ภาคย์ผลักประตูเข้าไป เขาเห็นลุงของเขากำลังนั่งทำงานอยู่หลังโต๊ะตัวใหญ่ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลุงเมื่อเห็นหลานชายเดินเข้ามา “ภาคย์ มานี่สิ นั่งก่อน” ลุงผจญผาด ท่าทางใจดีแต่แววตาฉายความกังวลบางอย่าง ภาคย์เดินเข้าไปหา นั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงาน รู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งในบรรยากาศ ราวกับว่าอากาศรอบกายหนาแน่นไปด้วยความลับที่รอวันเปิดเผย “มีอะไรหรือเปล่าครับลุง” ภาคย์เอ่ยถาม เสียงของเขาฟังดูแหบพร่ากว่าปกติ ลุงผจญผาดถอนหายใจยาว “ฉันเรียกภาคย์มาที่นี่ เพราะมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกัน เรื่องนี้เกี่ยวกับ… เรื่องของพ่อภาคย์” คำว่า “พ่อ” ทำให้หัวใจของภาคย์บีบรัดแน่น ภาพใบหน้าของพ่อที่เขาจำได้รางๆ ในวัยเด็กผุดขึ้นมาในความคิด “พ่อผมมีเรื่องอะไรหรือครับ” เขาถามอย่างกระวนกระวาย “พ่อของภาคย์… เขาไม่ได้จากไปอย่างที่ทุกคนเข้าใจ” ลุงผจญผาดเริ่มเล่า เสียงของเขาเบาลง แต่ทุกคำกลับก้องอยู่ในโสตประสาทของภาคย์ “มันมีความจริงบางอย่างที่ถูกปิดบังไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา” ภาคย์จ้องมองใบหน้าของลุงอย่างไม่กระพริบตา เขารู้สึกเหมือนกำลังจะถูกพายุลูกใหญ่พัดพาไปสู่ดินแดนที่ไม่เคยรู้จัก “อะไรคือความจริงครับลุง” “เรื่องมันซับซ้อนมากภาคย์ พ่อของภาคย์… เขามีความสัมพันธ์กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง นอกเหนือจากแม่ของภาคย์” ลุงผจญผาดพูดช้าๆ ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักทุกคำ “และความสัมพันธ์นั้น… นำมาซึ่งสิ่งที่ไม่คาดฝัน” ภาคย์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ภาพของแม่ที่เสียใจเสมอเมื่อถูกพูดถึงพ่อ และภาพของพ่อที่ดูเหมือนจะมีบางอย่างปิดบังไว้ในแววตา มันเริ่มปะติดปะต่อกัน “ผู้หญิงคนนั้น… เขาเป็นใครครับ” “เธอคือ… วนิดา” เมื่อลุงผจญผาดเอ่ยชื่อนั้น ใบหน้าของภาคย์ซีดเผือด วนิดา ผู้หญิงที่เขาเคยเจอในงานสังคมครั้งหนึ่ง ผู้หญิงที่มีดวงตาเศร้าสร้อยและรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะซ่อนความเจ็บปวดไว้มากมาย “คุณวณิดา… เป็นไปได้อย่างไรครับ” “พ่อภาคย์กับคุณวณิดา… พวกเขามีลูกด้วยกัน” ลุงผจญผาดพูดต่อ ความจริงที่หลุดออกมาจากปากของลุงนั้นหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่ภาคย์จะรับไหว “ลูกคนนั้น… คือน้ำหนึ่ง” โลกของภาคย์หยุดหมุนไปชั่วขณะ เขาอ้าปากค้าง แต่ไม่มีเสียงใดๆ หลุดออกมา น้ำหนึ่ง… ผู้หญิงที่เขาหลงรัก ผู้หญิงที่เขาคิดว่าจะใช้ชีวิตด้วย ผู้หญิงที่เขา… กำลังจะแต่งงานด้วย เป็นน้องสาวต่างมารดาของเขาอย่างนั้นหรือ “ลุง… ลุงพูดเล่นใช่ไหมครับ” เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน “ฉันไม่ได้พูดเล่นภาคย์” ลุงผจญผาดมองหลานชายด้วยความสงสาร “ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่รับได้ยากมาก แต่… นี่คือความจริง พ่อของภาคย์… เขามีชีวิตอีกด้านหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ เรื่องนี้… คุณวณิดาเองก็เก็บเป็นความลับมาตลอด” ภาคย์เงยหน้ามองลุง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด “แล้ว… แม่ของผมล่ะครับ แม่รู้เรื่องนี้หรือเปล่า” “แม่ของภาคย์… ไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย” ลุงผจญผาดตอบ “พ่อของภาคย์… เขากลัวมาก ถ้าแม่ภาคย์รู้ เรื่องนี้จะทำลายครอบครัวของเราไปทั้งหมด เขาเลยตัดสินใจ… ที่จะเก็บทุกอย่างไว้เป็นความลับ” “เก็บเป็นความลับ… แล้วปล่อยให้ทุกคน… อยู่กับความไม่รู้เนี่ยนะ” ภาคย์พูดเสียงสั่นเครือ “แล้ว… แล้วคุณวณิดากับน้ำหนึ่งล่ะครับ พ่อผม… เขาดูแลพวกเขาหรือเปล่า” “พ่อของภาคย์… เขาดูแลพวกเขาอยู่ห่างๆ” ลุงผจญผาดอธิบาย “เขาพยายามที่จะ… ชดเชยในสิ่งที่เขาทำผิดพลาดไป เขาให้เงิน ให้การสนับสนุนพวกเขาอย่างเงียบๆ โดยที่ไม่มีใครรู้” ภาคย์ลุกขึ้นยืนทันที เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอกด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความคิดของเขาตีกันยุ่งเหยิงไปหมด น้ำหนึ่ง… คนที่เขาคิดว่าเป็นคนรัก เป็นคู่ชีวิต เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเขา เป็นน้องสาวของเขาอย่างนั้นหรือ “ผม… ผมไม่อยากเชื่อ” “ฉันรู้ว่ามันยากภาคย์” ลุงผจญผาดพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แต่เราต้องยอมรับความจริง พ่อของภาคย์… เขาเป็นคนที่มีปัญหาส่วนตัวหลายอย่าง เขาอาจจะมีความผิดพลาด แต่… เขาก็รักครอบครัวของเขานะ” “รักครอบครัว… ด้วยการหลอกลวงทุกคนเนี่ยนะ” ภาคย์หันกลับมาเผชิญหน้ากับลุง “แล้ว… แล้วผมจะทำอย่างไรต่อไปครับลุง” “เรื่องนี้… มันขึ้นอยู่กับภาคย์แล้ว” ลุงผจญผาดมองหลานชายอย่างจริงจัง “ภาคย์ต้องตัดสินใจว่า… จะทำอย่างไรกับความจริงนี้ จะบอกน้ำหนึ่งหรือไม่ จะบอกใครบ้าง หรือจะเก็บมันไว้เป็นความลับต่อไป” “บอกน้ำหนึ่ง…” ภาคย์พึมพำ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความทรมาน “ผมจะบอกเธอได้อย่างไรครับลุง ในเมื่อ… ผมเองก็ยังสับสนอยู่เลย” “ฉันเข้าใจ” ลุงผจญผาดกล่าว “แต่ภาคย์… น้ำหนึ่งเป็นลูกของพ่อภาคย์เช่นกัน เธอมีสิทธิ์ที่จะรู้ความจริง” ภาคย์กุมขมับ รู้สึกเหมือนศีรษะกำลังจะระเบิด ความคิดของเขาเหมือนเขาวงกตที่ไร้ทางออก ทุกอย่างที่เขารู้ ทุกอย่างที่เขาเชื่อ กำลังถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง เขาเงยหน้ามองลุงอีกครั้ง “ขอบคุณครับลุง สำหรับความจริง” เขาพูดเสียงเบา “ฉันหวังว่า… ภาคย์จะผ่านเรื่องนี้ไปได้นะ” ลุงผจญผาดกล่าว “ไม่ว่าภาคย์จะตัดสินใจอย่างไร ฉันจะอยู่ข้างๆ ภาคย์เสมอ” ภาคย์พยักหน้ารับเบาๆ เขาลุกขึ้นยืนอีกครั้ง “ผมขอตัวก่อนนะครับลุง” เขาต้องการเวลาอยู่คนเดียว ต้องการเวลาที่จะคิดทบทวนทุกอย่าง