ภาคย์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องนอนของน้ำหนึ่ง หัวใจของเขาเต้นระส่ำราวกับจะทะลุออกมานอกอก มือที่กำแน่นสั่นเทาด้วยความรู้สึกที่ตีรวนไปมา เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร ไม่รู้ว่าจะเอ่ยคำพูดใดออกมาให้ถูก เขาเพิ่งได้รับรู้ความจริงอันน่าตกตะลึงเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างน้ำหนึ่งและลุงผจญ ความผูกพันที่ถูกซุกซ่อนมานานหลายปี ความลับที่เหมือนโซ่ตรวนรัดหัวใจของเขาเอาไว้จนแทบจะขาดใจตาย ภาพใบหน้าซีดเผือดของน้ำหนึ่งเมื่อครู่ยังติดตา ความเจ็บปวดที่ฉายชัดในดวงตาคู่นั้น ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกผิดบาปที่ก่อตัวขึ้นภายในใจ เขาค่อยๆ ผลักประตูเข้าไปช้าๆ เสียงบานพับเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นในความเงียบสงัด ร่างเล็กของน้ำหนึ่งนั่งนิ่งอยู่บนเตียง หันหลังให้เขา ดวงตาของเธอยังคงแดงก่ำจากการร้องไห้ ผมเผ้าที่เคยจัดทรงอย่างดีกลับดูยุ่งเหยิง เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ดูยับยู่ยี่ราวกับผ่านการต่อสู้มาอย่างหนัก "น้ำหนึ่ง..." เสียงของภาคย์แหบพร่า แตกกระจุยแทบจะเปล่งเสียงออกมาไม่ไหว ร่างของน้ำหนึ่งสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงนั่งนิ่ง ไม่หันมามองเขา ราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอได้หยุดหมุนไปแล้ว ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองคนที่ดังระคนกันแผ่วเบา "ผม... ผมเสียใจ" ภาคย์เอ่ยออกมาอีกครั้ง คำพูดนั้นเบาหวิว แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน "ผมไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี" น้ำหนึ่งยังคงนิ่งเงียบ ภาคย์ไม่แน่ใจว่าเธอได้ยินสิ่งที่เขาพูดไปหรือไม่ หรือเธอเพียงแค่เลือกที่จะไม่ตอบสนอง "ผม... ผมเพิ่งรู้เรื่องราวทั้งหมด" ภาคย์เดินเข้าไปใกล้ขึ้น ยืนอยู่ข้างเตียง มองร่างของเธอจากด้านข้าง "เรื่องของคุณกับลุงผจญ..." ทันทีที่ภาคย์เอ่ยถึงชื่อของลุงผจญ หัวไหล่ของน้ำหนึ่งก็สั่นสะท้านเบาๆ ภาคย์เห็นน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้นอีกครั้งไหลลงมาอาบแก้มใส "ผม... ผมขอโทษ" ภาคย์ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธออย่างเงียบเชียบ เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอ เพียงแค่นั่งลงข้างๆ เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาอยู่ที่นี่ "ทำไม... ทำไมคุณถึงไม่บอกผม" เสียงของน้ำหนึ่งแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด "ทำไมคุณถึงปล่อยให้ผมเข้าใจผิดมาตลอด" "ผม... ผมเองก็ไม่รู้" ภาคย์ตอบเสียงสั่นเครือ "ตอนที่ผมกำลังจะถามเรื่องนี้ คุณก็... คุณก็มีท่าทีที่เปลี่ยนไป" "ผมรักคุณนะภาคย์" น้ำหนึ่งพูดขึ้นมาเสียงสั่น น้ำตาไหลพรากไม่หยุด "ผมรักคุณจริงๆ" คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของภาคย์ เขารู้สึกเจ็บปวดจนแทบจะหายใจไม่ออก "ผมก็รักคุณ น้ำหนึ่ง" เขาตอบกลับไปเสียงสั่น "แต่ผม... ผมไม่รู้ว่าความรักของเรามันควรจะเป็นไปในทิศทางไหน" "ผมรู้ว่ามันอาจจะดูเหมือนผิด" น้ำหนึ่งพูดต่อ "แต่ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณมันบริสุทธิ์ มันไม่ใช่เพราะความผูกพันกับลุงผจญ" "ผมเข้าใจ" ภาคย์พยักหน้าช้าๆ "ผมเชื่อคุณ" "จริงๆ เหรอ" ดวงตาของน้ำหนึ่งทอประกายแห่งความหวังเล็กๆ เธอยอมหันมาเผชิญหน้ากับเขาเป็นครั้งแรก ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยคราบน้ำตา แต่แววตาของเธอก็ยังคงมีความรักและความเจ็บปวดปะปนกันอยู่ "ผมเชื่อ" ภาคย์ยืนยัน "ผมเชื่อว่าคุณรักผมจริงๆ" "แล้ว... แล้วคุณล่ะ" น้ำหนึ่งถามเสียงแผ่ว "คุณรู้สึกยังไงกับผม" ภาคย์มองเข้าไปในดวงตาของน้ำหนึ่ง เขากลัวเหลือเกิน กลัวที่จะเอ่ยความรู้สึกของตัวเองออกมา กลัวว่าหากเขาพูดออกไป ความสัมพันธ์ที่เปราะบางนี้จะแตกสลายไป "ผม... ผมก็รักคุณ" ภาคย์เอ่ยออกมาในที่สุด แม้จะรู้สึกตะกุกตะกัก แต่เขาก็ยังคงยืนยัน "ผมรักคุณ น้ำหนึ่ง" น้ำตาของน้ำหนึ่งไหลออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจ เธอเอื้อมมือที่สั่นเทามาสัมผัสใบหน้าของภาคย์อย่างแผ่วเบา "ขอบคุณ" เธอพึมพำ "แต่..." ภาคย์ถอนหายใจออกมา "เรายังมีเรื่องที่ต้องคุยกันอีกมาก" "เรื่องอะไร" น้ำหนึ่งถาม "เรื่องของลุงผจญ" ภาคย์ตอบ "เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น" "ผม... ผมไม่อยากพูดถึงมัน" น้ำหนึ่งกล่าวเสียงสั่น "เราต้องคุยกันนะ น้ำหนึ่ง" ภาคย์จับมือของเธอไว้แน่น "เราต้องเข้าใจทุกอย่างให้ถ่องแท้" "ผมรู้ว่ามันยาก" ภาคย์กล่าวต่อ "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมพร้อมที่จะรับฟังทุกอย่าง" น้ำหนึ่งมองหน้าภาคย์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความกลัว ความเจ็บปวด และความรัก "ผม... ผมรู้ว่าลุงผจญรักคุณมาก" น้ำหนึ่งกล่าวเสียงแผ่ว "เขาเลี้ยงดูผมมาตั้งแต่เด็ก เขาเป็นทุกอย่างสำหรับผม" "ผมรู้" ภาคย์ตอบ "และผมก็เข้าใจ" "แต่ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณมันแตกต่างออกไป" น้ำหนึ่งกล่าวต่อ "มันไม่ใช่ความรู้สึกขอบคุณ มันคือความรัก" "ผมเชื่อ" ภาคย์พูด "ผมเชื่อคุณ" "ผม... ผมไม่อยากให้เรื่องนี้มาทำลายเรา" น้ำหนึ่งกล่าว "ผมไม่อยากสูญเสียคุณไป" "เราจะไม่สูญเสียกันไป" ภาคย์ให้คำมั่น "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" ภาคย์ค่อยๆ ดึงน้ำหนึ่งเข้ามาสู่อ้อมกอดของเขา เธอโผเข้ากอดเขาแน่นราวกับจะฝากชีวิตไว้ น้ำตาของเธอไหลรินลงบนอกของเขา ภาคย์กอดตอบเธอไว้แน่น สัมผัสได้ถึงความสั่นเทาของร่างกายเธอ "ผมรักคุณนะ น้ำหนึ่ง" ภาคย์กระซิบข้างหูเธอ "ผมก็รักคุณ ภาคย์" น้ำหนึ่งตอบกลับมาเสียงอู้อี้ ในอ้อมกอดนั้น ภาคย์รู้สึกถึงความสงบที่ค่อยๆ กลับคืนมา แม้ว่าโลกทั้งใบของเขาจะยังคงหมุนคว้างด้วยความสับสน แต่ความรักที่เขามีให้กับน้ำหนึ่ง มันคือสมอเรือที่ยึดเหนี่ยวเขาไว้ เขาจะใช้ความรักนี้เพื่อนำทางพวกเขาผ่านพ้นความมืดมิดนี้ไปให้ได้ "เราต้องคุยกันเรื่องนี้ให้จบนะ" ภาคย์กล่าวเบาๆ หลังจากที่ทั้งสองคนค่อยๆ ผละออกจากอ้อมกอด "ผมอยากรู้ทุกอย่าง" น้ำหนึ่งพยักหน้าช้าๆ "ผมจะเล่าให้ฟัง" "แต่วันนี้... วันนี้เราพักกันก่อนนะ" ภาคย์กล่าว "คุณคงเหนื่อยมากแล้ว" "ค่ะ" น้ำหนึ่งตอบรับ ภาคย์ประคองน้ำหนึ่งขึ้นไปนอนบนเตียง เขาห่มผ้าให้เธออย่างทะนุถนอม "นอนนะ" ภาคย์กล่าว "พรุ่งนี้เราค่อยคุยกัน" น้ำหนึ่งมองภาคย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความไว้วางใจ "ขอบคุณนะ" ภาคย์ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน "ผมจะอยู่ตรงนี้" เขาค่อยๆ นั่งลงข้างเตียง มองใบหน้าของน้ำหนึ่งที่กำลังจะหลับไป เขารู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานของเธอ ภาคย์ตัดสินใจที่จะอยู่ที่นี่ทั้งคืน เพื่อคอยดูแลเธอ และเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับบทสนทนาที่กำลังจะมาถึง "นอนนะ น้ำหนึ่ง" ภาคย์กระซิบอีกครั้ง "พรุ่งนี้ทุกอย่างจะดีขึ้น" เขาค่อยๆ วางมือลงบนหน้าผากของเธอ สัมผัสถึงไออุ่นที่แผ่ซ่าน เขาหวังว่าความรักของเขาจะช่วยเยียวยาบาดแผลในหัวใจของเธอได้