"...พ่อ... ไม่... รู้... ว่า... จะ... ทำอย่างไร... ดี... พ่อ... ไม่... กล้า... ที่จะ... บอก... ความจริง... กับ... ลูก... เพราะ... พ่อ... กลัว... ว่า... ลูก... จะ... ผิดหวัง... ใน... ตัวพ่อ" เสียงของบิดาของภูวินทร์สั่นเครือในวิดีโอ "พ่อ... ได้... พยายาม... หา... ทาง... แก้ไข... หนี้สิน... ก้อน... นี้... มา... ตลอด... แต่... มัน... ยาก... เกินไป... พ่อ... จึง... ได้... ตัดสินใจ... ที่จะ... ทำ... สิ่ง... ที่... จะ... ช่วย... ให้... ครอบครัว... ของเรา... รอดพ้น... จาก... หนี้สิน... นี้... ได้" ภูวินทร์มองจอภาพด้วยความรู้สึกหลากหลายปนเป ทั้งตกใจ เสียใจ และรู้สึกผิดต่อพ่อของเขาที่แบกรับภาระอันหนักอึ้งไว้เพียงลำพัง "พ่อ... ได้... ทำ... สัญญา... กับ... คุณ... สมชาย... ว่า... จะ... ยก... หุ้น... ส่วน... ใหญ่... ของ... บริษัท... ให้... กับ... เขา... เป็น... การ... แลกเปลี่ยน... กับ... การ... ที่... เขา... จะ... รับ... หนี้สิน... ก้อน... นี้... ไป... ทั้งหมด" บิดาของภูวินทร์กล่าวต่อ "พ่อ... รู้... ว่า... ลูก... อาจจะ... คิดว่า... การกระทำ... นี้... คือ... การ... ยอมแพ้... แต่... สำหรับ... พ่อ... แล้ว... มัน... คือ... ทางเลือก... สุดท้าย... ที่... จะ... ปกป้อง... อนาคต... ของ... ครอบครัว... ของเรา" อรุณรัศมีวางมือบนไหล่ของภูวินทร์อย่างปลอบโยน เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "พ่อ... ขอ... โทษ... ที่... ไม่เคย... บอก... เรื่องนี้... กับ... ลูก... มา... ก่อน" บิดาของภูวินทร์กล่าว "พ่อ... หวัง... เพียง... ว่า... ลูก... จะ... เข้าใจ... และ... ให้อภัย... พ่อ... นะ... ลูก... พ่อ... รัก... ลูก... นะ... มาก... ที่สุด" วิดีโอจบลงด้วยภาพของบิดาของภูวินทร์ที่ยิ้มอ่อนโยนให้กับกล้อง ก่อนที่ภาพจะตัดไป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน ภูวินทร์นั่งนิ่งราวกับถูกสาป ภาพคำพูดของบิดาของเขายังคงดังก้องอยู่ในหู "ผม... ไม่เคย... รู้... เลย... ว่า... เรื่องมัน... ใหญ่... ขนาด... นี้" ภูวินทร์พึมพำ เสียงของเขาแหบพร่า "พ่อ... แบก... รับ... มัน... ไว้... คนเดียว... มา... ตลอด" "คุณภูวินทร์คะ" อรุณรัศมีเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา "คุณพ่อของคุณ... ท่าน... ทุ่มเท... มาก... จริงๆ... ค่ะ" "ผม... ยัง... ไม่เข้าใจ... เลย... ว่า... ทำไม... คุณ... สมชาย... ถึง... ได้... มี... อิทธิพล... มาก... ขนาด... นั้น... ถึง... ได้... รับ... หนี้สิน... ก้อน... ใหญ่... ขนาด... นี้... ไป... ได้" ภูวินทร์กล่าวด้วยความสงสัย "มัน... ดู... ไม่... สมเหตุสมผล... เลย" "บางที... อาจจะมี... เรื่องราว... อะไร... บางอย่าง... ที่... เรา... ยัง... ไม่รู้... ก็... ได้... ค่ะ" อรุณรัศมีเสนอแนะ "คุณ... ทนาย... บอก... ว่า... มี... บางอย่าง... ที่... ยัง... ไม่ได้... ถูก... เปิดเผย... ออกมา" ภูวินทร์พยักหน้าช้าๆ "ใช่... คุณ... พูด... ถูก" เขาลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนอันเขียวขจี "ผม... ต้อง... รู้... ให้... ได้... ว่า... เกิดอะไร... ขึ้น... กัน... แน่" "แล้ว... คุณ... จะ... ทำ... อย่างไร... ต่อ... ไป... คะ?" อรุณรัศมีถาม "ผม... จะ... ติดต่อ... ทนาย... อีกครั้ง" ภูวินทร์ตอบ "ผม... จะ... ขอ... ดู... เอกสาร... ทั้งหมด... ที่... เกี่ยวข้อง... กับ... การ... จัดการ... มรดก... และ... หนี้สิน... ของ... พ่อ... ผม... ต้องการ... รู้... ความจริง... ทุกอย่าง" "หนู... จะ... อยู่... ข้างๆ... คุณ... เสมอ... นะคะ" อรุณรัศมีพูด