ภาคย์เดินออกจากห้องทำงานของลุงผจญผาดราวกับคนไร้วิญญาณ โลกทั้งใบของเขากลายเป็นสีเทา ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เขาจะแบกรับไหว น้ำหนึ่ง… ผู้หญิงที่เขา… เขาจะเรียกเธอว่าอะไรดี เป็นความรัก หรือเป็น… ความผูกพันต้องห้าม เขาเดินอย่างไร้ทิศทาง จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าห้องนอนของน้ำหนึ่ง หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เขาจะเผชิญหน้ากับเธอได้อย่างไร จะบอกเธอถึงความจริงอันโหดร้ายนี้ได้อย่างไร เขาตัดสินใจเคาะประตูเบาๆ “น้ำหนึ่ง… เปิดประตูหน่อย” เสียงหวานใสของน้ำหนึ่งดังมาจากข้างใน “ใครคะ” “ผมเอง… ภาคย์” เขาตอบ ไม่นานนัก ประตูก็เปิดออก น้ำหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเขาในชุดนอนสบายๆ ใบหน้าของเธอฉายแววประหลาดใจ “ภาคย์… มาหาถึงนี่เลย มีอะไรหรือเปล่าคะ” ภาคย์มองใบหน้าของน้ำหนึ่ง ดวงตาคู่นั้นยังคงใสซื่อบริสุทธิ์ ความรักที่เขามีให้เธอตีรวนอยู่ในอก เขาจะพังความใสซื่อนั้นด้วยความจริงได้อย่างไร “น้ำหนึ่ง… ผมมีเรื่องจะคุยด้วย” น้ำหนึ่งเห็นความผิดปกติในแววตาของภาคย์ สีหน้าเคร่งเครียด และน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ภาคย์… เกิดอะไรขึ้นคะ” เธอถามด้วยความเป็นห่วง ภาคย์สูดหายใจเข้าลึกๆ “เข้ามาข้างในก่อนนะ” เขาบอก เมื่อเข้ามาในห้อง น้ำหนึ่งปิดประตู แล้วหันมาหาภาคย์ “เล่ามาสิคะภาคย์ คุณทำให้ฉันเป็นห่วง” ภาคย์เดินไปทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา รู้สึกอ่อนแรงไปทั้งตัว เขาเงยหน้ามองน้ำหนึ่งที่นั่งลงข้างๆ “น้ำหนึ่ง… ฉันเพิ่งรู้ความจริงบางอย่างเกี่ยวกับ… พ่อของฉัน” น้ำหนึ่งมองภาคย์ด้วยความตั้งใจ “พ่อของคุณ… มีอะไรหรือคะ” “พ่อของฉัน… เขาเคยมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง” ภาคย์เริ่มเล่า น้ำเสียงของเขาแหบพร่า “และผู้หญิงคนนั้น… มีลูกกับพ่อของฉัน” น้ำหนึ่งนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ “หมายความว่า… คุณมี… พี่น้องอีกคนหนึ่งหรือคะ” ภาคย์ส่ายหน้าช้าๆ “ไม่ใช่… น้ำหนึ่ง… ผู้หญิงคนนั้น… คือคุณวณิดา” คำว่า “วณิดา” ทำให้น้ำหนึ่งถึงกับสะดุ้งเฮือก เธอจำชื่อนี้ได้ดี คุณวณิดาคือคนที่เธอเพิ่งได้รู้จักจากการสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับพ่อของเธอ “คุณวณิดา… แล้ว… ลูกที่เกิดจากคุณวณิดา… คือ… ฉันหรือคะ” น้ำหนึ่งถามเสียงสั่น ภาคย์พยักหน้าช้าๆ “ใช่… น้ำหนึ่ง… เธอคือลูกของพ่อฉัน” น้ำหนึ่งมองภาคย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน เธอไม่รู้จะพูดอะไร เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า