ภูวินทร์มองเข้าไปในดวงตาของอรุณรัศมี แววตาของเขาฉายประกายแห่งความหวังและความตั้งใจที่แน่วแน่ เขาบีบมือของเธอเบาๆ เป็นการยืนยันถึงคำพูดที่เพิ่งเอ่ยออกไป "ผม... อยากจะ... เริ่มต้น... ใหม่... กับคุณ... อรุณรัศมี... จริงๆ" อรุณรัศมีก้มหน้าน้อยๆ แก้มของเธอเริ่มมีสีระเรื่อ "หนู... ก็อยากค่ะ... คุณภูวินทร์" เสียงของเธอแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ถ่ายทอดออกมาอย่างชัดเจน คุณยายมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข "ดีแล้ว... ดีจริงๆ" ท่านเอ่ยขึ้น "ยาย... ดีใจ... ที่เห็น... พวกเธอ... กลับมา... เข้าใจ... กัน" ภูวินทร์หันไปมองคุณยาย "ขอบคุณนะครับ... คุณยาย... ที่ทำให้ผม... ได้เห็น... ความจริง... และ... ได้โอกาส... แก้ไข... ทุกอย่าง" "ไม่มีอะไร... ที่ต้อง... ขอบคุณ... หรอกจ้ะ" คุณยายตอบ "ยาย... แค่... อยากให้... พวกเธอ... มีความสุข... เท่านั้นเอง" อรุณรัศมีเงยหน้าขึ้นมองภูวินทร์อีกครั้ง รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้น "หนู... ไม่ได้... คาดหวัง... อะไร... มากกว่านี้... แล้วค่ะ... แค่ได้... เห็นคุณ... ภูวินทร์... มีความสุข... และ... เข้าใจ... ทุกอย่าง... ก็พอแล้ว" "แต่ผม... อยากจะ... ให้คุณ... มีความสุข... ด้วย" ภูวินทร์กล่าว "ผม... อยากจะ... ตอบแทน... ทุกสิ่งทุกอย่าง... ที่คุณ... เสียสละ... มาตลอด" "ความเสียสละ... ของหนู... ไม่ได้... มีค่า... อะไร... เลยค่ะ... เมื่อเทียบกับ... ความสุข... ของคุณ" อรุณรัศมียืนยัน "และ... การที่... คุณ... ยอมรับ... และ... เข้าใจ... ความรัก... ของคุณพ่อ... ของคุณ... นั่นก็... เพียงพอแล้ว... สำหรับหนู" ภูวินทร์รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ได้ครอบครอง หรือได้อำนาจ แต่มันเป็นความรู้สึกของการเชื่อมโยง ความเข้าใจ และการยอมรับซึ่งกันและกัน "ผม... เข้าใจ... แล้ว... ว่า... อะไร... คือ... สิ่งที่... มีค่า... ที่สุด" เขาพูดพลางบีบมืออรุณรัศมีอีกครั้ง "มันคือ... หัวใจ... ที่เรา... มีให้กัน... และกัน" คุณยายส่งเสียงหัวเราะเบาๆ "คำพูด... ของเด็กหนุ่ม... ช่าง... สละสลวย... เสียจริง" ทั้งสามคนสนทนากันต่ออีกพักใหญ่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความผ่อนคลายและอบอุ่น ภูวินทร์เล่าถึงความตั้งใจที่จะปรับปรุงบริษัท และจะใช้ชื่อเสียงของบิดาในทางที่ถูกต้อง และจะสร้างสรรค์สิ่งดีๆ ให้สังคมต่อไป ส่วนอรุณรัศมีก็รับฟังด้วยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ เมื่อถึงเวลาอันสมควร ภูวินทร์และอรุณรัศมีก็กล่าวลาคุณยาย "ผม... จะ... กลับมา... เยี่ยม... คุณยาย... อีกนะครับ" ภูวินทร์กล่าว "แน่นอน... จ้ะ" คุณยายตอบ "แล้ว... คราวหน้า... ก็... พา... ขนม... ที่เธอ... เคย... ทำ... มา... ให้ยาย... ชิม... ด้วยนะ" อรุณรัศมียิ้มกว้าง "ได้เลยค่ะ... คุณยาย" ขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวออกจากบ้าน คุณยายก็เรียกเอาไว้ "อรุณรัศมี... จ้ะ" อรุณรัศมีหันกลับไป "คะ... คุณยาย?" "จำ... คำพูด... ของยาย... ไว้นะ" คุณยายกล่าว "ความรัก... ที่แท้จริง... ไม่เคย... จางหาย... ไป... ไหน... เพียงแต่... มัน... อาจจะ... เปลี่ยน... รูปแบบ... ไป... เท่านั้นเอง" อรุณรัศมีพยักหน้า "หนู... จำ... ได้ค่ะ... คุณยาย" เมื่อกลับถึงรถ ภูวินทร์สตาร์ทเครื่องยนต์ เขาหันมามองอรุณรัศมีที่นั่งอยู่ข้างๆ "อรุณรัศมี" เขาเริ่มพูด "ผม... อยากจะ... พาคุณ... ไป... ที่หนึ่ง" "ที่ไหนคะ... คุณภูวินทร์?" เธอถามด้วยความสงสัย "ที่ที่เรา... ควรจะ... ไป... ตั้งนานแล้ว... แต่... ผม... ไม่เคย... กล้าพอ... ที่จะ... พาคุณ... ไป" ภูวินทร์ตอบ ดวงตาของเขาทอประกายอย่างมีความหมาย อรุณรัศมีมองเขา เธอรู้สึกได้ถึงความจริงจังและความตั้งใจในแววตาของเขา "หนู... พร้อมค่ะ" ภูวินทร์ขับรถออกไปจากบ้านของคุณยาย โดยไม่ได้มุ่งหน้ากลับไปยังคอนโดมิเนียมของเขา แต่กลับเลี้ยวไปอีกเส้นทางหนึ่ง เป็นเส้นทางที่อรุณรัศมีไม่คุ้นเคยนัก แต่ก็ไม่รู้สึกกังวลใจแต่อย่างใด ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกตื่นเต้นและมีความสุขที่ได้เห็นภูวินทร์ในร่างของชายหนุ่มที่อ่อนโยนและมีความรักที่แท้จริง เมื่อรถแล่นไปได้สักพัก ภูวินทร์ก็เอ่ยขึ้น "ผม... อยากจะ... เล่า... ให้คุณ... ฟัง... ถึง... ความรู้สึก... ของผม... ที่มีต่อ... คุณ... มาโดยตลอด" "หนู... อยากฟังค่ะ" อรุณรัศมีตอบ เสียงของเธออ่อนโยน "ตั้งแต่... วันแรก... ที่ผม... ได้เจอ... คุณ... ผม... รู้สึก... ว่า... คุณ... พิเศษ... มาก" ภูวินทร์เริ่มเล่า "แต่... ผม... ก็... ไม่เข้าใจ... ตัวเอง... เลย... ว่า... ทำไม... ผม... ถึง... รู้สึก... แบบนั้น" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "ตอนนั้น... ผม... คิดว่า... ความรู้สึก... ของผม... มัน... คือ... ความเห็นแก่ตัว... เพราะ... ผม... ไม่เคย... อยาก... ให้... ใคร... เข้ามา... ใกล้... หรือ... มา... ทำให้... ชีวิต... ของผม... ยุ่งเหยิง" "แต่... ยิ่ง... ผม... พยายาม... จะ... ผลักไส... คุณ... ออกไป... ผม... กลับ... ยิ่ง... รู้สึก... ผูกพัน... มากขึ้น" ภูวินทร์สารภาพ "ผม... ไม่เข้าใจ... ว่า... ทำไม... คุณ... ถึง... ทน... อยู่... กับ... คนอย่างผม... ได้" อรุณรัศมีมองเขาอย่างเข้าใจ "หนู... ก็... ไม่เข้าใจ... ตัวเอง... เหมือนกันค่ะ... คุณภูวินทร์" เธอพูดอย่างติดตลก "แต่... หนู... รู้ว่า... หนู... ไม่สามารถ... ทิ้ง... คุณ... ไป... ได้" "ทำไม... ล่ะ... ครับ?" ภูวินทร์ถามด้วยความสงสัย "เพราะ... ในส่วนลึก... ของหัวใจ... หนู... รู้ว่า... คุณ... ไม่ได้... เป็นคน... เลวร้าย... อย่างที่... คุณ... แสดงออก... มา" อรุณรัศมีตอบ "หนู... เห็น... แววตา... ของคุณ... ที่... แฝงไปด้วย... ความเจ็บปวด... และ... ความโดดเดี่ยว... เสมอ" ภูวินทร์เงียบไป เขากำลังประมวลผลคำพูดของอรุณรัศมี ความรู้สึกที่เธอพูดออกมานั้นตรงกับสิ่งที่เขาซ่อนเร้นเอาไว้มาตลอด "ผม... ขอโทษ... ที่... ทำให้... คุณ... ต้อง... เจ็บปวด... มามาก... ขนาดนี้" ภูวินทร์กล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิด "ไม่เป็นไรค่ะ" อรุณรัศมีเอื้อมมือไปวางบนแขนของเขาเบาๆ "หนู... ให้อภัย... คุณ... แล้ว... ตั้งแต่วันนั้น... แล้วค่ะ" ภูวินทร์หันมามองเธออีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ผม... จะ... ไม่ทำให้... คุณ... ผิดหวัง... อีก... ครับ... ผม... สัญญา" "หนู... เชื่อใจ... คุณ... ค่ะ" อรุณรัศมีตอบ รถแล่นต่อไปเรื่อยๆ ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามาในรถ บรรยากาศอบอุ่นและเต็มไปด้วยความหวัง ภูวินทร์ไม่ได้ขับรถเร็ว เขาขับไปเรื่อยๆ อย่างสบายๆ ราวกับจะดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสุขนี้ให้เต็มที่ ในที่สุด รถก็เลี้ยวเข้าสู่ถนนที่คุ้นเคย ถนนสายเล็กๆ ที่นำไปสู่บ้านหลังหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ที่สวยงาม ภูวินทร์จอดรถหน้าบ้านหลังนั้น "ที่นี่... ที่ไหนคะ?" อรุณรัศมีถาม "ที่ที่... ผม... อยากจะ... พาคุณ... มา... ตั้งนานแล้ว" ภูวินทร์ตอบ เขาหันไปยิ้มให้อรุณรัศมี "บ้าน... ที่ผม... เคย... ใช้เวลา... อยู่กับ... แม่... บ่อยๆ... ตอนเด็กๆ" เขาลงจากรถ และเดินอ้อมไปเปิดประตูรถให้อรุณรัศมี อรุณรัศมีก้าวลงจากรถ เธอมองบ้านหลังนั้นอย่างชื่นชม สวนดอกไม้รอบบ้านนั้นสวยงามมาก เต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิดที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ "สวยจังเลยค่ะ" เธออุทาน "ผม... อยากจะ... ให้มัน... เป็น... ของขวัญ... ให้กับคุณ" ภูวินทร์กล่าว "ผม... อยากจะ... สร้าง... ความทรงจำ... ที่ดี... ที่นี่... กับคุณ" อรุณรัศมีมองเขาด้วยความซาบซึ้ง "คุณ... ภูวินทร์..." "ผม... รู้ว่า... ผม... อาจจะ... ให้... ทุกอย่าง... กับคุณ... ไม่ได้... เหมือน... ที่พ่อ... ของผม... เคย... ตั้งใจ... ไว้... แต่... ผม... จะ... ให้... หัวใจ... ของผม... ทั้งหมด... กับคุณ" ภูวินทร์พูด น้ำเสียงของเขาจริงจัง อรุณรัศมีน้ำตาคลอ "หนู... ไม่ต้องการ... อะไร... มากกว่านี้... แล้วค่ะ" ภูวินทร์จับมือของอรุณรัศมีไว้ แล้วจูงมือเธอเดินเข้าไปในบ้านหลังนั้น ประตูบ้านเปิดออกอย่างนุ่มนวล เผยให้เห็นภายในที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่ก็อบอุ่นและน่าอยู่ "ยินดีต้อนรับ... สู่บ้าน... ของเรา... นะ... อรุณรัศมี" ภูวินทร์กล่าว อรุณรัศมีมองไปรอบๆ บ้าน เธอรู้สึกได้ถึงความสุขและความสงบที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของบทใหม่ในชีวิตของเธอ และเธอพร้อมที่จะเริ่มต้นบทนั้นไปพร้อมกับภูวินทร์