พร้อมกับเดินเข้าไปกอดภูวินทร์จากด้านหลัง ภูวินทร์หันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขามีประกายแห่งความมุ่งมั่น "ขอบคุณ... นะ... อรุณรัศมี" เขากระชับอ้อมกอด "ที่... อยู่... เคียงข้าง... ผม... ใน... เวลา... ที่... ยากลำบาก... แบบนี้" หลังจากนั้น ภูวินทร์ก็ได้ติดต่อกับทนายความทันที เขาขอเข้าพบเพื่อขอดูเอกสารทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับคดีมรดกและหนี้สินของบิดา ทนายความเห็นถึงความตั้งใจจริงของเขา จึงยินยอมและนัดวันให้เข้ามาพบที่สำนักงานในวันรุ่งขึ้น ตลอดทั้งคืน ภูวินทร์แทบจะไม่ได้นอน เขานั่งทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด พยายามปะติดปะต่อเหตุการณ์ต่างๆ ที่เชื่อมโยงกับบิดาของเขา ความสัมพันธ์กับคุณสมชาย และที่มาของหนี้สินก้อนมหึมานั้น เขาเริ่มสงสัยในเจตนาของคุณสมชายมากขึ้น เขาเป็นเพียงหุ้นส่วนเก่าที่เข้ามาช่วยเหลืออย่างง่ายดาย หรือมีความเกี่ยวข้องอะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้น? ทำไมเขาถึงยอมรับภาระหนี้สินที่ดูเหมือนจะไม่มีทางแก้ไขได้ง่ายๆ? อรุณรัศมีเห็นความกังวลใจของภูวินทร์ เธอพยายามปลอบประโลมและให้กำลังใจอยู่เสมอ เธอรู้ดีว่าการค้นหาความจริงครั้งนี้ อาจนำพาพวกเขาไปสู่ปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิม แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้าทุกอย่างไปพร้อมกับเขา เช้าวันต่อมา ภูวินทร์และอรุณรัศมีเดินทางไปยังสำนักงานทนายความ บรรยากาศภายในสำนักงานดูเคร่งขรึมและเป็นทางการ ทนายความต้อนรับทั้งสองอย่างอบอุ่น แต่สีหน้าของเขาก็แฝงไว้ด้วยความกังวลบางอย่าง "เชิญ... นั่ง... ครับ... คุณ... ภูวินทร์... คุณ... อรุณรัศมี" ทนายความกล่าว "ผม... ได้... เตรียม... เอกสาร... ทั้งหมด... ไว้... แล้ว... ครับ" เอกสารกองมหึมาถูกนำมาวางไว้ตรงหน้าของภูวินทร์ เขาหยิบเอกสารขึ้นมาดูด้วยความตั้งใจ แผ่นกระดาษหลายสิบแผ่นที่เต็มไปด้วยตัวอักษรและตัวเลข ดูเหมือนจะไม่มีจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด "เอกสาร... ชุด... นี้... คือ... สัญญา... การ... โอน... หุ้น... ระหว่าง... คุณ... พ่อ... ของ... คุณ... กับ... คุณ... สมชาย" ทนายความอธิบาย "และ... เอกสาร... ชุด... นี้... คือ... บันทึก... การ... ชำระ... หนี้... บางส่วน... ที่... คุณ... สมชาย... ได้... ดำเนินการ... ไป... แทน... คุณ... พ่อ... ของคุณ" ภูวินทร์ไล่อ่านเอกสารอย่างรวดเร็ว เขาสังเกตเห็นลายเซ็นของบิดาของเขา และลายเซ็นของคุณสมชายที่ปรากฏอยู่ในเอกสารหลายฉบับ แต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจคือ รายละเอียดในสัญญาการโอนหุ้นนั้น ดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่ไม่ได้ระบุไว้ในวิดีโอของบิดาของเขา "ใน... วิดีโอ... ของ... คุณ... พ่อ... ท่าน... บอก... ว่า... ท่าน... โอน... หุ้น... ส่วน... ใหญ่... ให้... กับ... คุณ... สมชาย... เป็น... การ... แลกเปลี่ยน... กับ... การ... รับ... หนี้สิน... ไป" ภูวินทร์กล่าว "แต่... ใน... สัญญา... นี้... มัน... ดูเหมือน... จะ... มี... ข้อตกลง... อื่น... เพิ่มเติม... ด้วย" "ครับ... คุณ... ภูวินทร์" ทนายความถอนหายใจ "ผม... ก็... พยายาม... ที่จะ... ทำความ... เข้าใจ... เรื่องนี้... มา... ตลอด... เหมือนกัน"