น้ำหนึ่งมองท่านหญิงมณฑารัตน์ด้วยแววตาที่ฉายไปด้วยความหวังระคนความหวาดหวั่น "ข้อเสนอ... อะไรคะคุณหญิง" เธอถามเสียงแผ่ว พยายามรวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง ท่านหญิงมณฑารัตน์ยกมือขึ้นเท้าคาง จ้องมองน้ำหนึ่งราวกับกำลังพิจารณาวัตถุมีค่าบางชิ้น "แม่จะให้โอกาสเธอ" ท่านหญิงกล่าวเสียงเฉียบขาด "โอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเอง ว่าเธอคู่ควรกับภาคย์จริงๆ" ภาคย์ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ น้ำหนึ่ง พยายามจะเอ่ยขัด "คุณแม่ครับ ผมว่า..." "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ภาคย์" ท่านหญิงตัดบทเสียงเข้ม "เรื่องนี้ แม่จะเป็นคนจัดการเอง" ท่านหันกลับมาหาน้ำหนึ่งอีกครั้ง "เงื่อนไขของแม่มีอยู่สามข้อ" น้ำหนึ่งกลืนน้ำลาย การเต้นของหัวใจดังระรัวอยู่ในอก "ค่ะ... ค่ะคุณหญิง" "ข้อแรก" ท่านหญิงเว้นจังหวะ ราวกับจะให้คำพูดของตนเองมีน้ำหนักมากขึ้น "เธอจะต้องแสดงให้แม่เห็นว่า เธอสามารถจัดการงานในฐานะภรรยาของภาคย์ได้ ไม่ใช่แค่ในฐานะคนรัก" "หมายความว่า... หนูต้องทำอะไรคะ" น้ำหนึ่งถามอย่างงุนงง "หมายความว่า เธอกับภาคย์จะต้องไปอยู่ด้วยกันที่คฤหาสน์เล็กๆ หลังสวนของเราสักระยะหนึ่ง" ท่านหญิงตอบ "ในระหว่างนั้น เธอต้องรับผิดชอบทุกอย่างในบ้าน ดูแลภาคย์ให้ดีที่สุด ทั้งเรื่องอาหารการกิน การแต่งกาย รวมถึงการจัดการเรื่องต่างๆ ที่เกี่ยวพันกับภาคย์" น้ำหนึ่งยิ่งรู้สึกสับสน "แต่... หนูไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อนเลยค่ะ" "นั่นคือเหตุผลว่าทำไมแม่ถึงบอกว่านี่คือ 'โอกาส' ที่เธอจะต้องพิสูจน์ตัวเอง" ท่านหญิงกล่าว "ถ้าเธอทำไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าแม่จะยอมรับ" ภาคย์แทรกขึ้นมาอีกครั้ง "คุณแม่ครับ น้ำหนึ่งไม่จำเป็นต้องทำอะไรแบบนั้นนะครับ ผมรักเธอ และผมจะดูแลเธอเอง" "ปากหวานแบบนี้สินะ" ท่านหญิงยิ้มเย็น "แต่รักอย่างเดียวมันไม่พอหรอกภาคย์ แม่ต้องการความมั่นคง ต้องการผู้หญิงที่เข้าใจในบทบาทของตัวเอง ไม่ใช่แค่สวยงามแต่ไร้ประโยชน์" ท่านหันมาหาน้ำหนึ่ง "ข้อสอง" น้ำหนึ่งสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติ "เธอจะต้องเรียนรู้มารยาทสังคมชั้นสูง" ท่านหญิงกล่าว "การเข้าสังคม การพูดจา การวางตัว ทุกอย่าง เธอต้องปรับปรุงให้ดีขึ้น" "หนู... หนูจะพยายามค่ะ" น้ำหนึ่งพยักหน้าอย่างตั้งใจ "การพยายามไม่เพียงพอหรอกนะ" ท่านหญิงกล่าว "แม่จะจัดหาคนมาสอนเธอเป็นการส่วนตัว และเธอจะต้องมีพัฒนาการที่เห็นได้ชัดภายในสองเดือน" "สองเดือน... เร็วเกินไปไหมครับคุณแม่" ภาคย์ถามอย่างเป็นห่วง "สำหรับคนที่จะมาเป็นสะใภ้ของตระกูลพงศ์พิพัฒน์ เวลานี้ถือว่าเหลือเฟือแล้วด้วยซ้ำ" ท่านหญิงตอบเสียงแข็ง "และข้อสุดท้าย" ท่านหญิงเว้นช่วงอีกครั้ง ราวกับจะปล่อยให้คำพูดสุดท้ายกดทับจิตใจของน้ำหนึ่งให้จมลงไป "เธอจะต้องตั้งครรภ์ภายในหนึ่งปี" คำพูดนั้นทำเอาน้ำหนึ่งถึงกับตาเบิกกว้าง ภาคย์เองก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก "คุณแม่! นี่มัน... มันมากเกินไปแล้วนะครับ!" ภาคย์โพล่งออกมาด้วยความโกรธ "มากเกินไปอย่างนั้นหรือภาคย์" ท่านหญิงมณฑารัตน์เลิกคิ้ว "หรือว่าลูกอยากให้แม่จัดการเรื่อง 'ทายาท' ของตระกูลด้วยตัวเอง" ภาคย์หน้าซีดลงทันทีเมื่อได้ยินประโยคหลัง "ไม่ครับ... ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น" "เธอเข้าใจไหมน้ำหนึ่ง" ท่านหญิงหันมาพูดกับน้ำหนึ่ง "แม่ต้องการให้ตระกูลพงศ์พิพัฒน์มีผู้สืบทอด แม่ต้องการหลาน เพื่อความมั่นคงของวงศ์ตระกูล" น้ำหนึ่งก้มหน้าลงมองพื้น ปากของเธอแห้งผาก เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะซับซ้อนและกดดันได้ถึงเพียงนี้ "ถ้าเธอทำตามเงื่อนไขทั้งสามข้อนี้ได้" ท่านหญิงกล่าวเสียงนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย "แม่ก็จะยอมรับเธอในฐานะคู่ครองของภาคย์" "แต่ถ้า... ถ้าหนูทำไม่ได้ล่ะคะ" น้ำหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ท่านหญิงยิ้มมุมปาก "ถ้าทำไม่ได้... เธอก็ต้องไปจากชีวิตของภาคย์เสีย" คำตอบนั้นราวกับมีดคมกรีดลงกลางใจของน้ำหนึ่ง เธอเงยหน้าขึ้นมองภาคย์ ภาคย์เองก็มองมาที่เธอเช่นกัน ดวงตาของเขาสื่อถึงความเจ็บปวดและความไม่เห็นด้วย แต่เขาก็รู้ดีว่าในสถานการณ์นี้ เขาไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่าการยืนอยู่ข้างๆ เธอ "แม่ให้เวลาเธอคิด" ท่านหญิงกล่าว "สามวัน" หลังจากนั้น ท่านหญิงมณฑารัตน์ก็ลุกขึ้นยืน "แม่จะรอคำตอบของเธอ" ว่าแล้วก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงน้ำหนึ่งกับภาคย์ที่ยืนนิ่งราวกับถูกสาป "น้ำหนึ่ง..." ภาคย์เอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา พลางก้าวเข้าไปประคองร่างของเธอที่เริ่มสั่นเทา "ผมขอโทษนะ ผมขอโทษจริงๆ" น้ำหนึ่งส่ายหน้าช้าๆ "ไม่... ไม่ใช่ความผิดของคุณภาคย์ค่ะ" เธอกลุกันน้ำตาที่กำลังเอ่อล้น "หนู... หนูแค่นึกไม่ถึงว่าเรื่องมันจะยากขนาดนี้" "ผมรู้" ภาคย์กระชับอ้อมกอด "แต่มันไม่เป็นไรนะ เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ" "แต่เงื่อนไขของคุณหญิง... มันยากเหลือเกินค่ะ" น้ำหนึ่งพึมพำ "โดยเฉพาะเรื่อง... การตั้งครรภ์" "เราไม่ต้องคิดถึงเรื่องนั้นตอนนี้" ภาคย์รีบพูด "เอาเป็นว่า เราจะลองทำตามเงื่อนไขสองข้อแรกดูก่อนนะ" "หนูไม่แน่ใจเลยค่ะ" น้ำหนึ่งถอนหายใจ "ถ้าหนูทำไม่ได้จริงๆ... หนูจะทำให้คุณภาคย์ลำบากใจ" "เธอไม่ได้ทำให้ผมลำบากใจเลยน้ำหนึ่ง" ภาคย์ปลอบประโลม "เธอคือคนที่ผมรัก และผมจะสู้เพื่อเรานะ" น้ำหนึ่งมองหน้าภาคย์ พยายามหาความมั่นใจในดวงตาของเขา "แล้ว... เราจะไปอยู่ที่คฤหาสน์เล็กๆ นั่นเมื่อไหร่คะ" "พรุ่งนี้" ภาคย์ตอบ "ผมจะจัดการเรื่องทุกอย่างเอง คุณแม่คงอยากให้เราไปอยู่ด้วยกันเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้" "พรุ่งนี้... เลยเหรอคะ" น้ำหนึ่งอุทานเบาๆ "ใช่" ภาคย์ยิ้มแหยๆ "เตรียมตัวนะเจ้าสาวของผม" น้ำหนึ่งพยายามยิ้มตอบ แม้จะรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจเหลือเกิน "แล้วเรื่องการเรียนของหนู..." น้ำหนึ่งเอ่ยถาม "ไม่ต้องห่วง" ภาคย์ตอบทันที "ผมจะให้คนดูแลเรื่องการเรียนของเธอเอง เธอจะได้มีเวลาไปเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับบทบาทใหม่" "บทบาทใหม่..." น้ำหนึ่งพึมพำกับตัวเอง "ใช่" ภาคย์ยืนยัน "บทบาทภรรยาของภาคย์ พงศ์พิพัฒน์" น้ำหนึ่งพยักหน้าช้าๆ แม้จะยังรู้สึกไม่มั่นคง แต่เธอก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมแพ้ เธอจะลองทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ตัวเอง เพื่อความรักของเธอและภาคย์