ความรู้สึกรักที่เธอมีให้ภาคย์ มันจะกลายเป็นอะไรไป เธอจะต้องเสียเขาไปจริงๆ หรือ “เป็นไปได้อย่างไรคะ… ฉัน… ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย” “พ่อของฉัน… เขาปิดบังทุกคนไว้” ภาคย์อธิบาย “เขาไม่ต้องการให้แม่ของฉันรู้… เขาไม่อยากทำลายครอบครัว” “แต่… แต่เขาทำลายชีวิตของฉันกับแม่ของฉันนะ!” น้ำหนึ่งตะโกนออกมา น้ำตาเริ่มไหลริน “เขาหายไปจากชีวิตพวกเรา… ปล่อยให้พวกเราเผชิญหน้ากับทุกอย่างด้วยตัวเอง… แล้วตอนนี้… มาบอกว่าฉันคือลูกของเขา… เป็นไปได้อย่างไร!” “ฉันรู้ว่ามันเจ็บปวด” ภาคย์เอื้อมมือไปจับมือของน้ำหนึ่ง “ฉันก็… สับสนและเจ็บปวดเหมือนกัน” น้ำหนึ่งปัดมือภาคย์ออก “เจ็บปวดเหรอคะ! คุณรู้มาตลอดหรือคะว่าฉันเป็นใคร! คุณหลอกฉันมาตลอดเลยใช่ไหม!” “ไม่! ไม่เลยน้ำหนึ่ง” ภาคย์รีบปฏิเสธ “ฉันเพิ่งรู้เรื่องนี้เมื่อไม่นานมานี้เอง ฉัน… ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอเป็นน้องสาวของฉัน” “น้องสาว…” น้ำหนึ่งพึมพำคำนั้นอย่างขมขื่น “แล้วความรู้สึกทั้งหมดที่ผ่านมาล่ะคะ… ความรักที่เรามีให้กัน… มันคืออะไร! เป็นเพียงแค่… ความผิดพลาดของพ่อคุณอย่างนั้นหรือ!” “น้ำหนึ่ง… ฟังฉันก่อน” ภาคย์พยายามจะจับมือเธออีกครั้ง “ความรู้สึกของฉันที่มีให้เธอ… มันไม่ใช่ความผิดพลาด มันคือความจริง… แต่… ความจริงเรื่องสายเลือด… มันก็เป็นความจริงเช่นกัน” “ความจริง… ความจริงอะไร! ความจริงที่ทำให้เราไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้!” น้ำหนึ่งลุกขึ้นยืน ร่างของเธอสั่นเทา “ฉัน… ฉันรับไม่ได้! ฉันรับไม่ได้กับความจริงนี้!” “น้ำหนึ่ง… ได้โปรดใจเย็นๆ” ภาคย์ขอร้อง “ใจเย็นเหรอคะ! คุณจะให้ฉันใจเย็นได้อย่างไร! ชีวิตของฉัน… ถูกพรากไปอีกครั้ง! ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว!” น้ำหนึ่งทรุดตัวลงร้องไห้เสียใจ ภาคย์มองน้ำหนึ่งด้วยความสงสาร เขาไม่รู้จะปลอบโยนเธออย่างไรดี ความเจ็บปวดของเธอเป็นสิ่งที่เขาเองก็กำลังเผชิญอยู่เช่นกัน เขาได้แต่ยืนมองเธอ ร่างกายของเขารู้สึกหนักอึ้ง เขาอยากจะกอดเธอ ปลอบโยนเธอ แต่เขาก็รู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้แล้ว “ฉัน… ฉันต้องการเวลา” น้ำหนึ่งพูดเสียงสะอื้น “ฉันต้องการเวลาที่จะ… คิด” “ได้… ได้สิ” ภาคย์ตอบรับ “ถ้าเธอต้องการอะไร… บอกฉันนะ” น้ำหนึ่งพยักหน้าเบาๆ โดยไม่มองหน้าภาคย์ “ตอนนี้… ฉันอยากอยู่คนเดียว” ภาคย์เข้าใจ เขาเดินออกจากห้องของน้ำหนึ่งช้าๆ ประตูห้องปิดลง ทิ้งให้เขายืนอยู่เพียงลำพังในความมืดมิดของโถงทางเดิน เขาได้สูญเสียทุกอย่างไปแล้วจริงๆ ความรัก ความฝัน ทุกอย่างพังทลายลงในพริบตา