เสียงฝนที่ดังกระทบกระจกหน้าต่างยิ่งเพิ่มความอึดอัดในหัวใจของน้ำหนึ่ง เธอหันกลับมาจากหน้าต่าง ยิ่งมองเห็นสภาพห้องนอนที่เคยคุ้นตา แต่บัดนี้กลับรู้สึกเหมือนเป็นกรงขัง ดวงตาเหลือบไปเห็นกล่องไม้เก่าๆ ใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มันเป็นกล่องที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน เมื่อลองเปิดออก ข้างในกลับเต็มไปด้วยจดหมายเก่าๆ ที่ซ้อนทับกันเป็นตั้ง เขียนด้วยลายมือที่ดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาด “นี่มันอะไรกัน?” น้ำหนึ่งพึมพำกับตัวเอง มือเรียวยื่นออกไปหยิบจดหมายฉบับบนสุดขึ้นมา เปิดอ่านอย่างพิจารณา ลายมือที่ปรากฏนั้นคือลายมือของภาคย์ แต่เนื้อหาภายในกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวผิดจังหวะ จดหมายแต่ละฉบับที่เธอหยิบขึ้นมาอ่าน ล้วนเป็นบทสนทนา ความรู้สึก ความคิดถึง และความทุกข์ทรมานของภาคย์ที่เขียนถึงใครบางคน จดหมายเหล่านี้ไม่ได้เขียนถึงเธอเลยแม้แต่ฉบับเดียว “รัก...ฉันรักเธอเหลือเกิน แต่ฉันกลับทำได้เพียงเฝ้ามองเธอจากที่ไกลๆ” น้ำหนึ่งอ่านข้อความหนึ่งในจดหมาย น้ำตาเริ่มคลอหน่วย ภาพใบหน้าของภาคย์ที่แสดงออกถึงความปวดร้าวเมื่อคืนปรากฏขึ้นในห้วงความคิด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมภาคย์ถึงต้องซ่อนความรู้สึกเช่นนี้ไว้กับเธอ ความสัมพันธ์ของพวกเขามันคืออะไรกันแน่ เธอหยิบจดหมายอีกฉบับขึ้นมา อ่านอย่างตั้งใจ จดหมายฉบับนี้ดูเก่ากว่าฉบับอื่นๆ มาก เนื้อหามันบอกเล่าเรื่องราวความสัมพันธ์อันลึกซึ้งระหว่างภาคย์กับผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงที่ภาคย์เรียกว่า “ดวงใจ” ของเขา มันบรรยายถึงช่วงเวลาที่มีความสุข ความฝัน และคำมั่นสัญญาที่จะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป แต่แล้ว เนื้อหาก็เปลี่ยนไป สู่ความผิดหวัง ความเสียใจ และการจากลาอย่างไม่เต็มใจ “ทำไม...ทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้” น้ำหนึ่งถามตัวเอง เสียงสั่นเครือ ฝนที่ตกหนักขึ้นราวกับจะสะท้อนอารมณ์ของเธอในขณะนั้น เธอค่อยๆ วางจดหมายลง กล่องไม้ใบนั้นปิดลงอย่างแผ่วเบา ราวกับจะเก็บงำความลับอันเจ็บปวดเอาไว้ ในขณะที่น้ำหนึ่งกำลังจมดิ่งอยู่กับความสับสนและเสียใจ จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ภาคย์ยืนอยู่ที่หน้าประตู ดวงตาของเขาดูเหนื่อยล้า แต่เมื่อเห็นน้ำหนึ่ง เขาก็คลี่ยิ้มบางๆ “เป็นอะไรไป? ได้ยินเสียงร้องไห้” ภาคย์ถาม เสียงของเขานุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความเป็นห่วง น้ำหนึ่งไม่ตอบ เธอเพียงแค่มองไปยังภาคย์ ดวงตาของเธอฉายแววตัดพ้อและเจ็บปวด “ผม...