เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของผู้คนเริ่มเงียบลงทีละน้อย เมื่อเวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามค่ำคืน งานเลี้ยงน้ำชาที่คฤหาสน์พงศ์พิพัฒน์กำลังจะสิ้นสุดลง แขกเหรื่อทยอยกันเดินทางกลับ ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่เข้ามาแทนที่ความครึกครื้นเมื่อช่วงบ่าย น้ำหนึ่งยังคงนั่งอยู่ที่เดิมใต้ต้นซากุระที่บัดนี้มีแสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมา ต้องแสงดอกไม้ให้ดูราวกับมีมนต์ขลัง "ยังไม่กลับอีกเหรอครับ" เสียงคุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาคย์ที่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับแก้วกาแฟในมือ น้ำหนึ่งหันไปมองเขา "ยังค่ะ หนูแค่นั่งมองดอกไม้เพลินไปหน่อยค่ะ" ภาคย์เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เธอ "สวยดีนะครับ ดอกซากุระนี่" "ค่ะ สวยมาก" น้ำหนึ่งตอบ พลางเหลือบมองเขา "คุณภาคย์คะ หนูอยากจะถามอะไรคุณภาคย์หน่อยได้ไหมคะ" ภาคย์หันมามองเธอ "ว่ามาสิครับ" "คุณภาคย์... เคยรักใครจริงๆ จังๆ ไหมคะ" น้ำหนึ่งถามออกไปโดยไม่ทันคิด น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ภาคย์เงียบไปนาน ดวงตาคมกริบของเขามองลึกลงไปในดวงตาของเธอ ราวกับกำลังสำรวจจิตใจของเธอ "ทำไมถึงถามอย่างนั้นครับ" เขาถามกลับ "หนู... หนูแค่อยากรู้ค่ะ" น้ำหนึ่งตอบ พยายามกั้นน้ำตาที่กำลังจะไหล "บางที... หนูอาจจะไม่เข้าใจความรักก็ได้ค่ะ" ภาคย์ถอนหายใจเบาๆ "ความรัก... มันเป็นเรื่องซับซ้อนนะน้ำหนึ่ง" เขาพูดเสียงแผ่ว "บางครั้งมันก็มาโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว บางครั้งมันก็หายไปอย่างที่เราไม่ทันได้ตั้งรับ" "แล้ว... คุณภาคย์เคยเจอความรักแบบนั้นไหมคะ" น้ำหนึ่งถามต่อ ภาคย์เงียบไปอีกครั้ง ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ "เคยครับ" เขาตอบเสียงเบา "แต่... มันก็ผ่านไปแล้ว" "ผ่านไปแล้ว... หมายความว่ายังไงคะ" น้ำหนึ่งถามอย่างกระวนกระวาย ภาคย์วางแก้วกาแฟลงบนพื้นหญ้า ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับน้ำหนึ่งอย่างเต็มตัว "ผมเคยรักผู้หญิงคนหนึ่งมากครับ รักหมดหัวใจ รักจนยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ" น้ำหนึ่งมองเขาด้วยความสนใจ "แล้ว... เกิดอะไรขึ้นคะ" "เธอ... เธอจากผมไป" ภาคย์พูดเสียงเครือ "จากไปโดยไม่บอกลา จากไปโดยไม่หวนกลับ" "คุณผู้หญิงท่านนั้น... เขาจากไปตอนไหนคะ" น้ำหนึ่งถามอย่างอ่อนโยน "เมื่อสองปีก่อนครับ" ภาคย์ตอบ ดวงตาของเขาทอประกายเศร้าสร้อย "เธอป่วยหนัก แล้วก็... จากไปอย่างสงบ" น้ำหนึ่งรู้สึกใจหายวาบ "หนูเสียใจด้วยนะคะ" "ขอบคุณครับ" ภาคย์พูด พลางมองไปที่ท้องฟ้า "ผมไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะโหดร้ายกับผมขนาดนี้" "แต่... หนูเชื่อว่าคุณหญิงท่านก็ยังรักคุณภาคย์นะคะ" น้ำหนึ่งกล่าว ภาคย์หันมามองเธอด้วยรอยยิ้มที่เจือไปด้วยความเศร้า "คุณแม่ท่านก็พยายามทำดีที่สุดแล้วครับ ท่านพยายามให้ผมลืมอดีต แล้วก็ก้าวต่อไป" "หนู... หนูไม่รู้จะพูดอะไรดีค่ะ" น้ำหนึ่งกล่าว "แต่ถ้าคุณภาคย์ต้องการใครสักคนรับฟัง หนูพร้อมเสมอนะคะ" ภาคย์มองน้ำหนึ่งด้วยแววตาที่อ่อนลง "ขอบคุณนะน้ำหนึ่ง" เขาพูดเสียงทุ้ม "คุณเป็นคนเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกสบายใจได้ขนาดนี้" "หนู... หนูไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันค่ะ" น้ำหนึ่งตอบ พลางก้มหน้าลงมองพื้น "แต่หนูรู้สึก... เหมือนเคยรู้จักคุณภาคย์มานานแล้ว" ภาคย์หัวเราะเบาๆ "บางที... โชคชะตาอาจจะกำหนดให้เรามาเจอกันก็ได้นะ" "บางที... อาจจะใช่ค่ะ" น้ำหนึ่งกล่าว พลางเงยหน้าขึ้นมองเขา แสงจันทร์สาดส่องลงมาต้องใบหน้าของทั้งสอง ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอบอุ่นและโรแมนติกขึ้นมาอย่างประหลาด น้ำหนึ่งรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นผิดปกติ เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร แต่เธอรู้แน่ๆ ว่าเธอไม่อยากให้ช่วงเวลานี้สิ้นสุดลง "คุณภาคย์คะ" น้ำหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา "ถ้า... ถ้าหนูบอกว่าหนูรู้สึกดีกับคุณภาคย์ คุณภาคย์จะรู้สึกยังไงคะ" ภาคย์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ ยกมือขึ้นมาประคองใบหน้าของเธอ "น้ำหนึ่ง..." เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ "ผมก็รู้สึกเหมือนกัน" ริมฝีปากของทั้งสองค่อยๆ เคลื่อนเข้าหากันอย่างช้าๆ ก่อนจะประกบกันอย่างแผ่วเบา จุมพิตแรกภายใต้แสงจันทร์เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความรัก ความหวัง ความกลัว และความสับสน น้ำหนึ่งรู้สึกราวกับว่าเธอได้ลอยขึ้นไปบนสรวงสวรรค์ เธอไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน เมื่อผละออกจากกัน ภาคย์มองน้ำหนึ่งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึก "ผม... ผมรักคุณนะน้ำหนึ่ง" เขาเอ่ยออกมาอย่างชัดเจน น้ำหนึ่งมองเขาด้วยความตื้นตัน "หนู... หนูรักคุณค่ะคุณภาคย์" เธอตอบ พลางยกมือขึ้นกอดรอบคอของเขา ทั้งสองกอดกันแนบแน่น ปล่อยให้ความรู้สึกที่เอ่อล้นในใจได้ไหลบ่าออกมาอย่างอิสระ ในค่ำคืนที่แสนพิเศษนี้ ใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง น้ำหนึ่งได้ค้นพบความรักที่แท้จริง และภาคย์ก็ได้พบกับความหวังอีกครั้งหนึ่ง "คุณภาคย์คะ" น้ำหนึ่งเอ่ยขึ้นหลังจากนั้น "เรา... เราจะทำยังไงต่อไปคะ" ภาคย์มองน้ำหนึ่งด้วยแววตาที่จริงจัง "ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุดนะน้ำหนึ่ง ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณได้อีก" "หนู... หนูเชื่อใจคุณภาคย์ค่ะ" น้ำหนึ่งกล่าว พลางซบหน้าลงกับอกของเขา "ต่อไปนี้... คุณคือน้ำหนึ่งของผม" ภาคย์กระซิบข้างหูเธอ "และผม... คือภาคย์ของคุณ" น้ำหนึ่งยิ้มอย่างมีความสุข เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในตอนนี้ เธอมีความสุขที่สุดแล้ว