอรุณรัศมีที่นั่งอยู่ข้างๆ คอยอ่านไปกับเขา หน้าแล้วหน้าเล่า... เต็มไปด้วยถ้อยคำที่บรรยายถึงความรัก ความคิดถึง และความเจ็บปวดของพ่อของเขาที่มีต่อมารดาของอรุณรัศมี " 'วันนี้... ผมได้เจอเธอ... ที่ร้านกาแฟเดิม... เธอยิ้มให้ผม... เป็นรอยยิ้มที่สดใส... เหมือนดอกทานตะวัน... ผมอยากจะ... เก็บ... รอยยิ้มนั้น... ไว้... ในใจ... ตลอดไป... แต่ผมรู้ดีว่า... นั่น... คือ... สิ่งที่... เป็นไปไม่ได้...' " ภูวินทร์อ่านข้อความหนึ่งในไดอารี่ " 'ผม... รู้สึก... ผิด... ต่อ... คุณ... ที่ต้อง... ทนทุกข์... เพราะ... ผม... แต่... ผม... ก็... ทำอะไร... ไม่ได้... มากไปกว่า... การ... เฝ้ามอง... คุณ... จาก... ระยะไกล... ขอ... ให้... คุณ... มี... ความสุข... นะ... คนรัก... ของผม... ตลอดไป...' " น้ำตาของภูวินทร์ไหลรินลงมาอาบแก้ม เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าพ่อของเขาจะมีความรู้สึกที่อ่อนไหวและเปราะบางเช่นนี้ "คุณแม่ของหนู... ท่านเอง... ก็คง... เจ็บปวด... เหมือนกัน... ใช่ไหมคะ" อรุณรัศมีพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "การที่ต้อง... พบเจอ... และ... จากลา... โดย... ที่ไม่เคย... ได้รับ... คำอธิบาย... ที่ชัดเจน" "ผม... ขอโทษ... ครับ... อรุณรัศมี" ภูวินทร์พูด "ผม... ไม่เคย... รู้เลย... ว่า... ท่าน... ทั้งสอง... เคย... รู้สึก... เจ็บปวด... มามาก... ขนาดนี้" "มันไม่ใช่... ความผิดของคุณ... ภูวินทร์" อรุณรัศมีปลอบ "สิ่งที่เกิดขึ้น... มันเป็น... เรื่องราว... ในอดีต... ที่เรา... ควรมอง... ไปข้างหน้า... และ... เรียนรู้... จากมัน" ทั้งสองคนใช้เวลาอีกหลายชั่วโมงในการอ่านไดอารี่ของพ่อภูวินทร์ พวกเขาค่อยๆ ปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน ภาพความรักที่พ่อของภูวินทร์มีต่อมารดาของอรุณรัศมีค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่ความรักที่ผิดศีลธรรม หรือเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง แต่มันเป็นความรักที่ถูกพรากจากโชคชะตาและสถานการณ์ "คุณรู้ไหม... อรุณรัศมี" ภูวินทร์เงยหน้าขึ้นมองเธอ "ก่อนหน้านี้... ผมคิดมาตลอด... ว่าคุณ... พยายาม... จะ... เข้ามา... ในชีวิตของผม... เพียงเพราะ... คุณ... ต้องการ... สิ่งบางอย่าง... จากผม... จากครอบครัว... ของผม" "หนูเข้าใจค่ะ... ความรู้สึกนั้น" อรุณรัศมีตอบ "แต่... ตอนนี้... คุณ... รู้แล้ว... ใช่ไหมคะ... ว่า... ความตั้งใจ... ของหนู... มัน... ไม่ได้... เป็นแบบนั้น" "ใช่ครับ... ผมรู้แล้ว" ภูวินทร์พูด "ผม... ขอโทษ... ที่เคย... เข้าใจ... คุณ... ผิด... ไป" "ไม่เป็นไรค่ะ... เรา... ต่างก็... มี... อดีต... ที่... ทำให้... เรา... เข้าใจ... อะไร... ผิดๆ... ไป... ได้" อรุณรัศมียิ้มบางๆ "แต่... ถึงแม้ว่า... ความรัก... ของท่าน... ทั้งสอง... จะ... ไม่สมหวัง... ก็ตามที... มันก็... เป็น... ความรัก... ที่... สวยงาม... ในแบบ... ของมัน... ใช่ไหมครับ?" ภูวินทร์ถาม "ใช่ค่ะ... มันเป็น... ความรัก... ที่... ทำให้... เกิด... มี... เรา... ขึ้นมา... ในวันนี้" อรุณรัศมีตอบ "นั่น... ก็เป็น... สิ่งที่... สวยงาม... ที่สุดแล้ว" ภูวินทร์หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปของพ่อของเขาที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ แม่ของอรุณรัศมี เขาจ้องมองรูปถ่ายนั้นด้วยแววตาที่อ่อนโยนขึ้น "ผม... จะ... ไม่... ลืม... ความรัก... ของพ่อ... อีกต่อไป" ภูวินทร์กล่าว "และ... ผม... จะ... ไม่... ปล่อยให้... คุณ... ต้อง... เจ็บปวด... เหมือน... ที่... ท่าน... ทั้งสอง... เคย... เจ็บปวด... มาก่อน" อรุณรัศมีมองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเห็นใจ ความเข้าใจ และความหวัง เธอยิ้มให้กับเขา "ขอบคุณนะคะ... ภูวินทร์"