ผมมาดูว่าคุณเป็นอะไร” ภาคย์เดินเข้ามาใกล้ “คุณเป็นอะไร น้ำหนึ่ง?” น้ำหนึ่งเงยหน้าขึ้นมองภาคย์ พลางยกจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา “นี่มันคืออะไรคะคุณภาคย์?” ภาคย์ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นจดหมายในมือของน้ำหนึ่ง สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นซีดเผือด “คุณ...คุณไปเอามาจากไหน?” ภาคย์ถามเสียงเบา “ในกล่องใบนี้ค่ะ” น้ำหนึ่งตอบ “มันคือความรู้สึกของคุณที่มีต่อผู้หญิงคนอื่นใช่ไหมคะ?” ภาคย์ก้มหน้าลง มองพื้น น้ำหนักของคำถามนั้นหนักอึ้งเสียจนเขาไม่อาจตอบได้ “ผม...” ภาคย์อ้ำอ้ำ “ผมขอโทษ” “ขอโทษเรื่องอะไรคะ?” น้ำหนึ่งถามเสียงดังขึ้น “ขอโทษที่คุณหลอกฉัน? หรือขอโทษที่คุณไม่เคยคิดจะรักฉันเลย?” “ไม่ใช่แบบนั้น น้ำหนึ่ง” ภาคย์เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเขาสะท้อนความเจ็บปวด “ผม...ผมไม่ได้หลอกคุณ” “แล้วเรื่องพวกนี้มันคืออะไรคะ?” น้ำหนึ่งสะบัดจดหมายในมือไปทางภาคย์ “นี่ไม่ใช่ความรู้สึกของคุณเหรอ?” ภาคย์ถอนหายใจยาว “มันเป็นเรื่องในอดีตที่ผมอยากจะลืม” “แต่คุณไม่ได้ลืม คุณเก็บมันไว้” น้ำหนึ่งพูดเสียงสั่น “คุณเก็บความรักของคุณไว้ให้ใครอีกคน แล้วปล่อยให้ฉันอยู่ที่ไหนในใจของคุณคะ?” “คุณมีความหมายกับผมมาก น้ำหนึ่ง” ภาคย์รีบแก้ต่าง “คุณคือคนที่ผมอยากจะดูแลไปตลอดชีวิต” “แต่ในจดหมายพวกนี้ คุณบอกว่าคุณรักผู้หญิงอีกคน” น้ำหนึ่งชี้ไปที่จดหมาย “แล้วฉันล่ะคะ? ฉันเป็นอะไรสำหรับคุณ? เป็นแค่เงาของใครบางคนงั้นเหรอ?” ภาคย์เดินเข้าไปใกล้ พยายามจะจับมือของน้ำหนึ่ง แต่น้ำหนึ่งสะบัดมือออก “ผมไม่ได้รักใครอีกแล้ว น้ำหนึ่ง” ภาคย์พูดเสียงหนักแน่น “ผู้หญิงคนนั้น...เธอจากไปแล้ว” “จากไปไหนคะ?” น้ำหนึ่งถาม “จากไปตลอดกาลเลยหรือเปล่า? แล้วคุณก็เลยมาหาฉัน เพื่อให้ฉันมาเติมเต็มช่องว่างในใจคุณ?” “ไม่!” ภาคย์ปฏิเสธทันควัน “คุณไม่ใช่สิ่งที่จะมาเติมเต็มอะไรทั้งนั้น คุณคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตผม” “แต่ผมไม่เชื่อคุณค่ะ” น้ำหนึ่งพูดเบาๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม “เพราะในเมื่อคุณรักผู้หญิงคนนั้นมากขนาดนี้ แล้วทำไมคุณถึงมาแต่งงานกับฉัน? เพื่ออะไร? เพื่อตอบแทนบุญคุณ? หรือเพื่ออำพรางอะไรบางอย่าง?” ภาคย์มองน้ำหนึ่งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความปวดร้าว “มันซับซ้อนกว่านั้น น้ำหนึ่ง” “ซับซ้อนแค่ไหนคะ?” น้ำหนึ่งสวนกลับ “บอกฉันมาสิคะ! บอกฉันให้หมดทุกอย่าง!” ภาคย์เงียบไป เขามองน้ำหนึ่งด้วยสายตาที่ราวกับจะขอร้องให้เธออย่ากดดันเขาไปมากกว่านี้ แต่คำถามของน้ำหนึ่งก็ยังคงค้างอยู่ในอากาศ ราวกับสายฝนที่โปรยปรายไม่หยุด น้ำหนึ่งรอคอยคำตอบจากภาคย์อย่างใจจดใจจ่อ เธออยากจะรู้ความจริงทั้งหมด ไม่ว่ามันจะเจ็บปวดสักเพียงใดก็ตาม