เช้าวันถัดมา น้ำหนึ่งตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นและเบิกบาน เธอไม่เคยรู้สึกดีเท่านี้มาก่อน ความรักที่เธอได้รับจากภาคย์ทำให้เธอรู้สึกว่าโลกทั้งใบเป็นของเธอ แต่เมื่อนึกถึงเมื่อคืน เธอก็อดรู้สึกกังวลไม่ได้ "คุณภาคย์คะ" น้ำหนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อภาคย์เดินเข้ามาในห้องนอนของเธอ "เมื่อคืน... เรา..." ภาคย์เดินเข้ามาหาเธอแล้วกุมมือเธอไว้ "ไม่เป็นไรนะน้ำหนึ่ง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ผมรักคุณ และผมจะรับผิดชอบคุณเสมอ" "หนู... หนูเชื่อใจคุณภาคย์ค่ะ" น้ำหนึ่งตอบ พลางมองเข้าไปในดวงตาของเขา "แต่... คุณหญิงล่ะคะ ท่านจะว่ายังไง" ภาคย์ถอนหายใจเบาๆ "ผมจะคุยกับคุณแม่เองครับ" เขาพูด "แต่... คุณต้องเข้าใจนะ ว่าคุณแม่ท่านอาจจะ... ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่" "ทำไมคะ" น้ำหนึ่งถามอย่างสงสัย "ก็... คุณแม่ท่านมีแผนการสำหรับผมอยู่แล้ว" ภาคย์อธิบาย "ท่านอยากให้ผมแต่งงานกับลูกสาวของนักธุรกิจใหญ่คนหนึ่ง เพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ทางธุรกิจ" น้ำหนึ่งหน้าซีดเผือด "หมายความว่า... คุณภาคย์ต้องแต่งงานกับคนอื่นเหรอคะ" "ไม่! ไม่มีทาง!" ภาคย์ตอบเสียงดัง "ผมรักคุณนะน้ำหนึ่ง ผมไม่มีวันยอมทำแบบนั้นเด็ดขาด" "แต่ถ้าคุณหญิงท่านไม่ยอมล่ะคะ" น้ำหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ภาคย์กอดน้ำหนึ่งไว้แน่น "ผมจะหาวิธีนะ เชื่อผมสิ" ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ ประตูห้องนอนก็เปิดออก ท่านหญิงมณฑารัตน์ยืนรออยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย "ภาคย์... แม่ขอคุยกับลูกหน่อย" ท่านหญิงกล่าว "แล้วก็... คุณด้วยนะน้ำหนึ่ง" น้ำหนึ่งรู้สึกใจหายวาบ เธอหันไปมองภาคย์ด้วยความกังวล "ไปเถอะครับ" ภาคย์กระซิบ "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" ทั้งสามเดินเข้าไปในห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างหรูหรา เพิ่งจะพบว่าคุณหญิงมณฑารัตน์มีสีหน้าเคร่งเครียดกว่าที่คิด "แม่... แม่มีอะไรจะคุยกับพวกเราเหรอครับ" ภาคย์ถาม ท่านหญิงมณฑารัตน์มองน้ำหนึ่งด้วยแววตาที่อ่านยาก "แม่รู้เรื่องของพวกเธอสองคนแล้ว" ท่านกล่าวเสียงเรียบ "แม่ไม่เคยคิดเลยว่าภาคย์จะทำแบบนี้" "แม่ครับ ผมรักน้ำหนึ่งจริงๆ นะครับ" ภาคย์กล่าว "ความรัก... มันกินไม่ได้หรอกนะภาคย์" ท่านหญิงพูด "แล้วเธอล่ะน้ำหนึ่ง... เธอคิดว่าเธอคู่ควรกับภาคย์จริงๆ หรือไง" น้ำหนึ่งรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า "หนู... หนูขอโทษค่ะคุณหญิง" เธอตอบเสียงเบา "ขอโทษ... มันไม่ได้ช่วยอะไร" ท่านหญิงกล่าว "แม่มีข้อเสนอให้เธอ" น้ำหนึ่งมองท่านหญิงอย่างตั้งใจ "ข้อเสนออะไรคะ" "ถ้าเธอรักภาคย์จริง... เธอจะยอมทำตามข้อเสนอของแม่" ท่านหญิงกล่าว "ถ้าเธอทำได้... แม่ก็จะยอมรับเธอ" "ถ้าหนูไม่ยอมล่ะคะ" น้ำหนึ่งถาม "ถ้าเธอไม่ยอม... เธอก็ไปจากที่นี่ซะ" ท่านหญิงตอบอย่างเย็นชา "แล้วก็... อย่ามายุ่งกับภาคย์อีก" น้ำหนึ่งรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น "หนู... หนูจะทำตามข้อเสนอของคุณหญิงค่ะ" เธอตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ขออย่างเดียว... อย่าให้หนูกับคุณภาคย์ต้องแยกจากกัน" ภาคย์รีบเข้ามาจับมือเธอ "น้ำหนึ่ง! ไม่นะ! อย่าไปยอมเขา!" "เงียบ!" ท่านหญิงตวาด "นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของเธอแล้วน้ำหนึ่ง" น้ำหนึ่งหันไปมองภาคย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเจ็บปวด "หนู... หนูต้องทำค่ะคุณภาคย์" เธอพูด "เพื่อคุณภาคย์... หนูจะทำทุกอย่าง" "แม่... แม่จะให้เธอทำอะไร" ภาคย์ถามท่านหญิง "ฉันจะให้เธอไปแต่งงานกับคุณสมชาย" ท่านหญิงกล่าว "เขาเป็นเพื่อนสนิทของพ่อเธอ แล้วก็เป็นคนเดียวที่แม่ไว้ใจให้ดูแลเธอได้" น้ำหนึ่งอึ้งไป "แต่งงาน... กับคนอื่นเหรอคะ" "ใช่" ท่านหญิงตอบ "เธอต้องไปแต่งงานกับเขา แล้วก็... อยู่กับเขาให้ได้" "แม่! นี่มันบ้าไปแล้ว!" ภาคย์ตะโกน "นี่คือข้อเสนอสุดท้ายของแม่" ท่านหญิงกล่าว "เธอจะยอมรับ หรือจะปฏิเสธ" น้ำหนึ่งมองภาคย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า "หนู... หนูจะยอมค่ะ" เธอกล่าว "หนูจะแต่งงานกับคุณสมชาย" ภาคย์มองน้ำหนึ่งด้วยความตกใจ "น้ำหนึ่ง! เธอพูดอะไรออกมา!" "หนูขอโทษค่ะคุณภาคย์" น้ำหนึ่งตอบ พลางยกมือขึ้นกอดเขา "หนูรักคุณภาคย์นะคะ" "ผมก็รักคุณนะน้ำหนึ่ง!" ภาคย์ตอบ "ผมไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด!" "นี่เป็นเรื่องของผู้ใหญ่" ท่านหญิงกล่าว "เธอไม่มีสิทธิ์มาแทรกแซง" น้ำหนึ่งหันไปมองท่านหญิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "หนูจะแต่งงานกับคุณสมชายค่ะ" เธอกล่าว "แต่... ขออย่างเดียวค่ะ" "อะไร" ท่านหญิงถาม "ขอให้คุณภาคย์... ปลอดภัย" น้ำหนึ่งกล่าว "แล้วก็... ขอให้คุณภาคย์... มีความสุข" ภาคย์มองน้ำหนึ่งด้วยความเสียใจ "น้ำหนึ่ง... ทำไมเธอถึงทำแบบนี้" "หนู... หนูรักคุณภาคย์ค่ะ" น้ำหนึ่งกล่าว พลางมองไปที่ท่านหญิง "ถ้าการแต่งงานของหนูกับคนอื่น จะทำให้คุณภาคย์ปลอดภัย... หนูยอมค่ะ" ท่านหญิงมณฑารัตน์มองน้ำหนึ่งด้วยแววตาที่อ่อนลงเล็กน้อย "ดี" ท่านกล่าว "ฉันจะเตรียมงานแต่งให้เธอ" น้ำหนึ่งรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เธอไม่รู้ว่าชีวิตของเธอหลังจากนี้จะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือเธอได้เสียสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อคนที่เธอรัก "คุณภาคย์คะ" น้ำหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา "อย่าลืมหนูนะคะ" ภาคย์มองน้ำหนึ่งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ไม่มีวัน... ผมไม่มีวันลืมคุณ" เขาตอบ.